ανυπακοη, τοσο απλο...

ανυπακοη, τοσο απλο...

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΜΟΥ


 




Η γιαγιά μου ήταν καλός άνθρωπος! Όπως όλες οι γιαγιάδες του κόσμου!

Όμως εγώ θα σας μιλήσω για τη δική μου γιαγιά.

Την έλεγαν Σοφία και στο χωριό τη φώναζαν Σοφιά ή Σοφούλα, εκεί στο Μοναστηράκι των Μυκηνών.

Εκεί βίωσε τη δύσκολη ζωή μέχρι το τέλος. Εκτός από πέντε σχεδόν χρόνια, που ήρθε στην Αθήνα, με χίλια βάσανα για να βοηθήσει τους δικούς μου. Ήταν το πρώτο και το τελευταίο της ζωής της ταξίδι, αν εξαιρέσουμε το μεγάλο ταξίδι της για τον χρόνο, λίγο αργότερα.

Με τον παππού μου τον Νικολή έκανε πέντε παιδιά, το μικρότερο ήταν ο πατέρας μου. Έφυγε ο άντρας της για τον πόλεμο κληρωτός, έτσι τους έπαιρναν τότε. Πολέμησε τους Τούρκους και τους Βουλγάρους, μεγάλωσε την πατρίδα του απελευθερώνοντας την Μακεδονία και την Ήπειρο. Στρατιώτης στη «Σιδηρά Μεραρχία Ναυπλίου».

Τον πατέρα μου τον γνώρισε όταν γύρισε από τις μάχες. Δεν ήξερε γράμματα. Ψηλός με παχύ μουστάκι, τον προόριζαν για υπαξιωματικό.

«Ξέρεις τίποτα γράμματα στρατιώτη;» τον ρώτησαν.

«Όχι» απάντησε.

«Τότε πανάθεμα τον πατέρα σου, τράβα πίσω στη γραμμή».

Αυτό το ανάθεμα ποτέ δεν το συγχώρεσε. Έμαθε γράμματα μέσα στον πόλεμο, από έναν δάσκαλο.

Όταν επέστρεψε, διάβαζε τις εφημερίδες στους συγχωριανούς του. «Γραμματιζούμενος» πλέον είχε τα προσόντα να λύνει τις διαφορές στο χωριό. Κάτι σαν δικαστής, να πούμε.

Κανείς δεν παραπονέθηκε ποτέ για τις αποφάσεις του!

Δούλεψε εργάτης στις ανασκαφές επάνω στις Μυκήνες, κοντά σε μεγάλους αρχαιολόγους, όπως ο Χρήστος Τσούντας, ο Άλαν Γουέις (Alan Wace), ο Καρλ Μπλέγκεν (Carl Blegen) και το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να κρυώνει το κρασί του στην υγρασία του τάφου.

Όσο έλειπε ο παππούς, η γιαγιά Σοφιά κρατούσε το σπίτι. Ταυτόχρονα παρείχε υπηρεσίες γιατρού, νοσοκόμας, μαίας και μοδίστρας. Αγαπούσε τον κόσμο, αγαπούσε τα παιδιά, είχε πάντα τον καλό λόγο για όλους και για όλα. Και στα φαρμάκια που έπινε ο κόσμος από τη φτώχεια και την άγνοια, στεκόταν αρωγός.

Ξέθαψα τελευταία ένα παλιό συμβόλαιο με το οποίο η γιαγιά μου δώρισε στον πατέρα μου έναν μικρό ελαιοαγρό στις Μυκήνες. Μέσα του οι ελιές φυτρώνουν δίπλα σε αρχαίους μυκηναϊκούς τάφους!

Στο τέλος του εγγράφου, λίγο πάνω από τις υπογραφές, αναφέρονται τα ακόλουθα, σε εκείνη την παλιά καθαρεύουσα που τόσο άδικα κυνηγήσαμε, ενώ κι αυτή θα αποτελούσε έναν πλούσιο παραπόταμο του μεγάλου αιώνιου ποταμού της ελληνικής γλώσσας:

«Ταύτα συνομολογησάντων και αποδεξαμένων ευχαρίστως των συμβαλλομένων, προς τους οποίους υπέμνησα (υπενθύμισα) και τας διατάξεις τού περί μεταγραφής νόμου, συνετάγη τη αιτήσει των το παρόν (συντάχθηκε το παρόν με αίτησή τους) όπερ (το οποίο) αναγνωσθέν ευκρινώς και εντόνως εις επήκοον πάντων (και το άκουσαν όλοι) και βεβαιωθέν, υπογράφεται νομίμως παρά πάντων και εμού (από όλους και από τον συμβολαιογράφο) – πλην της δωρητρίας, (δηλαδή της γιαγιάς μου της Σοφιάς), ήτις (η οποία) κληθείσα να υπογράψει ωμολόγησεν άγνοιαν γραμμάτων».

Προσέξτε το φοβερό ρήμα «ωμολόγησεν»!

Δεν λέει «εδήλωσεν»!

Ομολογώ σημαίνει αναγνωρίζω, παραδέχομαι, εκφράζω την αδυναμία μου, παραδέχομαι το σφάλμα μου, συνομολογώ την ενοχή μου.

Σήμερα, με το θράσος της ανοησίας θα χρησιμοποιείτο το ρήμα «δηλώνω», παρά το γεγονός πως η λέξη έχει και φορτίο υπερηφάνειας.

Ενώ το «ομολογώ» ακόμα και σε νομικό επίπεδο έχει μέσα του την συντριβή, τη βαθιά στενοχώρια, την απελπισία. Μόνο ευαίσθητοι ομολογούν την αδυναμία τους, ακόμα κι αν δεν φταίνε, ακόμα κι αν το λάθος δεν είναι δικό τους. Ακόμα κι αν γι’ αυτό που βιώνουν ευθύνονται άλλοι.

Όμως ομολογούν γιατί πονούν, γιατί μόνο οι ευαίσθητοι πονούν. Όπως η γιαγιά που έκανε «το πρώτο της ζωής της ταξίδιον», καλύπτοντας την τεράστια για τα δεδομένα της απόσταση, από το Άργος ως την Αθήνα, μόνο και μόνο για να δει το αγαπημένο παιδί του αγαπημένου της παιδιού και να το αναστήσει λιγάκι.

Αυτός ο άνθρωπος που τόσα ήξερε και τόσα έδωσε «ωμολόγησε άγνοιαν γραμμάτων»!

Ο άλλοι, οι πνευματικά και ψυχικά αγράμματοι που δεν δίνουν τίποτα κι όμως τολμούν να μας κυβερνούν και να μας διδάσκουν, θα είχαν ποτέ το θάρρος και την ευαισθησία να ομολογήσουν δημόσια την αγραμματοσύνη τους;

Ανάκτηση Εργασίας ή ανάκτηση κυριαρχίας









Με αφορμή της δηλώσεις του πρωθυπουργού στην ΔΕΘ,  γίνονται αναφορές σε δημόσιες συζητήσεις, στην αναγκαιότητα ή μη της περικοπής των συντάξεων και της αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών και στην αρχιτεκτονική του νέου συνταξιοδοτικού συστήματος. Σχεδόν καμία συζήτηση δεν γίνεται για το πραγματικό διακύβευμα. Το συνταξιοδοτικό σύστημα της Ελλάδας είναι διανεμητικό. Οι σημερινοί εργαζόμενοι πληρώνουν τις συντάξεις των σημερινών συνταξιούχων κι αυτό διότι κάποιοι πολιτικοί λεηλάτησαν τα ασφαλιστικά ταμεία.  Για την αποφυγή φαινομένων ακραίας φτώχειας των ηλικιωμένων, επινόησαν την ύπαρξη κάποιας μορφής βασικής εθνικής σύνταξης, η οποία θα χρηματοδοτείται από τον προϋπολογισμό και θα παρέχεται με ηλικιακά κριτήρια. Εκεί θα εξαντλείται η συμβολή του κρατικού προϋπολογισμού.

Η Ελλάδα θα είναι μία ακόμα χώρα της Ε.Ε. , όπου θα υπάρχει κάποια μορφή συστήματος Ελαχίστου Εγγυημένου Εισοδήματος, δηλαδή κάποιου επιδόματος έσχατης ανάγκης. Και σε συνδυασμό με την παροχή  αγαθών και υπηρεσιών σε είδος προς τα φτωχότερα νοικοκυριά – κάτι που έχει υιοθετηθεί στο πλαίσιο των προγραμμάτων «καταπολέμησης της ανθρωπιστικής κρίσης», φτωχοποιούν ακόμα περισσότερο τον λαό.
Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, συζητούν αν θα πρέπει να γίνει περικοπή συντάξεων από 1-1-2019.  Η απάντηση του πρωθυπουργού σε ερώτηση δημοσιογράφου του ΑΝΤ1 για τις συντάξεις, ήταν η εξής:  ‘’ Το συγκεκριμένο μέτρο θα εξηγήσουμε στην Κομισιόν ότι είναι ένα μέτρο αντιαναπτυξιακό και μη διαρθρωτικό. Διότι αφορά στην προσωπική διαφορά και αφορά κάποια συγκεκριμένη μερίδα συνταξιούχων, οι οποίοι σήμερα είναι πάνω από 70 ετών οι περισσότεροι. Άρα η όποια περικοπή δαπανών δεν θα είναι μια μόνιμη περικοπή. Θα σβήσει με το πέρασμα του χρόνου. Δεν θα έχει καμία επίπτωση στη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος ‘’.

Το… μακάβριο επιχείρημα με το οποίο θα επιχειρήσει να πείσει ο Αλέξης Τσίπρας τους δανειστές γιατί δεν θα πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις!..  
(κατά τα άλλα, βγήκαμε από τα μνημόνια και αποφασίζουμε μόνοι μας ).
Με δεδομένο ότι το 2019 έχουμε εκλογές, σε Ευρώπη και Ελλάδα, είναι πιθανό , το θέμα των περικοπών των συντάξεων , να γίνει αντικείμενο ψηφοθηρίας τόσο από Έλληνες βουλευτές, όσο και από Ευρωπαίους αξιωματούχους που ζητούν θώκους. Μην μας φανεί παράξενο αν ο Μοσχοβισί και άλλοι Ευρωπαίοι ζητήσουν να μην γίνει περικοπή συντάξεων, (ενώ είναι ψηφισμένο και αποφασισμένο).

Τα βασικά της προβλήματα της οικονομίας.
Εάν κάποιος μελετήσει τα στατιστικά στοιχεία των τελευταίων ετών για την εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το βασικό της πρόβλημα είναι η ύπαρξη χρόνιας ύφεσης, δηλαδή μεγάλη χρονική περίοδο με φθίνουσα οικονομική δραστηριότητα, η οποία έχει μεταφραστεί, σε μόνιμα υψηλή ανεργία.
Στόχος των Μνημονίων ήταν, βραχυχρόνια, η χρηματοδότηση των δημοσιονομικών αναγκών και η στήριξη των τραπεζών και, μεσοπρόθεσμα, η αποκατάσταση των εσωτερικών και εξωτερικών ισορροπιών, η επιστροφή της χώρας στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου και η δημιουργία μιας βάσης για σταθερή και βιώσιμη ανάπτυξη.

Πέτυχαν τους στόχους τους τα Μνημόνια;
Η συνήθης απάντηση που δίνεται στον δημόσιο διάλογο είναι αρνητική, και το γεγονός ότι μετά από οχτώ χρόνια η Ελλάδα  φοβάται μην αποκλειστεί από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου (δηλαδή τα δάνεια και την πίστωση) , αντί να θέτει θέμα κυριαρχίας , φαίνεται να συνηγορεί προς αυτή την άποψη.
Μεταξύ 2008 (πρώτη χρονιά με αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης) και 2017, το ΑΕΠ μειώθηκε σχεδόν κατά ένα τρίτο (Πηγή: IMF, Reinhart and Rogoff (2018) and Eurostat ) . Επιπρόσθετα, η ελληνική κρίση είναι μία από τις πλέον μακροχρόνιες που έχουν καταγραφεί σε καιρό ειρήνης μεταπολεμικά. Η ύφεση ήταν αναπόφευκτη. Για να μειωθούν τα πρωτογενή δημοσιονομικά ελλείμματα διαλέγουν την αύξηση των φόρων και τη μείωση των δημοσίων δαπανών.  Οι ενέργειες αυτές έχουν προφανή υφεσιακά αποτελέσματα. Το συνολικό ύψος των μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής στην Ελλάδα ήταν πραγματικά δυσθεώρητο. Ex ante, τα μέτρα αυτά κατά την περίοδο 2010-2017 αντιστοιχούσαν σε ποσοστό σχεδόν 30% του ΑΕΠ, σχεδόν ισόποσα μοιρασμένα μεταξύ αύξησης των φορολογικών εσόδων και περιστολής των δημοσίων δαπανών.

Τα πραγματικά ερωτήματα.
Ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας στην ΔΕΘ , έκανε λόγο για σχέδιο ανάπτυξης και σχέδιο ΑΝΑΚΤΗΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. ( το σχέδιο και το όραμα για την Ελλάδα της νέας εποχής), όπως το ονόμασε.  Στην ουσία ήταν μια προεκλογική παροχολογία , μιας και είμαστε πλέον σε προεκλογική περίοδο.
Η Ελλάδα έχασε 18 δις Ευρω του ΑΕΠ , έγινε κατά 18 δις φτωχότερη το 2017 και θα κουβαλά αυτή τη ζημιά των 18 δις ευρώ ετησίως για πολλά χρόνια. (πηγή ΕΛΣΤΑΤ ).
Όλα αυτά δεν τα γνωρίζουν οι εταίροι- δανειστές μας ; Ασφαλώς ναι. Τότε γιατί ποιούν την νήσσαν ;  Πολύ απλά , θέλουν να ξεμπερδέψουν όσο γίνεται πιο γρήγορα με την Ελλάδα, διότι υπάρχει ένα σοβαρότατο πρόβλημα που ακούει στο όνομα ΙΤΑΛΙΑ.  
Πέρα από τους εταίρους δανειστές , όμως, το πραγματικό πρόβλημα της οικονομίας είναι ότι τελεί υπό καθεστώς  (ας μου επιτραπεί η έκφραση ), ‘’δομικής κατάρρευσης ‘’. Και για να ξεπεραστεί η κατάσταση αυτή, απαιτούνται επενδύσεις 20 δις ευρώ το χρόνο. Ποιος θα τις κάνει; Με ποια κεφάλαια; Σε ποια χώρα;  Υπό ποιες διοικητικές και πολιτικές συνθήκες ;

Αυτά είναι τα πραγματικά ερωτήματα και όχι οι διάφορες αναπτυξιακές υποσχέσεις.

Αντί λοιπόν ο πρωθυπουργός να μιλά για  ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ , θα έπρεπε να μιλά για ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ. Αλλά δυστυχώς οι υποταγμένοι και οι υποτελείς δεν μιλούν ποτέ για κυριαρχία.

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2018

Το γαϊτανάκι με τις συντάξεις








Η τύχη των συντάξεων, την περικοπή των οποίων έχει ήδη νομοθετήσει η κυβέρνηση με εντολή των δανειστών, σφραγίζει τον κομματικό ανταγωνισμό. Όλοι σκίζονται για τις συντάξεις, που δεν μπορούν παρά να μειωθούν δραστικά από τη στιγμή που η Ελλάδα κινείται στην τροχιά του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής, το οποίο ψηφίστηκε στις 14 Ιουνίου φέτος.


Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.


Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι οι διαπραγματεύσεις σχετικά με τις συντάξεις δεν αφορούν το αν θα μειωθούν ή όχι. Αντίθετα, αφορούν το πότε και το πόσο θα περικοπούν οι συντάξεις. Θα ξεκινήσουν οι περικοπές από την 1η Ιανουαρίου 2019 και θα περιοριστούν σ’ αυτές που έχουν ψηφιστεί ήδη στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής; Ή οι περικοπές θα είναι πολύ πιο δραστικές;
Παρ’ όλα αυτά το γαϊτανάκι καλά κρατεί. Προς τέρψη φυσικά του φιλοθεάμονος κοινού. Έτσι, χθες, προκλήθηκε σύγχυση όταν το Αθηναϊκό Πρακτορείο επικαλούμενο ευρωπαϊκές πηγές μετέδωσε πως οι δανειστές θεωρούν βιώσιμο το ασφαλιστικό σύστημα της Ελλάδας και συζητούν την πιθανότητα οι μειώσεις στις συντάξεις να μην εφαρμοστούν. Το τηλεγράφημα διαψεύστηκε αυθωρεί από τις Βρυξέλλες, ενώ διακριτές αποστάσεις έλαβαν και κυβερνητικοί κύκλοι.

Ωστόσο το δημοσίευμα ήταν μια καλή ευκαιρία για κομματική πρόζα χωρίς νόημα επί της ουσίας. Σε ανακοίνωσή της ΝΔ, υπενθύμισε ότι δεν ψήφισε το μέτρο της νέας περικοπής των συντάξεων, ότι κατέθεσε προ διμήνου και σχετική τροπολογία, διαψεύδει σχετική ενημέρωση από θεσμούς ενώ καλεί «τη διοίκηση του ΑΠΕ να συνειδητοποιήσει ότι είναι αδιανόητο να χρησιμοποιεί το Εθνικό Πρακτορείο Ειδήσεων ως όχημα διασποράς ψευδών ειδήσεων και να το έχει μετατρέψει σε όργανο προπαγάνδας της κυβέρνησης».

Αυτό που «ξέχασε» να διευκρινίσει είναι το κατά πόσο θα ακολουθήσει πιστά το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής, που προβλέπει τις περικοπές των συντάξεων που η ίδια λέει ότι δεν ψήφισε. Και το ζήτημα αυτό, όπως και η δημευτική φορολογία, θα είναι αντικείμενο νέας διαπραγμάτευσης της μέλλουσας κυβέρνησης Μητσοτάκη με τους «θεσμούς». Με τις αγορές να στοιχηματίζουν ήδη σ’ ένα νέο μνημόνιο.

Στο μεταξύ σήμερα, ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης αναμένεται να περιγράψει από το Βελλίδειο στο πλαίσιο της ΔΕΘ το δικό του, «συνεκτικό, ρεαλιστικό και κοστολογημένο» σχέδιο για την Ελλάδα της επόμενης μέρας. Με σύνθημα (εμπνευσμένο από την εκστρατεία Ομπάμα) το «Μπορούμε» που προέκριναν οι επιτελείς του, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα παρουσιάσει τη δική του, διαφορετική πρόταση διακυβέρνησης, με προτεραιότητες στα θέματα της καθημερινότητας των πολιτών, την οικονομία, την ασφάλεια και την διεθνή παρουσία της χώρας.

Με άλλα λόγια ο κ. Μητσοτάκης πάει στη ΔΕΘ για να παρουσιάσει ένα «συνεκτικό, ρεαλιστικό και κοστολογημένο» πρόγραμμα «τοπικού άρχοντα», στην καλύτερη περίπτωση επιπέδου περιφερειάρχη. Μιας και κανένα από τα μεγάλα ζητήματα που καίνε τη χώρα – φορολογία, δαπάνες, χρέος, μισθοί, συντάξεις, κοκ – δεν ανήκουν στην αρμοδιότητά του. Όλα αυτά ανήκουν στην αρμοδιότητα των «θεσμών», όπως αποκαλούνται οι αρχές κατοχής της πατρίδας μας. 

Πάντως είναι τρομερό να σκέφτεται κανείς ότι μια ολόκληρη χώρα κρέμεται από το ύψος των συντάξεων. Από μόνο του το γεγονός αυτό δείχνει ότι η Ελλάδα πεθαίνει καθώς όλο και περισσότερο μεταβάλλεται σε χώρα συνταξιούχων και εξαρτώμενων νοικοκυριών χωρίς παρών και σίγουρα χωρίς μέλλον.

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

“ΟΙ ΑΣΧΗΜΟΙ”













Νίκος Καραβέλος
Δικηγόρος

nkaravelos@gmail.com



Λένε πως η μόρφωση είναι διαδικασία ήθους. Μάχιμη, προς ολοκλήρωση της προσωπικότητας του ατόμου. Η μόρφωση είναι συνώνυμo μέγεθος της αρετής.

Επομένως, όταν μιλάμε για αυτήν, μιλάμε για την διαδικασία άσκησης που σε κάνει ικανό να μάχεσαι και να μην προσκυνάς. Κάτι σαν πολεμική τέχνη της νόησης.

Η πολιτεία οφείλει να διδάσκει τους πολίτες της να ασκούνται στην αρετή. Γιατί το ήθος διδάσκεται, όπως “διδάσκεται” και η ανηθικότητα. Καθένα με τα παραδείγματά του.

Λένε, επίσης, πως η μόρφωση δεν έχει σχέση με την εκπαίδευση. Απόδειξη ότι και τα ζώα εκπαιδεύονται, ενώ η μόρφωση αφορά ανθρώπους.

Απόδειξη, επίσης, αποτελεί το γεγονος οτι η πλειονόητητα των εκπαιδευμένων, επιστημόνων κτλ., είναι αμόρφωτοι, ως στερούμενοι ήθους.

Τα έργα και οι ημέρες των αστέρων της επιστημονικής κοινότητας αποδεικνύουν την βροντώδη αμορφωσιά τους και συνεπώς “ουδεμία χρείαν έχομεν μαρτύρων”.

Με τον οφειλόμενον, λοιπόν, “σεβασμό”, υποστηρίζουμε και εμείς οτι το σκυλολόι των “πνευματικών οδηγών” του λαού, ποιητών, συγγραφέων, λογοτεχνών, κριτικών, δημοσιογράφων και λοιπών ημιαγρίων της ελληνικής πνευματικής τούνδρας, πάσχουν από την ίδια τραγική απαιδευσία.

Ομοίως, και η άκρως επικίνδυνη για τα παιδιά μας αγέλη των πανεπιστημιακών λύκων, που μετατρέπει, “επ’αμοιβή” τα εύφορα λειβάδια του μυαλού των νέων σε χερσοχώραφα.
Και έτσι, με πνευματικούς ταγούς (οδηγούς) επιπέδου εμποράκου του Αφιόν Καραχισάρ, ο λαός περιδεής (φοβισμένος) περιμένει καρτερικά την μαύρη του μοίρα.

Να μην λησμονήσουμε οτι σημαιοφόροι στην Παρέλαση των Αμορφώτων, είναι οι κατά καιρούς πρωθυπουργοί καθώς και οι, πλην εξαιρέσεων, διατελέσαντες Υπουργοί Αμορφωσιάς της χώρας.

Ο λαός χάνει κάθε ικμάδα πνευματικής ζωής, που την αντλούσε κάποτε από το ατελές, φτωχό του σχολείο και την μεγάλη του Παράδοση. Τον έπεισαν όμως οτι δεν έχει καμία σχέση ούτε με την Αρχαιότητα, ούτε με το Βυζάντιο, αλλά οτι αποτελεί υβρίδιο του 18ου αιώνα, φτιαγμένο από τα εργαστήρια της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού.

Έτσι χάνει αυτό που χρειάζονται οι λαοί για να υπάρχουν: Το να περιμένουν με αισιοδοξία το μέλλον, γνωρίζοντας οτι κάτι τους επιφυλάσσει κάθε φορά το παρελθόν. Με λίγα λόγια, χάνει την Ποίηση του, παρότι έχει γεμίσει με ποιητές!

Είναι γνωστό πως τα έθνη καταστρέφονται, όχι όταν χάνουν το οικονομικό τους επίπεδο και το μεροκάματo, όσο κι αν είναι αναγκαίος ο αγώνας για αυτά.

Τα έθνη χάνονται όταν χάνουν την ψυχή τους, όταν παύουν να πιστεύουν οτι αποτελούν έθνη. Και όταν πάψουν να αποτελούν έθνη, παύουν και να αγωνίζονται για την Εθνική τους Ανεξαρτησία.

Αυτά υποστηρίζουν ορισμένοι. Εμείς νιώθουμε την υποχρέωση να συμφωνήσουμε μαζί τους.

Ακόμα και αν διαφωνούν κάποιοι “κακομούτσουνοι”, όπως ο σημερινός υπουργός Παιδείας, του οποίου ένα από τα πρόσφατα μεγαλουργήματα, ήταν η κατάργηση των Λατινικών από τις εξετάσεις και έπεται συνέχεια με την κατάργηση και των Αρχαίων Ελληνικών. Ήδη τα Αρχαία Ελληνικά έχουν καταργηθεί στις εξετάσεις του Γυμνασίου.

Και εις ανώτερα...!

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

Ο Ελληνικός Λαός και η Πατρίδα μας, από το Μάιο του 2010, βιώνουν μια πρωτόγνωρη κατάσταση, τουλάχιστον για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα: η Δημοκρατία μας, και όπως αυτή εγκαθιδρύεται με το Σύνταγμα του 1975, έχει αλλοιωθεί και αδρανοποιηθεί· τα ανθρώπινα δικαιώματα ενός ολόκληρου λαού έχουν πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων.






Ένα εκατομμύριο τριακόσιες χιλιάδες συμπολίτες μας είναι άνεργοι. Οι εναπομείναντες εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα και όσοι δεν οδηγήθηκαν στην ομηρία της πρόωρης συνταξιοδότησης, έχουν υποστεί μειώσεις των εισοδημάτων τους περίπου της τάξης του 25%. Όσοι έχουν ακόμη δουλειά, πληρώνονται με πολύμηνες καθυστερήσεις, λαμβάνοντας σε πολλές περιπτώσεις «φιλοδωρήματα» αντί των δεδουλευμένων τους.  

Συνεχή φορομπηχτικά νομοθετήματα, ξεπούλημα του Δημόσιου Πλούτου, ποδηγέτηση και ακρωτηριασμός της δημοκρατίας, επιβάλλονται από μια Βουλή που δέχθηκε να παραδώσει την κυριαρχία της στους ξένους δανειστές, κρατώντας για τον εαυτό της μόνο την ακίνδυνη φλυαρία της. Αυτοκτονίες, άνεργοι, άεργοι, άστεγοι, πεινασμένοι, απελπισμένοι και ψυχικά πληγωμένοι συμπολίτες μας, συνθέτουν έναν νέο ζόφο που επιχειρείται να «κρυφτεί κάτω από το χαλί» όπως-όπως. Επιχειρήσεις και καταστήματα κλείνουν. Η παραγωγική δυναμική της χώρας μειώνεται και υπονομεύεται μέχρι την ολοκληρωτική εξαφάνισή της. Ο δημόσιος πλούτος ξεπουλιέται εσκεμμένα και «ασυλλόγιστα». Το νέο και καλύτερο δυναμικό της χώρας μεταναστεύει. Μια συνεχής εξαθλίωση χωρίς τέλος, χωρίς προοπτική εξόδου, χωρίς αύριο.


Η φύλαξη της δημοκρατίας ανήκει στο Λαό
Το Σύνταγμά του 1975, θεωρείται και είναι το δημοκρατικότερο σύνταγμα που γνώρισε ο τόπος. Και αυτό οφείλεται στην εγκαθίδρυση της δημοκρατικής αρχής, που λειτουργεί ως ανάχωμα και υποτάσσει τις υπόλοιπες παραδοχές στο δικό της νόημα. Πρόκειται για μια υπέρτατη πολιτική θέση, που πλέον γίνεται αδιαπραγμάτευτη, θεσπίζεται νομικά, εξοπλίζεται με την ισχύ του υπέρτατου Νόμου, και λαμβάνει την πρωτοκαθεδρία στον κατάλογο των αξιών του. Θεμέλιο του Πολιτεύματος είναι η Λαϊκή Κυριαρχία· όλες οι εξουσίες πηγάζουν από αυτήν, υπάρχουν υπέρ αυτής, και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα. Και όπως, και σε συμβολικό επίπεδο, το Σύνταγμα εγκαθιδρύει τη δημοκρατική αρχή με τις πρώτες διατάξεις του, με τις ακροτελεύτιες (πλέγμα παραγράφων 2, 3 και 4 άρθρου 120) φροντίζει για την υπεράσπισή της, και μάλιστα για την υπεράσπιση της ουσίας της παραδοχής, που αναβιβάζεται έτσι σε ιστορικό ορόσημο που πρέπει να διέπει την κάθε δημοκρατία, αν πράγματι αυτή βασίζεται στην κυριαρχία του Λαού της, αλλά και υπάρχει προς χάρη του.

Κατά πρώτον, απαιτείται σεβασμός στο Σύνταγμα και σεβασμός, μόνο, στους νόμους που συμφωνούν μ’ αυτό. Νόμοι που αντιστρατεύονται το Σύνταγμα, δεν πρέπει να τηρούνται, γιατί αντίθετα οι Έλληνες οφείλουν να τηρούν το Σύνταγμα, με τον ίδιο τρόπο που εκδηλώνουν ενεργητικά τον πατριωτισμό τους. Μέχρι που φτάνει η ανυπακοή σ’ έναν τέτοιο νόμο; Μέχρι να καταστεί ανενεργός, τηρώντας ανάστροφα το μέτρο της επιθετικότητάς του με το οποίο επιχειρεί να κατισχύσει πραγματικά μέσω της θέσπισής του ως, τάχα, θετικό «δίκαιο».

Κατά δεύτερο, οι Έλληνες έχουν δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να αντιστέκονται με κάθε μέσον εναντίον οιουδήποτε επιχειρεί να καταλύσει το Σύνταγμα με τη βία. Εδώ, η άμυνα είναι απεριόριστη, αρκεί η κατάλυση του Συντάγματος να επιχειρείται με τη βία. Δεν πρόκειται τόσο για τη προστασία αυτής καθ’ αυτής της βασικής συμφωνίας Ειρήνευσης μεταξύ αντιμαχομένων δυνάμεων και συμφερόντων, γιατί το Σύνταγμα είναι και αυτό, όσο για την εξασφάλιση των βασικών Δικαίων ολόκληρου του Λαού που εγκαθιδρύονται και λειτουργούν σύμφωνα μ’ αυτήν και υπό τις εγγυήσεις της. Επιβάλλεται η προάσπισή της έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να την καταλύσει, μόνο όμως με τη βία. Η Θεμελιώδης Συμφωνία, το Σύνταγμα, πρέπει να τηρηθεί, όσο υφίσταται, μέχρι την αναθεώρησή της και κατά το μέτρο που η ίδια προβλέπει, και ενώ ουδέποτε ο Λαός απεμπολά το συντακτικό του προνόμιο: όπως ακριβώς την πρώτη φορά που θέσπισε Σύνταγμα. Βασικές αρχές και θεσμοί της που κατοχυρώνουν το μοναδικό ρόλο της λαϊκής κυριαρχίας και τα δικαιώματά της, ποτέ δεν συρρικνώνονται, μόνο διευρύνονται, κατ’ επιταγή του ίδιου του Συντάγματος.

Κατά τρίτον, όμως, η αφοσίωση στην Πατρίδα και στη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων. Πατρίδα και Δημοκρατία, αναβιβάζονται σε έννομα αγαθά ίσης αξίας, υπέρτερα όλων, και απαιτούν ίδια ποιότητα υπεράσπισης από τους Έλληνες Πολίτες. Και ναι μεν η αφοσίωση μπορεί να «μοιάζει» με ευχή που απευθύνεται στον ψυχισμό του υποκειμένου, στην πίστη του και στις ενέργειες που οφείλει βάσει αυτής, αν θέλει να είναι συνεπής με το αξιωματικό της περιεχόμενο, να μην την προδώσει, εν τούτοις, επειδή το είδος της αφοσίωσης είναι πρωταρχικό, θεμελιώδες όλων, απαντάται στον υπέρτατο επιτακτικό Νόμο που αντανακλά τη γενική βούληση, στο Σύνταγμα, και αφορά τη διατήρηση της Δημοκρατίας, αυτής που περιγράφεται στο σύνταγμα και εγκαθιδρύεται μ’ αυτό, η αφοσίωση δημιουργεί δικαίωμα και υποχρέωση ενεργητικής συμβολής σ’ αυτούς που μοναδικά ωφελεί, και από τους οποίους λαμβάνει νόημα και υπόσταση. Η Λαϊκή Κυριαρχία, ως δρώσα και ενεργή κατάσταση που καθορίζει και διατηρεί το περιεχόμενο της Ελευθερίας που επέλεξε ο Λαός, οφείλει να μείνει ζωντανή. Να συνεχίσει να είναι το Θεμέλιο και ο μοναδικός νομιμοποιητικός παράγοντας του δικαίου, η ίδια ουσιαστικός Φορέας του. Γι’ αυτό, και το συντακτικό προνόμιο ανήκει και παραμένει στο λαό, όπως την πρώτη φορά που θέσπισε Σύνταγμα, αρκεί όλες οι εξουσίες να συνεχίσουν να απορρέουν από αυτόν και να λειτουργούν μόνο για την ωφέλειά του και όπως ο ίδιος την καθορίζει.

Και οι ενέργειες που επιτρέπονται και επιβάλλονται βάσει της αφοσίωσης σ’ αυτήν τη Δημοκρατία, ίδια με την αφοσίωση στην Πατρίδα, στοχεύουν ακριβώς σ’ αυτό: στη διαφύλαξη των δικαιωμάτων της Λαϊκής Κυριαρχίας, των δικαίων της και των εξουσιών της. Στη διατήρηση της πραγματικής ισχύος τους. Οποιαδήποτε ενέργεια τρίτου, ή και οργάνων που στελεχώνουν εξουσίες της, επιχειρεί να καταλύσει, αδρανοποιήσει, αλλοιώσει την ισχύ τους, συνιστά σφετερισμό των εξουσιών της. Πρόκειται: είτε για την αντιποίηση άσκησης δικών της άμεσων εξουσιών, της ίδιας ως Φορέα, από άλλους, είτε για την άσκηση έμμεσων εξουσιών της από άλλους αντί αυτών που η ίδια επέλεξε, είτε για την άσκηση των εξουσιών της από τα ίδια τα νόμιμα όργανά της με κατάχρηση των προϋποθέσεων δράσης τους ή προς βλάβη των θεσπισμένων συνταγματικά Δικαίων της. Ο σφετερισμός της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών της με οποιονδήποτε τρόπο, αποτρέπεται πάση δυνάμει και θυσία. Όπως αντικρούεται ο ξένος εισβολέας κατά της Πατρίδας. Μιας Πατρίδας, που ταυτίζεται αξιακά με το σκληρό πυρήνα της δημοκρατίας, το λαό της και τα δίκαιά του, λειτουργεί προς χάριν του, και δεν νοείται έξω, πάνω, ή χωρίς αυτόν.

Για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και της Εθνικής Κυριαρχίας

Έχοντας επίγνωση των ευθυνών μας απέναντι στη Χώρα και στο Λαό της. Με ακλόνητη πίστη στο φυσικό δικαίωμα του Λαού μας για αυτοδιάθεση. Διακατεχόμενοι από την αγωνία της απελευθέρωσης της Πατρίδας από την ξένη Επιτροπεία, γεγονός που αναγνωρίζει το σύνολο του πολιτικού προσωπικού που «κυβερνά» από το 2010 μέχρι και σήμερα, διακηρύσσουμε και συνυπογράφουμε: Τα Μνημόνια και οι αντίστοιχες δανειακές συμβάσεις τους, έχουν συναφθεί και έχουν ισχύσει στην εσωτερική έννομη τάξη με καταφανείς αντισυνταγματικούς τρόπους, οι οποίοι στοιχειοθετούν εγκλήματα εσχάτης προδοσίας. Τα μνημόνια οι δανειακές συμβάσεις και το χρέος που με αυτές επιβλήθηκε στη Χώρα, έχουν ισχύσει "de facto" και κατά παράβαση του εσωτερικού δικαίου (συνταγματικού και ποινικού), του διεθνούς δικαίου και του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτουργοί, συναυτουργοί, ηθικοί αυτουργοί, άμεσοι και απλοί συνεργοί των εγκλημάτων αυτών, είναι: μέλη της Βουλής του 2010, μέλη της Βουλής του 2012, μέλη της Βουλής του 2015, μέλη των κυβερνήσεων των αντίστοιχων προαναφερόμενων περιόδων, κρατικοί υπάλληλοι του ελληνικού κράτους, υπάλληλοι διεθνών και διεθνικών οργανισμών. Η μη υλοποίηση του αποτελέσματος του Δημοψηφίσματος της 05ης Ιουλίου 2015, στοιχειοθετεί επίσης περίπτωση εγκλήματος εσχάτης προδοσίας. Η παραδοχή και η δέσμευση, μέσω του 3ου Μνημονίου, ότι η Ελληνική Βουλή νομοθετεί με περιεχόμενο που εγκρίνεται από τον ΕΜΣ, επίσης. Η ίδρυση και εν συνεχεία η λειτουργία των λεγόμενων “Ανεξάρτητων Αρχών” του Ν.4389/2016 (ΦΕΚ 94 Α’ 27.05.2016), «παιδί» του 3ου Μνημονίου, υπό το συγκεκριμένο πλέγμα: άσκηση αρμοδιοτήτων που μόνο συνταγματικά όργανα μπορούν να ασκούν, αρμοδιότητες που τους παρέχει ο νόμος χωρίς νέος νόμος να μπορεί να τις πάρει πίσω (τέτοια πρόβλεψη ισχύει μόνο για τις μη αναθεωρήσιμες διατάξεις του Συντάγματος), ασυλίες, εξουσίες και εγγυήσεις καθ’ υπέρβαση του συντάγματος, επίσης, τόσο για αυτούς που τις ίδρυσαν, όσο και γι’ αυτούς που τις υπηρετούν.

Η Χώρα λειτουργεί με αλλοιωμένους και αδρανοποιουμένους Θεμελιώδεις Δημοκρατικούς Θεσμούς της. Η παράνομη «μεταβολή», πλέον, σ’ ένα άλλο πολίτευμα απ’ αυτό που εγκαθιδρύει το Σ/75, επιχειρείται και σε δικαιικό πεδίο. Η ΑΜΥΝΑ υπέρ της Δημοκρατίας και η απελευθέρωση της Πατρίδας από του ξένους τοκογλύφους, συνιστά πατριωτικό καθήκον κάθε Έλληνα Πολίτη, μέχρι την αποκατάσταση και την ολοσχερή διαφύλαξη και των δύο εννόμων αγαθών.

H «Μήνυση – Συνηγορία για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας» που υπέβαλλε ενώπιον της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου το ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΛΑΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ στις 05.02.2018, δεν αφορά μόνο τη δίωξη και τον ποινικό κολασμό αυτών που αλλοίωσαν και αδρανοποίησαν Θεμελιώδεις Θεσμούς του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, αυτών που καθυπόταξαν στη μέγγενη ξένων συμφερόντων το παρόν και το μέλλον των παιδιών μας, αλλά συνηγορεί ενεργητικά υπέρ της Ελευθερίας της Πατρίδας, των Δικαίων του Ελληνικού Λαού και την αποκατάστασή τους.

Καλούνται όλες οι Πατριωτικές Δημοκρατικές και Αντιμνημονιακές δυνάμεις να συμπαραταχθούν στην προσπάθεια, μέσα στα πλαίσια που επιτάσσει το Σύνταγμα και οι νόμοι που συμφωνούν μ’ αυτό.

Καλούνται οι Λειτουργοί της Δικαστικής Εξουσίας να επιδείξουν το σθένος που επιτάσσει το Σύνταγμά μας κατά την υλοποίηση του δικαιοδοτικού τους έργου: γνωρίζουν ότι κατά την άσκηση των καθηκόντων τους υπόκεινται μόνο στο Σύνταγμα και στους νόμους που συμφωνούν μ’ αυτό και σε καμιά περίπτωση δεν υποχρεούνται να συμμορφώνονται με διατάξεις που έχουν τεθεί κατά, ή προς, κατάλυση του Συντάγματος (άρθρα 87 παρ.2 και 93 παρ.4 Σ/75). Είναι Χρέος τους, όπως και όλων των ελλήνων πολιτών, η υπεράσπιση της Δημοκρατίας και των Δικαίων του Λαού μας.

ΤΑ ΔΕΙΝΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΥΣΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΥΣΟΥΝ

Το ψήφισμα για την Πατρίδα & την αποκατάσταση της Δημοκρατίας
ΕΔΩ  https://epamhellas.gr/?p=75418

Προσυπογράψτε το ψήφισμα ΕΔΩ  http://bit.ly/2ErfZUR

ΕΠΑΜ, Δ. Καζάκης: "Η Ελληνική Πομπηία" απο το 2013 .!!!!

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018

Αν η Ελλάδα αποκτήσει το δικό της εθνικό νόμισμα, μπορεί να υποστεί ανάλογο νομισματικό πόλεμο μ’ αυτόν της Τουρκίας;













Πρόκειται για ένα εύλογο ερώτημα, το οποίο ενισχύεται από τις υστερικές κραυγές του ιερατείου της «ελεύθερης αγοράς». Να τι θα πάθουμε αν πάμε στη δραχμή! Θα γίνουμε Βενεζουέλα! Θα την πάθουμε όπως η Τουρκία!

Βέβαια, το γεγονός ότι η Βενεζουέλα, π.χ., δεν έχει εθνικοποιήσει το νόμισμά της και επιτρέπει ακόμη σε 2-3 οικογένειες να ελέγχουν το τραπεζικό σύστημα της χώρας, αλλά και τη νομισματική κυκλοφορία - όχι μόνο στο εσωτερικό, αλλά και με το εξωτερικό - δεν σημαίνει τίποτε απολύτως για το εν λόγω ιερατείο. Ούτε το γεγονός ότι η Βενεζουέλα, όπως και η Τουρκία έχουν εξαρτήσει την οικονομία τους από τις συναλλαγματικές ροές του εξωτερικού. Η μεν Βενεζουέλα επιμένοντας να διατηρείται ως «μονοκαλλιέργεια» με την πώληση αργού πετρελαίου στη διεθνή αγορά, η δε Τουρκία μέσω της προσέλκυσης κερδοσκοπικού κεφαλαίου από το εξωτερικό.

Όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για το ιερατείο, το οποίο εκλαμβάνει την παγκοσμιοποίηση των αγορών κεφαλαίου, αλλά και την εξάρτηση των οικονομιών από δαύτες, με όρους παπικής, ή πουριτανικής Θείας Αποκάλυψης. Με τους ίδιους αιματοβαμμένους όρους που η επίσημη θρησκοληψία του μεσαίωνα έβλεπε στην καθεστηκυία τάξη πραγμάτων το Λόγο του Κυρίου.
Η μόνη ουσιαστική διαφορά τότε και σήμερα βρίσκεται στο ενδυματολογικό. Το ιερατείο σήμερα δεν συνηθίζει να κοσμεί το αλάθητο των Αγορών με την τιάρα του Πάπα, αλλά με τους τίτλους μιας ακαδημαϊκής κοινότητας, η οποία από άποψη ελευθερίας της έρευνας και αναζήτησης της αλήθειας όλο και περισσότερο επιστρέφει στην εποχή του αγγλοσάξονα ιερομόναχου Αλκουίνου. Του ιδρυτή δηλαδή της «αναγέννησης» του Καρλομάγνου, με την οποία επέβαλλε για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία ως επίσημη πολιτική της εξουσίας την πιο απόλυτη πνευματική καταστολή με ποινή το βασανιστικό θάνατο για όποιον αρνιόταν να υποταχθεί σ’ αυτήν.

Πρόκειται για τον πνευματικό μεσαίωνα που επικράτησε σχεδόν 10 αιώνες στη Δυτική Ευρώπη και από τον οποίο αντλεί τον μισανθρωπισμό του σήμερα ο σύγχρονος νεοφιλελευθερισμός της δεξιάς και της αριστεράς. Υπέρ της Θείας Αποκάλυψης του πιο ασύδοτου ιδιωτικού πλουτισμού στις ανοιχτές Αγορές.

1. Γιατί άραγε δεν κατέρρευσε η Τουρκία;
Κι ενώ όλοι οι λακέδες της μαύρης προπαγάνδας, που ο όχλος οφείλει να εκλαμβάνει ως ενημέρωση, είχαν περίπου βεβαία και επικείμενη την κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας γιατί το εθνικό της νόμισμα είναι σαθρό μπροστά στο ισχυρό δολάριο, κανείς από δαύτους σήμερα δεν κάνει τον κόπο να μας εξηγήσει γιατί αυτή δεν επήλθε. Γιατί δεν κατέρρευσε η τουρκική οικονομία, μιας και ήταν τόσο επικείμενη σύμφωνα με «αναλυτές» της καρπαζιάς και τους γνωστούς δημοσιογραφίσκους;
Δεν το κάνουν, δεν το τολμούν καν, γιατί θα πρέπει να αποδεχθούν αυτό που γνωρίζει η ανθρωπότητα από τότε που υπάρχει συγκροτημένη οικονομική σκέψη. Μια οικονομία με δικό της εθνικό νόμισμα έχει πολύ μεγαλύτερες αντοχές, πολύ περισσότερες ευκαιρίες και βαθμούς ελευθερίας, από μια οικονομία που έχει χάσει το δικαίωμα να εκδίδει και να χρησιμοποιεί το δικό της νόμισμα. Όσο αδύναμη κι αν είναι. Όσο εκτεθειμένη κι αν είναι σε πιέσεις από το εξωτερικό.

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2018

Τα φάγαμε μαζί ή 250 δις πήγαν σε ΕΥΡΩ – τράπεζες;













Τώρα έφθασε η χρονική στιγμή να δούμε πια ήταν η δημοσιονομική εκτροπή της Ελλάδος με στοιχεία, που της έδωσε διεθνώς την προσωνυμία του αποτυχημένου κράτους (failed nation). Ενός παραδείγματος δημόσιας κακοδιαχείρισης και διαφθοράς προς αποφυγή, και ειδική περίπτωση μελέτης στις πανεπιστημιακές αίθουσες.

Ωστόσο, η παρούσα δημοσίευση θα τεκμηριώσει ακολουθώντας τη χρονολογική σειρά των γεγονότων ότι η επικρατούσα γνώμη είναι εσφαλμένη και παραπλανητική. Η μεγαλύτερη Ελληνική Κρίση μετά τα τέλη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, δεν είναι Κρίση Χρέους, ούτε οφείλεται αποκλειστικά στην κρατική ασυδοσία, όπως θεωρεί η διάχυτη ελληνική και διεθνής γνώμη παρά το πέρασμα οκτώ ετών σκληρής δοκιμασίας.

Η ‘ρετσινιά’ όμως έμεινε και συνεχίζουν να την ενστερνίζονται ντόπια και διεθνή ΜΜΕ και δυστυχώς, η πλειονότητα των ακαδημαϊκών ακόμη και σημαντικές υπηρεσίες ερευνών.1 Η άποψη ότι το μη βιώσιμο δημόσιο χρέος οδήγησε τη χώρα στο καθεστώς της ελεγχόμενης χρεοκοπίας απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Η μη βιωσιμότητα του χρέους οφείλεται στο γεγονός ότι οι τεράστιες ζημιές των τραπεζών βαπτίσθηκαν δημόσιο χρέος. Η μεταβίβαση στους προϋπολογισμούς του ελληνικού κράτους για να τις επωμισθούν οι φορολογούμενοι αποτελεί μια από τις πιο μελανές σελίδες του θεσμού του ευρώ και της χρηματοπιστωτικής ιστορίας της Ελλάδος.


Αφετηρία, όπως θα πρέπει λογικά να αναμένεται, αποτελεί το κομβικό έτος της χρηματοπιστωτικής κρίσης 2008. Η κύρωση του κρατικού προϋπολογισμού 2008,2 δηλώνει ότι ο προϋπολογισμός ανέρχεται στο ποσό των 100 δις ευρώ, εκ των οποίων μόνο τα 40 δις ευρώ συνιστούν πιστωτικά έσοδα (δανεισμός του τρέχοντος έτους). Το Ελεγκτικό Συνέδριο στην Έκθεση του 20083 όμως διαφωνεί, και ανεβάζει τα πιστωτικά έσοδα στο ποσό των 69.7 δις ευρώ, που αντιστοιχεί στο 29% του ΑΕΠ της χώρας. Η διαφορά οφείλεται πρωταρχικα στην έκδοση του δημοσίου βραχυπρόθεσμων τίτλων δανεισμού εξωτερικού (eurocommercial papers), όπου τα χρεολύσια δεν καταγράφονται, μόνο οι τόκοι, στο ύψος του δημοσίου χρέους.


Αυτό είναι το συνολικό κονδύλι του επιλήψιμου «η Ελλάδα ζούσε πέραν των δυνατοτήτων της». Τα δημόσιο χρωστούσε 70 δις ευρώ, που περιλαμβάνει τη διαφθορά και την ανικανότητα των Ελλήνων πολιτικών κατά την άποψη του Mervin King, με ένα ΑΕΠ 243 δις ευρώ. Αυτό ήταν το ποσό του τρεχούμενου δανεισμού, πριν την μεταφορά των κολοσσιαίων ζημιών των ‘ελληνικών’ τραπεζών στο δίκτυ του δημοσίου. Δεν είναι ευκαταφρόνητο, ούτε επαινετικό, αλλά είναι φανερό ότι το δημόσιο χρέος της χώραςήταν διαχειρίσιμο. Ιδίως, δεν απαιτούνται τρεις δανειακές συμβάσεις συνολικού ποσού 326 δις ευρώ, για να εξυπηρετηθεί!


Τι απάτη συνέβη το 2009


Ας δούμε όμως την εξέλιξη. Εισερχόμαστε στο 2009, έτος της Στατιστικής Αλχημείας, και η κύρωση του κρατικού προϋπολογισμού δίνει την εικόνα ότι σχεδόν τίποτε δεν έχει αλλάξει.4 Ο προϋπολογισμός αυξάνεται στα 108 δις ευρώ, το ΑΕΠ μειώνεται στα 237.5 δις ευρώ, και τα πιστωτικά έσοδα ελαφρώς ανοδικά στα 41 δις ευρώ. Ωστόσο, το Ελεγκτικό Συνέδριο για το 2009 παρουσιάζει ένα σκηνικό τρόμου:5«Τα πιστωτικά έξοδα ανήλθαν στο ποσό των 105.3 δις ευρώ, που αντιστοιχεί στο 44 % του ΑΕΠ, και παρουσιάζουν απόκλιση σε σχέση με τις προβλέψεις του προϋπολογισμού κατά 64.5 δις ευρώ ή 158%». Τέλη 2008, ο νόμος 3723 των 28 δις ευρώ για τη διάσωση των τραπεζών, έχει ήδη ψηφιστεί και το Υπουργείο Οικονομικών δεν είχε ακόμη αντιληφθεί τίποτα; Απίστευτο και όμως αληθινό, 158% απόκλιση από τις προβλέψεις του! Τι είχε γίνει και δεν πήραν χαμπάρι ότι η οικονομία θα άλλαζε ριζική μορφή και θα κατέρρεε;


Πίστεψαν οι ‘ελληνικές’ τράπεζες ήταν «εύρωστες», δεν είχαν πληγεί όπως οι άλλες, οι απρόσεκτες τράπεζες από στεγαστικά δάνεια χαμηλής πιστοληπτικής ικανότητας και εξωτικές τιτλοποιήσεις. Η ισχυρή φερεγγυότητα των τραπεζών δεν αμφισβητείται διαλαλούσε σύσσωμος ο Τύπος και επικροτούσαν οι πολιτικοί. Οι τράπεζες μας έλεγαν τότε, δεν έχουν προβλήματα, απλώς για να αντιμετωπίσουν προκλήσεις ανταγωνιστικότητας και να ενισχυθεί η ρευστότητα θα χρειαστούν προσωρινά 28 δις ευρώ (12 % του ΑΕΠ) για τη «θωράκιση» της ελληνικής οικονομίας.


Από την άλλη, το Ελεγκτικό Συνέδριο ενημερώνει ότι ο προϋπολογισμός 2009 έχει εκτροχιαστεί. Η έκδοση εντόκων γραμματίων του ελληνικού δημοσίου έχει αυξηθεί κατά 17 δις ευρώ και δεν υπάρχει καν πρόβλεψη. Η δε έκδοση των ομολόγων υπερέβη κατά 19 δις ευρώ την πρόβλεψη. Συνολικώς, ο δανεισμός του δημοσίου αυξήθηκε έναντι του προηγούμενου έτους κατά 36 δις ευρώ και δεν περιλαμβάνει τα περιβόητα ECPs των 28 δις ευρώ, των βραχυπρόθεσμων τίτλων ταμειακής διευκόλυνσης τα οποία μεταφέρθηκαν στον κωδικό «φυσικών καταστροφών». Ως συνέπεια, οι τόκοι που κατέβαλε το δημόσιο ανήλθαν σε 12.2 δις ευρώ (5.1 % του ΑΕΠ).


Το αποτέλεσμα, οι προβλέψεις εξόδων του κρατικού προϋπολογισμού (Τακτικού και Δημοσίων Επενδύσεων) που κυρώθηκε με τον ν. 3732/2008 τα οποία ανέρχονταν στο ποσό των 108 δις ευρώ, να διαμορφωθούν στον Κρατικό Απολογισμό στο ποσό των 156 δις ευρώ ή 65.6% του ΑΕΠ. Ήτοι, οι πραγματικές δαπάνες για το οικονομικό έτος 2009 παρουσίασαν μεγάλη απόκλιση 48 δις ευρώ, ή 44% αύξηση σε σχέση με τις προβλέψεις του Υπουργείου Οικονομικών.

Τι συνέβη και έπεσε τόσο έξω στις δανειακές του υποχρεώσεις το Υπουργείο; Δεν είχαμε ούτε σεισμούς, ούτε καταποντισμούς, ούτε πόλεμο το 2009. Πως εκτινάχτηκαν τα νέα δάνεια του κράτους κατά 48 δις ευρώ, το έχουμε αναλύσει στο 7ο Μέρος. Ως υπενθύμιση, έγινε αντικατάσταση της παράτυπης εγγραφής των 28 δις ευρώ του ελλείμματος, με την πραγματική εγγραφή των 28 δις ευρώ της κρατικής ενίσχυσης των τραπεζών. Η κεφαλαιακή ενίσχυση καλύφθηκε με έκδοση νέων τίτλων του δημοσίου, που ήταν υπόχρεες οι ελληνικές τράπεζες (είχαν χάσει την πρόσβαση στις αγορές) να καταθέσουν ως ενέχυρο για να επιπλεύσουν στην επιφάνεια.


Τα υπόλοιπα 20 δις ευρώ του επιπλέον δανεισμού το Ελεγκτικό Συνέδριο, μεταξύ άλλων αναφέρει, και δύο κονδύλια. Το πρώτο, αφορά την πληρωμή 9 δις ευρώ για χρεολύσια εντόκων γραμματίων ιδιωτικού τομέα και εξόφληση δανειακής διευκόλυνσης που δεν είχαν προβλεφθεί καθόλου και δεν υπάρχει αναφορά πως προέκυψαν. Το δεύτερο, αφορά την κάλυψη αύξησης μετοχικού κεφαλαίου του ΤΕΜΠΜΕ (1.5 δις ευρώ) και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (180 εκατ. ευρώ).


Είναι φανερό, οι ανωτέρω επιβαρύνσεις των τραπεζών στο δημόσιο χρέος είναι άσχετες με δημοσιονομική κραιπάλη. Απορρέουν από το θεμελιώδες αμάρτημα του ευρώ, της διχοτόμησης της νομισματικής από την δημοσιονομική πολιτική: τα κράτη- μέλη έχουν ένα κοινό νόμισμα και νομισματική πολιτική, αλλά διατηρούν την εθνική ευθύνη της δημοσιονομικής πολιτικής και της φερεγγυότητας των ‘εγχώριων’ τραπεζών. Πώς λογικώς μπορεί να επιτευχθεί αυτή η αρχή, όταν ο εποπτικός οργανισμός που είναι αρμόδιος για τις επιδόσεις τους, δεν φέρει την ευθύνη και επιπλέον δεν δανείζει στο κράτος, την ευθύνη να την έχει το κράτος και οι φορολογούμενοι του! Δεν είναι αυτός ένας ζουρλομανδύας;


Όπως είδαμε στην προηγούμενη δημοσίευση, η ατελής αρχιτεκτονική δομή του ευρώ, κυρίως η διχοτόμηση της νομισματικής από την δημοσιονομική πολιτική, όπου τα μέλη έχουν την ευθύνη της δημοσιονομικής πολιτικής, αλλά και της φερεγγυότητας των ‘εγχώριων’ τραπεζών, συνετέλεσε τα μέγιστα στη σημερινή τραγωδία της Ελλάδος.


Αυτή είναι η «σχιζοφρένια» του νομισματικού μηχανισμού του ευρώ: τα κράτη- μέλη έχουν ένα κοινό νόμισμα και νομισματική πολιτική που καθορίζεται από μια υπερεθνική τράπεζα, αλλά αναλαμβάνουν την ευθύνη της φερεγγυότητας των δήθεν ‘εγχώριων’ τραπεζών των υπεράκτιων εταιριών της παγκοσμιοποίησης. Όπου, το εθνικό κράτος αναλαμβάνει να διασώσει με χρήματα των φορολογουμένων του, τις απερισκεψίες και κερδοσκοπικά παιχνίδια των τραπεζών που έχουν έδρα την επικράτειά του.


Στην περίπτωση της Ελλάδος, όσα πιστωτικά ιδρύματα έχουν πάρει άδεια λειτουργίας από την Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ) θεωρούνται ελληνικά. Μα η ΤτΕ, δεν είναι πλέον Τράπεζα της Ελλάδος από την ένταξη της χώρας στη ζώνη του ευρώ. Έχει το περίβλημα της ‘Ελλάδος’. Είναι μια νομισματική αρχή ανεξάρτητη (άρθ. 4 του καταστατικού),6 μια ανώνυμη πολυμετοχική εταιρία (άρθ. 1) [πάντοτε υπήρξε από την ίδρυση (1928)] της οποίας η συντριπτική πλειοψηφία του μετόχων παραμένει άγνωστη στο ελληνικό κοινό. Η γενική συνέλευση των μετόχων είναι το ανώτατο όργανο (άρθ.11) και απαγορεύεται να δανείσει ούτε σε κατάσταση ανάγκης το ελληνικό κράτος (άρθ. 46). Επίσης, δεν επιτρέπεται σε κανέναν αξιωματούχο της κυβέρνησης να ελέγξει τα βιβλία της ( άρθ. 48), και δεν έχει το δικαίωμα να εκδώσει εθνικό νόμισμα και ακολουθεί τις κατευθυντήριες γραμμές και οδηγίες της ΕΚΤ (άρθ. 2).


Η ανωτέρω αναφορά γίνεται σε σχέση με τις κεντρικές τράπεζες της Αγγλίας, Σουηδίας, Καναδά, οι οποίες είναι κρατικές και δεν ανήκουν σε ιδιωτικές ανώνυμες εταιρίες, ούτε έχουν μετοχές εισηγμένες σε χρηματιστήρια, όπως η Τράπεζα της Ελλάδος. Η μετοχή της οποίας διαπραγματεύεται pari passu με τις μετοχές του Χρηματιστηρίου Αξιών της Αθήνας, με ό, τι αυτό συνεπάγεται στη χρηματιστηριακή κερδοσκοπία. Αξίζει να σημειωθεί ότι η κεντρική τράπεζα του Καναδά από το 1938 ανήκει 100% στην κυβέρνηση του Καναδά, επί πρωθυπουργίας MacKenzie King.7 Ενός σπουδαίου πολιτικού ανδρός που διακυβέρνησε τη χώρα του επί 21 ολόκληρα χρόνια και, πριν 83 χρόνια μας άφησε ως παρακαταθήκη την πολύτιμη συμβουλή που ακολουθεί: Άπαξ ένα έθνος εκχωρήσει τον έλεγχο του νομίσματος και της πίστωσης δεν έχει σημασία ποιος θεσπίζει τους νόμους του κράτους. Η τοκογλυφία, άπαξ και επικρατήσει, θα συντρίψει οποιοδήποτε έθνος. Μέχρι να επανέλθει ο έλεγχος της έκδοσης του νομίσματος και της πίστωσης στην κυβέρνηση και αναγνωριστεί ως η πιο περίοπτη και ιερή ευθύνη, όλες οι συζητήσεις για εθνική κυριαρχία του Κοινοβουλίου και της Δημοκρατίας είναι ανώφελες και μάταιες.


Παρά ταύτα, οι σύγχρονοι πολιτικοί συμπράττοντας με το τραπεζικό κατεστημένο της χώρας, συνεχίζουν να ζουν στον κόσμο της ουτοπίας, μην κατανοώντας ότι το χρήμα είναι το «αίμα» της οικονομίας. Έτσι, πρώτααπεμπόλησαν το κυριαρχικό δικαίωμα της έκδοσης νομίσματος και τώρα νομοθέτησαν να πληρωθούν οι ζημιές των τραπεζών από τον ελληνικό λαό, τους φορολογούμενους, οι οποίοι δεν έφταιξαν σ’ αυτή την ιστορία.


Ήταν μια ολέθρια πολιτική απόφαση η οποία οδήγησε την ελληνική κοινωνία στην εξαθλίωση και τη χώρα να βρίσκεται μπροστά στο φάσμα της απώλειας της δημόσιας περιουσίας και της σταδιακής καταστροφήςτου ιδιωτικού πλούτου. Οι διαδοχικές κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως χρώματος, έθεσαν μπροστά τα συμφέροντα των τραπεζών και χρεοκόπησαν το λαό που δημοκρατικά τις εξέλεξε. Και το εξ ίσου χείριστο με την αποποίηση της κοινωνικής τους ευθύνης, συγκάλυψαν την αλήθεια με αυθαιρεσία, από κοινού με την τρόικα, τον νέο Κάλχα, περνώντας νόμο ειδικό.


Ο ειδικός νόμος ορίζει ότι τα κεφάλαια διάσωσης και οι περιβόητες εγγυήσεις, τα ανεξόφλητα δάνεια που συνεχίζουν να παραμένουν ανεξόφλητα και επαυξάνονται με τον ανατοκισμό των τόκων, δεν συμπεριλαμβάνονται στο επίσημο δημόσιο χρέος που ανακοινώνει η κυβέρνηση. Απλώς οι εγγυήσεις μεταμορφώθηκαν από τρεχούμενο δημόσιο δανεισμό σε πιστωτικά έσοδα που συσσωρεύονται το ένα επάνω στο άλλο. Κι όπως θα δούμε στη συνέχεια, ο λογαριασμός από 70 δις ευρώ το 2008 θα εκσφενδονιστεί υπεράνω των 500 δις ευρώ το 2017, αλλά δεν φαίνεται, είναι και αυτός στα άβατα, όπως, οι μυστικοί φάκελοι της Goldman Sachs.


Οι κρατικές εγγυήσεις, τα ανεξόφλητα δάνεια προς τις τράπεζες που έχουν πάρει άδεια λειτουργίας από την Τράπεζα της Ελλάδος είναι απεριόριστες, άνευ ορίου διακηρύσσει ο υπουργός οικονομικών. Διασώζοντας από τη χρεοκοπία και την πώληση των περιουσιακών στοιχείων τις τράπεζες, που διέπραξαν ίσως ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα οικονομικά εγκλήματα: «οι εγγυήσεις που χορηγήθηκαν σε ανώνυμες τραπεζικές εταιρείες βάσει των διατάξεων του ν. 3723/2008, εξαιρούνται από το ανώτατο όριο των εγγυήσεων σύμφωνα με το άρθρο 17 του ν. 3845/2010».


Ας δούμε λοιπόν τι αναφέρει το άρθρο 17 του ν. 3845 της 6ης Μαΐου 2010. Κατ’ αρχάς, το άρθρο 17 είναι στο Παράρτημα ΙΙΙ του ν. 3845, με τίτλο «Ελλάδα-Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής», 3 Μαΐου 2010. Μέρος Β: Πολιτικές για τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Άρθ. 17: «Η κυβέρνηση και η Τράπεζα της Ελλάδος θέτουν σε εφαρμογή ένα νέο δίκτυ ασφαλείας με στόχο τη διασφάλιση ενός υγιούς επιπέδου για τις τράπεζες. Προβλέποντας ότι οι τράπεζες μπορεί να υποστούν περαιτέρω δυσμενείς επιπτώσεις στην κερδοφορία τους, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει την κεφαλαιακή τους θέση, η κυβέρνηση θα θεσπίσει (μέχρι τις 30 Ιουνίου 2010) μέσω συγκεκριμένης νομοθεσίας και μετά από διαβούλευση με το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την ΕΚΤ, ένα πλήρως ανεξάρτητο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ)».


Το άρθρο 18 διευκρινίζει: «Ο Πρωταρχικός σκοπός του ΤΧΣ είναι η διαφύλαξη της φερεγγυότητας του χρηματοπιστωτικού τομέα… παρέχοντας κεφάλαιο στις τράπεζες εφόσον χρειαστεί». Εδώ έγκειται η οικονομική παραφροσύνη του απεριόριστου και η επακόλουθη συμμετοχή του δημοσίου στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου του ΤΧΣ, όπου το Ελεγκτικό Συνέδριο αναφέρει ότι «εμφανίζεται το ποσό των 41 δις ευρώ, που κατέβαλε το Ελληνικό Δημόσιο προκειμένου να συμμετάσχει».8 Το οποίο, όπως είναι γνωστό, έγινε «φύλλο και φτερό».


Με καθυστέρηση μόνο έναν μήνα, στις 21 Ιουλίου 2010, η κυβέρνηση με τον Νόμο 3864 δίνει τις ευλογίες της για την ίδρυση του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας στο οποίο θα χορηγηθούν 10 δις ευρώ.9Εντούτοις, το ΤΧΣ, παρότι η κάλυψη του μετοχικού κεφαλαίου γίνεται από το Ελληνικό Δημόσιο, θα είναι αμιγώς ιδιωτικός φορέας ερήμην του λαού. Νέο φαινόμενο, το δημόσιο να επιδοτεί ιδιωτικούς φορείς για να επιφέρουν την καταστροφή του!

Σε μία σύμπτωση βαρυσήμαντων γεγονότων, την ίδια ημέρα της 21ης Ιουλίου 2010, στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Πρόεδρος Obama υπέγραφε σε νόμο την Νομοθεσία Dodd- Frank,10 η οποία ρητώς απαγορεύει τη διάσωση των τραπεζών από τις εποπτικές αρχές, λέγοντας: «Ο Αμερικανικός λαός δεν θα του ζητηθεί ποτέ ξανά να πληρώσει το λογαριασμό για τα λάθη της Wall Street. Δεν θα υπάρξουν ξανά διασώσεις χρηματοδοτούμενες από φορολογούμενους. Τελεία και παύλα». Η πολιτική μας ηγεσία την ίδια χρονική στιγμή χωρίς σύνεση έκανε το αντίθετο και οδήγησε τη χώρα στην άβυσσο χρεοκοπώντας την ελληνική κοινωνία.


20 Αυγούστου 2018 / Πηγή : new-economy.gr

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2018

Το Ε.ΠΑ.Μ καλεί κάθε πολίτη ανεξαρτήτως πολιτικής καταβολής να στηρίξει το σκοπό και να τον κάνει προσωπική του υπόθεση, με μόνο άμεσο στόχο την επιστροφή της δημοκρατίας και ελευθερίας στην Ελλάδα, το οποίο σε ορισμένο και σημαντικό βαθμό δύναται να πραγματοποιηθεί από την παρούσα προσπάθεια.


Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, κείμενο

Στη Ζάκυνθο!
Σημαίνουμε λοιπόν τις καμπάνες και σας καλούμε προς στήριξη και αγώνα, μόνο όλοι μαζί ενωμένοι μπορούμε.
Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.ΠΑ.Μ) υπέβαλε στις 5/2/2018 Μήνυση – Συνηγορία για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας (επί Εσχάτη Προδοσία) η οποία αφορά:
Α) Tην εγκαθίδρυση κατά αντισυνταγματικό τρόπο Μνημονίων και Δανειακών Συμβάσεων.
Β) Την παραβίαση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015.
Γ) Την παράδοση της νομοθετικής αρμοδιότητας της Βουλής στους δανειστές.

Ψηφίστε & στηρίξτε στο σύνδεσμο παρακάτω. https://www.change.org/p/ψηφισμα-για-την-πατριδα-και-την-απ…

Η συνυπογραφή του Ψηφίσματος δεν δημιουργεί κανενός είδους νομική υποχρέωση
ή νομική δέσμευση ούτε προαπαιτεί να είναι κάποιος μέλος του Ε.ΠΑ.Μ. ή άλλου πολιτικού
σχηματισμού. Έχει το χαρακτήρα του αιτήματος-συναίνεσης «να ενεργηθούν τα νόμιμα».
Τα στοιχεία από τις λίστες, έγγραφη και ηλεκτρονική, δεν συγκροτούν ούτε πρόκειται
να συγκροτήσουν «Αρχείο δεδομένων» ή να υποστούν την οποιαδήποτε επεξεργασία
ή να διαβιβαστούν σε οποιονδήποτε τρίτο κατά την έννοια του νόμου.
Συνυπογράψτε το σχετικό ψήφισμα και παραδώστε μας τη λίστα, είτε συνυπογράψτε
ηλεκτρονικά στο σχετικό σύνδεσμο που θα βρείτε στην ιστοσελίδα του Ε.ΠΑ.Μ.:
https://epamhellas.gr/

Ψήφισμα για την Πατρίδα & την αποκατάσταση της Δημοκρατίας: https://epamhellas.gr/?p=75418

Βίντεο συνέντευξης Τύπου στην ΕΣΗΕΑ για την Μήνυση: https://youtu.be/NWCNJGn9agw

Βίντεο συνέντευξης στο Radio Aκρόαμα για την Μήνυση:
https://youtu.be/S8YPlENffsA

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2018

Συζήτηση με τον Δημήτρη Καζάκη


- H μήνυση επί Εσχάτη Προδοσία. - Βγήκαμε όντως από τα μνημόνια; - Τα εθνικά θέματα. - Είναι εφικτή η ανάκαμψη της χώρας εντός ΕΕ; - Έχει παραιτηθεί η κοινωνία; - Τι γίνεται με τις συνεργασίες; - Ποιες θα ήταν οι πρώτες κινήσεις μιας πατριωτικής κυβέρνησης; - Σε πόσο χρόνο θα ανέκαμπτε η Ελλάδα; - Ποια θα ήταν η αντίδραση των εταίρων μας;

Ευχαριστούμε θερμά τον Πρόεδρο του Ε.ΠΑ.Μ. κύριο Δημήτρη Καζάκη που ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του blog να απαντήσει στις ερωτήσεις που απασχολούν όλους μας.  



Ερώτηση: Πρόσφατα το Ε.ΠΑ.Μ κατέθεσε μήνυση επί εσχάτη προδοσία. Τι περιμένετε από αυτή σας την κίνηση;

Απάντηση: Η μήνυση που κατατέθηκε από το ΕΠΑΜ είναι πρωτοφανής στα ιστορικά χρονικά. Πρώτη φορά νόμιμος πολιτικός φορέας καταθέτει μήνυση επί εσχάτη εναντίον του επίσημου πολιτικού συστήματος. Κανείς άλλος φορέας έως σήμερα δεν τόλμησε να το κάνει. Παρά τις αντιμνημονιακές ή πατριωτικές φανφάρες πολλών. Και κανείς άλλος από τους γνωστούς και προβεβλημένους αντιμνημονιακούς φορείς δεν έχει τολμήσει μέχρι σήμερα να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του ΕΠΑΜ ώστε να συμβάλει ως συμμηνυτής, ή έστω να υποστηρίξει την όλη προσπάθεια. Κι αυτό υποδηλώνει πολλά για τις αληθινές πολιτικές προθέσεις όσων εμφανίζονται να διεκδικούν αντιμνημονιακά ή πατριωτικά σκήπτρα.

Για εμάς δεν υπάρχει πιο ασφαλές κριτήριο το κατά πόσο μια δύναμη, είναι όντως αντιμνημονιακή, ή απλά πουλά φούμαρα για λόγους ψηφοθηρίας, από τη στάση της απέναντι στη μήνυση. Όποιος θέλει να διαπιστώσει πόσο στ’ αλήθεια αντιμνημονιακός είναι κάποιος, δεν έχει παρά να τον ρωτήσει γιατί δεν έχει συμπαραταχθεί με τη μήνυση επί Εσχάτη Προδοσία.

 Πάντως για το ΕΠΑΜ η επιτακτική ανάγκη να λογοδοτήσουν όσοι μας οδήγησαν και μας έφεραν υπό καθεστώς μνημονιακής κατοχής μέσα από την ουσιαστική κατάλυση του συνταγματικά δημοκρατικού πολιτεύματος της χώρας, συνιστά την αφετηρία της νέας μεταπολίτευσης. Χωρίς αυτή τη νέα μεταπολίτευση, χωρίς την αποκατάσταση της συνταγματικής λειτουργίας και νομιμότητας, χωρίς την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας με κυρίαρχο τον ελληνικό λαό, δεν μπορούμε να αλλάξουμε σελίδα.

Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στην ανοικοδόμηση της πατρίδας μας προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Ο Έλληνας πολίτης για να δουλέψει και να ευημερήσει στην πατρίδα του χρειάζεται πρώτα και κύρια ένα νοικοκυρεμένο και δημοκρατικό κράτος που να υπηρετεί αποκλειστικά τα δικά του ζωτικά συμφέροντα και να υπερασπίζεται ακράδαντα τα δικά του κυριαρχικά δικαιώματα στον τόπο του. Χρειάζεται μια δικαιοσύνη που να συνιστά καταφύγιο για τον αδύναμο, τον εξαπατημένο, το θύμα και γενικά τον αδικημένο πρωτίστως από τις οικονομικές και πολιτικές εξουσίες. Έχει ανάγκη από κρατικούς αξιωματούχους με ανάστημα τέτοιο που να μην τους επιτρέπει να γίνονται ανδράποδα της εκάστοτε εξουσίας και μεσάζοντες σε ανατολίτικο παζάρι υπέρ δόλιων, ντόπιων και ξένων συμφερόντων.

Με τη μήνυση το ΕΠΑΜ δεν καλεί απλά και μόνο τη δικαιοσύνη να κάνει το καθήκον της σύμφωνα με τον ισχύοντα ποινικό νόμο και το σύνταγμα. Απευθύνεται επίσης στο λαό για να του δείξει πώς το ίδιο το ΕΠΑΜ δεν φοβάται να δεσμευτεί – όχι στα λόγια, όχι μόνο με υποσχέσεις, αλλά στην πράξη με τον πιο υπεύθυνο τρόπο – προκειμένου να ξηλωθεί εκ βάθρων το καθεστώς των μνημονίων και επομένως το μόνο που μένει είναι η δική του πολιτική απόφαση. Η πολιτική απόφαση δηλαδή του ίδιου του λαού να ξεμπερδέψει μια και καλή, μονοκονδυλιά, με όλο αυτό το καθεστώς.

Ερώτηση: Ποια είναι η πραγματική εικόνα της χώρας μετά τα 8 χρόνια μνημόνια και πόσο πραγματική είναι η εξαγγελία της κυβέρνησης για καθαρή έξοδο από το πρόγραμμα;

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2018

Στον πηγαιμό για την Ιθάκη














Στο χθεσινό του διάγγελμα του ο Πρωθυπουργός εκμεταλλευόμενος μία ψευδή αντίληψη περί οικονομίας την οποία είχαν δημιουργήσει οι προκάτοχοι του εκφώνησε έναν κατά τα άλλα πολιτικά εμπνευσμένο και ελληνοπρεπή λόγο προς ευνουχισμένους πολίτες που ενώ διαμαρτύρονται για την καχεξία που βιώνουν φαίνεται να μην καταλαβαίνουν τα αίτια που την δημιουργούν.

Πέραν από την αναφορά του στην ελληνική μυθολογία και την παρομοίωση σημερινών καταστάσεων με δημοφιλείς όσο και διδακτικές ιστορίες αναφορές, μερικές των οποίων ίσως και να έχουν αφαιρεθεί από τη  διδακτέα ύλη του Υπ. Παιδείας, αναφέρθηκε σε δύο τάχα οικονομικά επιτεύγματα της διακυβέρνησης του.

Το πρώτο αφορά το κατόρθωμα, όπως το θεωρεί,  του να αποφύγει την έξοδο από το ευρώ πράγμα για το οποίο το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα του έκρουε το κώδωνα του κινδύνου ότι δεν θα τα καταφέρει με τις πολιτικές  που ακλουθούσε και είχε εξαγγείλει όταν ήταν στην αντιπολίτευση πριν από την κωλοτούμπα ως κυβέρνηση . Και όμως είχε την μοναδική ευκαιρία αλλά και την λαϊκή εντολή  με το δημοψήφισμα του 2015 να βγάλει την θηλιά του ευρώ από τον λαιμό της Ελληνικής κοινωνίας που αποδεδειγμένα οδηγεί στην αφαίμαξη της οικονομίας με σύγχρονη απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Τότε η αντιπολίτευση κατηγορούσε τον Υπ. Οικονομικών κ. Λαφαζάνη διότι, ως όφειλε, είχε plan b για την ετοιμότητα της χώρας προς επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Ακόμη και ο κ. Βαρουφάκης ομολόγησε την αναγκαιότητα  της ετοιμότητας για έξοδο από μια των χειροτέρων παγίδων εξάρτησης της Ελληνικής οικονομίας στην οποία την είχαν οδηγήσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Το δεύτερο θανατηφόρο κατόρθωμα για το οποίο είναι υπερήφανος ο Πρωθυπουργός είναι η επίτευξη πλεονασμάτων έναντι των ελλειμμάτων των προηγουμένων κυβερνήσεων. Όλο το πολιτικό σύστημα με την διαστροφή της σημασίας των λέξεων παραπλανούσε τότε τον λαό και απέκρυπτε ότι το πλεόνασμα αφορούσε τον προϋπολογισμό της  κυβέρνησης και όχι των πολιτών. Ως γνωστό το πλεόνασμα της κυβέρνησης σημαίνει ότι εισπράττει από τον λαό  περισσότερα από ότι του επιστρέφει για μισθούς και συντάξεις, υγεία, παιδεία και ασφάλεια.

Σε μία ελεύθερη χώρα με σοφούς άρχοντες ο προϋπολογισμός της κυβέρνησης πρέπει να είναι αρνητικός ώστε οι πολίτες να παίρνουν περισσότερα από την κυβέρνηση η οποία καλύπτει το έλλειμμα εκδίδοντας νέο χρήμα που πηγαίνει σε παραγωγικές επενδύσεις και όχι σε ψηφοθηρικά ρουσφέτια. Δυστυχώς τέτοιοι ήταν και είναι οι άρχοντες της άμοιρης Ελλάδος και σήμερα μάλιστα που δεν έχουν την δυνατότητα έκδοσης χρήματος όχι μόνο δανείζονται χρήματα αλλά δημιουργούν και πλεονάσματα εις βάρος του λαού για να καλύψουν δανειακές ανάγκες χωρίς να έχουν δυνατότητα για αναπτυξιακά έργα.

Κατά τα άλλα θα πρέπει να επαινέσω τον Πρωθυπουργό για τον χαρισματικό του λόγο και την ικανότητα του να κρύβει την αλήθεια και να παραπλανά τον λαό εκτός και εάν ίδιος δεν έχει επίγνωση της πραγματικότητας. Όσον αφορά τις δήθεν αντιρρήσεις της αντιπολίτευσης δεν αξίζει να διαθέσω άλλο χρόνο.


Ο Ηλίας Σταμπολιάδης είναι Δρ. Μηχανικός Μεταλλείων - Μεταλλουργός και Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης

Η Οδύσσεια μιας χώρας και ο ΚΑΝΕΝΑΣ του πολιτικού συστήματος!













Με ένα διάγγελμα από την ΙΘΑΚΗ, γεμάτο συμβολισμούς, ο φερόμενος πρωθυπουργός είπε ότι η σύγχρονη « Οδύσσεια » που πέρασε η χώρα από το 2010 έλαβε τέλος.

«Τα μνημόνια επιτέλους τελείωσαν, η χώρας μας ανακτά το δικαίωμά της να ορίζει αυτή το μέλλον της σαν μια κανονική Ευρωπαϊκή χώρα, χωρίς εξωτερικούς καταναγκασμούς, χωρίς άλλους εκβιασμούς, χωρίς άλλες θυσίες του λαού μας »

Μας λέει λοιπόν ξεκάθαρα ότι μέχρι χθες δεν είχαμε δικαίωμα να ορίζουμε ως χώρα το μέλλον μας και αποφάσιζαν άλλοι για εμάς. Αν αυτό δεν ονομάζεται ΚΑΤΟΧΗ και ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ, τότε πως ονομάζεται;
Μιλά για εξωτερικούς καταναγκασμούς και εκβιασμούς , χωρίς να ντρέπεται, αφού υποχώρησε και συμβιβάστηκε , αντί να υπερασπιστεί τη χώρα και το λαό. Όσο για τις θυσίες του λαού που τελειώνουν, το ακούμε από το 2012.
Κι ενώ όλοι ασχολούνται με την ΙΘΑΚΗ, τις συμπληγάδες και την Οδύσσεια, ΚΑΝΕΝΑ κόμμα, δεν σχολίασε την παραπάνω παράγραφο από το διάγγελμα.

Η Ν.Δ. μιλά για ‘’ψεύτικο ‘’ συμβολισμό της ΙΘΑΚΗΣ,
Το ΚΙΝ.ΑΛ. και η Φώφη Γεννηματά χαρακτηρίζει ‘’αδίστακτο μνηστήρα’’ τον Τσίπρα
Και το Κ.Κ.Ε. επιλέγει τη δική του ΙΘΑΚΗ.
Όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, εξακολουθούν να καυχώνται πιστεύοντας – λαθεμένα βέβαια– ότι κρατούν στα χέρια τους την τύχη της Ελλάδας. Δεν έχουν ακόμη κατανοήσει ότι σηματοδοτούν και ταυτίζονται με την ατυχία και την καταδίκη της Ελλάδας…
Παράλληλα, εξακολουθούν να ψηφίζουν νόμους για υποτιθέμενες «μεταρρυθμίσεις», οι οποίες, αντί να βελτιώνουν, υπονομεύουν τις εθνικές δομές.

Το κίνητρό τους;
Μα, φυσικά, η πολιτική τους καριέρα, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους τεμενάδες, που κάνουν στους Ευρωπαίους προϊσταμένους τους.
Ποιος λοιπόν θα μιλήσει για ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ και κρατική οντότητα, όταν όλοι τους έχουν συμβιβαστεί, και έχουν αποδεχτεί , με τα μνημόνια που στήριξαν και ψήφισαν, ότι η Ελλάδα παραιτείται ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ και ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ από τις ασυλίες προστασίας της εθνικής κυριαρχίας ;;

Διχάζουν τον λαό, χωρίς να λένε την αλήθεια.
Η αριστερά και η δεξιά είναι έννοιες που έχουν χάσει το νόημά τους και στις οποίες τα εξαπατημένα από τα ΜΜΕ, μυαλά μας εξακολουθούν να προσπαθούν να αρπαχτούν. Βέβαια, φταίει και ο ΣΥΡΙΖΑ που, εδώ και καιρό, έχει υποκύψει στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση η οποία δεν κάνει διακρίσεις μεταξύ αριστεράς και δεξιάς αλλά χρησιμοποιεί αυτούς τους πεθαμένους όρους ώστε να προκαλεί σύγχυση στον κόσμο και να τον κάνει να πιστεύει ότι η ψήφος του αξίζει αυτό που κάποτε νόμιζε πως άξιζε.
Κι ενώ μπροστά στις κάμερες, αλληλοκατηγορούνται για να διχάσουν το λαό, στη βουλή ψηφίζουν και στηρίζουν πολιτικές εξαθλίωσης, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ.

Στις 14 Αυγούστου 2015 ψηφίστηκε ο νόμος 4336/15 ΦΕΚ 94 από 222 βουλευτές. (3ο μνημόνιο ).
Στις 16 Σεπτεμβρίου 2016, η Ελληνική Βουλή ψήφισε στα γρήγορα μια νομοθεσία φτιαγμένη στις Βρυξέλλες, γραμμένη στα αγγλικά (όχι μεταφρασμένη στα ελληνικά!), 7.500 σελίδων.
Η Βουλή δεν μπόρεσε να την διαβάσει λόγω χρόνου και γλώσσας. Αλλά ακόμα και αν την είχαν διαβάσει, ήταν υποχρεωμένοι να την υπογράψουν γρήγορα και χωρίς καβγάδες.
Η νομοθεσία στην ουσία μετέφερε όλα τα δημόσια περιουσιακά στοιχεία στον “Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας” (ΕΜΣ), και αυτό για 99 χρόνια, συμπεριλαμβανομένων υποδομών, λιμανιών, αεροδρομίων, δημόσιων παραλιών, φυσικών πόρων – βάλτε ότι θέλετε. Ο ΕΜΣ, μια υπερεθνική αντιδημοκρατική οντότητα θα πουλήσει αυτά τα αγαθά σε ιδιώτες ή εταιρείες, όπως ο ίδιος κρίνει. Η Ελλάδα δεν έχει μέρος του λόγου.

Ο ΕΜΣ δεν λογοδοτεί σε κανένα εκλεγμένο κοινοβούλιο. Με αυτή την νομοθεσία των 7.500 σελίδων, η Ελληνική Βουλή, καταργεί επίσης την εξουσία της στη σύνταξη ενός κυρίαρχου κρατικού προϋπολογισμού, μεταβιβάζοντας σιωπηρά το δικαίωμα αυτό στις Βρυξέλλες και παραδίδοντας την Ελληνική κυριαρχία. ( η τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο ήταν το 1933, όταν το Γερμανικό Reichstag (Κοινοβούλιο) μεταβίβασε την νομοθετική του εξουσία στον Χίτλερ. ).
Καταλάβατε τώρα τι μας είπε ο Τσίπρας από την ΙΘΑΚΗ; (και γιατί ΚΑΝΕΝΑ δεν αναφέρθηκε στην Εθνική κυριαρχία και στους εκβιασμούς; )
Η εξαθλίωση βαφτίζεται ‘’Έξοδος από τα μνημόνια’’ . η επαιτεία μετονομάζεται ‘’ανάκτηση αξιοπιστίας ‘’ , η τρόικα αναβαθμίζεται σε ‘’ΘΕΣΜΟΙ’’ και η ‘’Ανάπτυξη’’ γίνεται το βασικό αφήγημα κάθε πολιτικάντη. Χορτάσαμε ανάπτυξη και φθηνό πατριωτισμό του ξεροκόμματου και της ζητιανιάς.

Τα ερωτήματα πολλά, οι ανησυχίες πολλές. Το κυριότερο όμως ερώτημα είναι το εξής:
Θέλουμε να συνεχίσουμε αυτόν τον δρόμο της υποδούλωσης από μια αρπακτική αυτοκρατορία που λέγεται Ε.Ε. που θα μας ελέγχει , θα μας επιτηρεί και θα αποφασίζει για εμάς ή θέλουμε να ανακτήσουμε την κυριαρχία μας, το νόμισμά μας και να είμαστε αποδεσμευμένοι από τις υπαγορεύσεις των Βρυξελλών κάνοντας μια νέα αρχή;

Οχτώ χρόνια μνημονίων. Θέλω να πιστεύω ότι μάθαμε, σκεφτόμαστε και δεν εθελοτυφλούμε.
Γιατί εάν εθελοτυφλούμε, τότε κινδυνεύουμε να μας ξεγελάσει ο ΚΑΝΕΝΑΣ της πολιτικού συστήματος!

Ο Γιώργος Αναλυτής είναι μέλος του Ε.ΠΑ.Μ.

Δημήτρης Καζάκης - δυσάρεστες αλήθειες ***25 Απρ. 2011***

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018

20 Αυγ 2018 ▹ Ο Δ. Καζάκης (ΕΠΑΜ) στο ΡΑΔΙΟ ΙΩΝΙΑ PLUS 89,4 (ΣΑΜΟΣ)

Η ΣΥΝΤΟΜΑ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΕΞΟΔΟΣ ΑΠ’ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ, ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ «ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ» ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ στις 14 Ιούνη 2018 ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΡΟΜΑΖΕΙ;…










A΄ ΜΕΡΟΣ

«… Κι απέξω από την πόρτα μας
οι ξένοι σούρτα φέρτα
το αίμα τον ιδρώτα μας
να πίνουνε αβέρτα
Αχ πατρίδα μου καημένη
Ποια κατάρα σε βαραίνει »




    Το θέμα που μας ευαισθητοποιεί να ασχοληθούμε, για πόσο χρόνο  δεν απασχολεί το πανελλήνιο! Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, διπλωμάτες,  οικονομολόγοι, ο καθένας απ’ τη σκοπιά του κατέθεσε την άποψή του. Ευελπιστούμε ότι με τις απόψεις μας όχι μόνο δεν θα αναμασήσουμε τα ήδη γραφέντα και ειπωθέντα  αλλά επί πλέον θα προβάλουμε στοιχεία σημαντικά που δεν αναφέρθηκαν από άλλους συμβάλλοντας έτσι σε μια σφαιρικότερη γνώση για το εν λόγω θέμα. Σ’ αυτή λοιπόν τη χρονική στιγμή ούτε πολύ μακριά ούτε ταυτόχρονα με τη στιγμή που το γεγονός συνέβη και θα συμβεί, τώρα που ο πολύς γι’ αυτό  θόρυβος κάπως κόπασε, κρίνουμε σωστό να διατυπώσουμε τις απόψεις μας για ό,τι με τον τίτλο του άρθρου μας σας προϊδεάζουμε.

      Θα λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, χωρίς να μασάμε τα λόγια μας. Δυστυχώς η δύσμοιρη πατρίδα μας από τις 8 του Μάη του 2010 βιώνει την 5η χρεοκοπία στα χρόνια της μέχρι τώρα ιστορικής της διαδρομής .( Μια διαδρομή με εξάρτηση από τους ισχυρούς της γης και υποτέλεια) Για τη συγκεκριμένη λοιπόν περίοδο από το Μάη 2010 μέχρι σήμερα της επιβλήθηκε από τους εταίρους (διάβαζε δανειστές – τοκογλύφους) μια ιδιότυπη οικονομική κατοχή, που δεν εφαρμόστηκε  πουθενά αλλού στον κόσμο. Με αίτιο το χρέος το ελληνικό πολιτικό προσωπικό και η διαβόητη τρόικα (Ε.Ε. + ΕΚΤ + ΔΝΤ) συνομολόγησε δανειακές συμβάσεις με τα επακόλουθά τους περίφημα μνημόνια, τρία τον αριθμό. Και αυτά ως στήριξη για ανάκαμψη της χρεοκοπημένης Ελλάδας.

      Όταν η χώρα μας το 2010 μπήκε στο πρόγραμμα στήριξης το δημόσιο χρέος της ήταν 299 δις ευρώ ή 129,3% του ΑΕΠ και από τότε μέχρι το Μάρτη του 2018 παρά τις τόσες θυσίες του ελληνικού λαού το δημόσιο χρέος έφτασε τα 343,7 δις ή 193,9 % του ΑΕΠ. Αναρωτιόμαστε με τους καλλιεργημένους Ευρωπαίους, δεν ήξεραν αυτά τα στοιχεία, όταν στο Γιούρογκρουπ ( Eurogroup) στις 21-22 Ιουνίου 2018 αποφάνθηκαν: «Η Ελλάδα αποχωρεί από το πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας με μια πιο ισχυρή οικονομία…». Τι να πει κανείς… Ή είναι «Κουτόφραγκοι» ή μας δουλεύουν άγρια. Προφανώς συμβαίνει το δεύτερο.   Είναι το γνωστό παραμύθι που ακούμε από τους Έλληνες κυβερνώντες στην εμετική φράση: « Βγαίνουμε από τα μνημόνια…», προφανώς κανοναρχούμενοι ως δοσίλογοι από τους δανειστές της χώρας μας, χωρίς όμως να πείθουν πια και τον πιο ανίδεο.

      Θεωρούμε απαραίτητο να θυμίσουμε πώς δημιουργήθηκε το προαναφερθέν χρέος των 294,7 στα χρόνια των μνημονίων:
      Με το πρώτο Μνημόνιο (με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ) η Ελλάδα δανείστηκε 52,9 δις από τα κράτη της Ευρωζώνης και άλλα 20,3 δις από το ΔΝΤ. Σύνολο 73,2 δις.

       Με το δεύτερο Μνημόνιο (με συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ ) δανείστηκε 141,8 δις από τον EFSΜ ( European Financial Stabillisation Mechanism) δηλ. από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας  και άλλα 11,7 από το ΔΝΤ. Σύνολο 153,5 δις.

        Με το τρίτο Μνημόνιο (με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ) η χώρα μας δανείστηκε από τον ΕSΜ (European Stability Mechanism) δηλ. από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας 53 δις συν 15 δις για το «μαξιλάρι» ρευστότητας. Σύνολο 68 δις.

        Είναι αναγκαίο να υπενθυμίσουμε, ότι το 2001 πριν την είσοδο της Ελλάδας στο ευρώ, το δημόσιο χρέος της ήταν 155,8 δις από τα οποία τα 117 δις ή το 75% αυτού ήταν σε δραχμές και μόνο τα 39 δις ή το 25% αυτού ήταν σε ξένο νόμισμα δηλ. σε συνάλλαγμα. Μέχρι τότε η χώρα μας έχοντας δραχμικό χρέος και εκδίδοντας δικό της νόμισμα μπορούσε εύκολα να το  εξυπηρετεί. Το χρέος αυτό μέσα στο ευρώ, μετατράπηκε σε ευρώ και μόνο σε δεκαέξι χρόνια στο τέλος του 2017 υπερδιπλασιάστηκε κι έφτασε στα 328,7 δις, δηλ. αυξήθηκε κατά 110,9 % .Αυτή την εκτόξευση του χρέους τη δημιούργησε το ευρώ, γιατί το ευρώ δεν είναι κρατικό εθνικό νόμισμα, δεν μπορούν τα κράτη που το χρησιμοποιούν να το εκδώσουν, το δανείζονται από τη ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) και δανειζόμενα υπερχρεώνονται.

      Δυστυχώς έτσι διαμορφώθηκε η κατάσταση και εξαιτίας αυτού του χρέους που προκάλεσε τα περιγραφέντα μνημόνια η ελληνική εγχώρια παραγωγή (Ακαθάριστη Προστιθέμενη αξία) μειώθηκε κατά 28,5%, η ανεργία και η υποαπασχόληση εκτοξεύτηκαν, οι ΄Ελληνες φτωχοποιήθηκαν και η κοινωνική συνοχή έντονα αδυνάτισε.  Βλέπει το Γιούρογκρουπ ( Eurogroup) και με αυτά τα στοιχεία πιο ισχυρή την ελληνική οικονομία με το τέλος των μνημονίων; Θα τρελαθούμε εντελώς πια;
      Όχι, δε θα τρελαθούμε αλλά με φρόνηση και γνώση υποχρεούμαστε να εξηγήσουμε: Αυτά που λέγονται και γράφονται για το σωτήριο ρόλο των μνημονίων για την Ελλάδα δεν αποπνέουν τίποτε περισσότερο παρά τη λυσσαλέα προσπάθεια των Ευρωπαίων αξιωματούχων και της πλειοψηφίας του εκλεγμένου ελληνικού πολιτικού προσωπικού  να παραμείνει η Ελλάδα, ανεξαρτήτως κόστους και συνεπειών στο ευρώ, να σώζονται οι Ευρωπαϊκές Τράπεζες και για να μη διαλυθεί το σαθρό οικοδόμημα της Ευρωζώνης. Και η καημένη Ελλαδίτσα να συνεχίσει μια ζωή να είναι στην εξάρτηση και στην υποτέλεια ή ίσως ιστορικά να εξαφανισθεί;

      ΄Οντως το ελληνικό δράμα είναι απερίγραπτο. Θέλουμε σ’ αυτό το σημείο ενδεικτικά να αναφέρουμε εν συντομία πέντε μόνο υπηρεσίες που οι δανειστές με μοχλό το παράνομο χρέος και τα μνημόνια τις καθιέρωσαν και  που ενώ λειτουργούν στην Ελλάδα, εν τούτοις δεν ελέγχονται από την ελληνική κυβέρνηση, αλλά συντονίζονται κατευθείαν από τους δανειστές:

      1) ΤΑΙΠΕΔ:(Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας Δημοσίου). Το Ταμείο αυτό διαχειρίζεται τα υλικά περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου για αξιοποίηση χάριν του χρέους. Ότι περνάει στο ΤΑΙΠΕΔ δεν επιστρέφει στο δημόσιο. Καταγγελίες που έγιναν εναντίον προσώπων του ΤΑΙΠΕΔ για κερδοσκοπία δεν έδωσαν το δέον αποτέλεσμα. Επενέβη η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), με εντολή αφήστε τους ήσυχους.

       2) Το ΥΠΕΡΤΑΜΕΙΟ: ( Ταμείο Δημοσίων Συμμετοχών). Αυτό διαχειρίζεται τα άυλα στοιχεία του δημοσίου( το FIR, χωρικά ύδατα, αιγιαλίτιδα ζώνη). Οι δανειστές μας διορίζουν τη διοίκησή του και αυτοί το ελέγχουν. Η ελληνική δικαιοσύνη δεν έχει καμιά δικαιοδοσία σ’ αυτό.

       3) ΑΑΔΕ: ( Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων): Συγκεντρώνει όλα τα έσοδα του ελληνικού κράτους που δεν πάνε για το χρέος, είναι πάνω από το ΥΠ.ΟΙΚ. (Υπουργείο Οικονομικών), δεν μπορεί να διαλυθεί, δεν έχει νομική προσωπικότητα για να την προσβάλλεις. Ο Έλληνας υπουργός έχει δικαίωμα και υποχρέωση να της δίνει εξουσίες. Τα έσοδά της μέσω ειδικού λογαριασμού της Τράπεζας της Ελλάδος στέλνονται στην Φραγκφούρτη, στην έδρα της ΑΑΔΕ. Με άλλα λόγια η κυβερνησάρα μας παρέδωσε το Ταμείο του Ελληνικού κράτους στους δανειστές.

       4) ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ: Με αυτό πέρασε η διαχείριση της ιδιωτικής περιουσίας στους δανειστές, αλλά και το Εθνικό Περιουσιολόγιο. Γι’ αυτό και οσο- νούπω τόσο τα υποθηκοφυλακεία όσο και οι ΔΟΥ θα καταργηθούν.

        5) Τέλος το ΤΑΜΕΙΟ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ. Η υπηρεσία αυτή δεν είναι ακόμα ενεργή, πάντως πέρασε τα 60 δις από  όλες τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών στα μνημονιακά χρόνια.

         Μόνο οι ενδεικτικά 5 υπηρεσίες – πεσκέσι των μνημονίων – δείχνουν πόσο πνίγουν την ανάσα της πατρίδας μας. Και να συμπληρώσουμε γι’ αυτές ότι αυτές τηρούν απαρέγκλιτα τα μνημόνια, δεν τηρούν το Σύνταγμα και τους νόμους του ελληνικού κράτους, δε λειτουργούν για το συμφέρον του ελληνικού λαού, αλλά ούτε και για το  ελληνικό δημόσιο συμφέρον. Οι διοικητές των παραπάνω υπηρεσιών δεν προέρχονται από το δημόσιο και απολαμβάνουν πλήρη ασυλία. Κι εκτός αυτών τι να πει κανείς για τη θηλιά της πολυαριθμίας των μνημονιακών νόμων στο σβέρκο της Ελλάδας – 480 είχαν μετρηθεί κάποια στιγμή, σήμερα θα΄ναι περισσότεροι – που εδραιώνουν ακλόνητα την κατοχή των δανειστών. Αποκορύφωμα αυτών ο  Ν. 4336/14 – 8 – 2015, ΦΕΚ 94 Α παραγ.3, σελ. 1014, που επιτάσσει στην ελληνική Βουλή πριν νομοθετήσει, προηγουμένως να ενημερώσει τους δανειστές της Ελλάδας. Μόνο με τα παραπάνω καταδείξαμε ότι οι ξένοι τοκογλύφοι με μοχλό το χρέος και τα μνημόνια επέβαλαν κατοχή στη χώρα μας, δηλ. κουμαντάρουν τα υπάρχοντα πράγματά της.
Κατερίνη 14/8/2018

Ο Γιώργος Βαζάκας είναι μέλος του Ε.ΠΑ.Μ

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2018










Η Ελλάδα της βαθιάς, σύνθετης και πολυεπίπεδης κρίσης των τελευταίων ετών, έζησε το διαρκές ατύχημα της ένδειας ηγετικών προσωπικοτήτων.

Της παρακμής της απουσίας.

Από την πολιτική, μέχρι την οικονομία, και από τον λεγόμενο πνευματικό κόσμο, μέχρι την Εκκλησία, η Ελλάδα της κρίσης είναι μια ορφανή χώρα.

Μια χώρα η οποία, κοιτάζει γύρω της με απόγνωση, και αδυνατεί να φρενάρει την αγωνία της αναζήτησης, σε εκείνους που θα την έπαιρναν από το χέρι, προκειμένου να την οδηγήσουν πέρα και μακριά από την εθνική κρίση.

Από την εθνική τραγωδία των Μνημονίων.

Με αφορμή τον πρόσφατο εορτασμό της συγκλονιστικής εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, θα ήταν χρήσιμο να σταθούμε λίγο περισσότερο στην παρουσία της Εκκλησίας.

Ή μάλλον, στην «απουσία» της.

Μια Εκκλησία η οποία, στα χρόνια της εθνικής καταστροφής της διαρκούς κρίσης, λειτούργησε ως ένας από τους μεγάλους επιταχυντές του εθνικού αδιεξόδου, ενώ θα μπορούσε να διαδραματίσει ρόλο λυτρωτικής λύσης.

Άλλωστε, ανεξαρτήτως του πόσο παραδέχονται αρκετοί ότι διατηρούν σχέση και επαφή με την πίστη, η κοινωνία μας διατηρεί τη συγκεκριμένη έννοια, βαθιά ριζωμένη μέσα της.

Ακόμη και σε περιπτώσεις κατά τις οποίες οι λειτουργοί της αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων, η καρδιά δακρύζει, κάθε φορά που βρίσκει το κουράγιο να επιτρέψει στα μάτια να κοιτάξουν εκεί ψηλά.

Σε αυτά τα δύσκολα και επώδυνα χρόνια της κρίσης, η Εκκλησία δεν κατάφερε να συντονίσει τον βηματισμό της με τις ψυχικές προτεραιότητες μιας κοινωνίας η οποία, διψούσε για πνευματική στοργή.

Ελάχιστοι ιεράρχες όρθωσαν ανάστημα. Και όσοι επιχείρησαν να το κάνουν, το έκαναν διστακτικά, χωρίς να κατανοούν τις πραγματικές ανάγκες μιας κοινωνίας η οποία, αναζητεί κάτι περισσότερο και πιο ουσιαστικό, από συσσίτια και αγαθοεργείες. Χρειάζεται κάτι παραπάνω.

Στα χρόνια του μακαριστού Χριστόδουλου, η Εκκλησία ήταν παρεμβατική. Όπως θα έπρεπε και οφείλει να είναι. Φυσικά, δήθεν και αυτοαποκαλούμενοι «εκσυγχρονιστές» και «προοδευτικοί», έσπευσαν να κακοποιήσουν εκείνη την περίοδο. Και να επιχειρηματολογήσουν υπέρ μιας Εκκλησίας σιωπηλής. Τρομαγμένης. Περιθωριοποιημένης.

Έτσι, το κενό που άφησε η Εκκλησία, επιχειρούν να το καλύψουν άλλα… εθνικά ατυχήματα. Τα άκρα και οι ακρότητες. Οι υστερίες και οι κήρυκες εθνικού διχασμού, που διατρέχουν οριζόντια το πολιτικό σύστημα, με κοινό στοιχείο ταυτότητας την αλλεργία προς τη μετριοπάθεια.

Εκεί ακριβώς εντοπίζεται το ασυγχώρητο της φοβικής προσέγγισης και συμπεριφοράς της σημερινής Εκκλησίας και πολλών ιεραρχών

Κρύφτηκαν από την κοινωνία. Κρύφτηκαν από τις πραγματικές εθνικές προτεραιότητες. Κρύφτηκαν από την Ιστορία.

Εξαίρεσαν τον εαυτό τους από το φως. Εκείνο που, στο τέλος νικάει πάντα το σκοτάδι.

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

Το μνημόνιο που τελειώνει και η αγυρτεία ενός πολιτικού συστήματος




Τ








ου Γιώργου Αναλυτή



‘’ Η μνημονιακή συγκυβέρνηση και τα φερέφωνά της διακινούν με κάθε τρόπο την άποψη πως τα Μνημόνια τελειώνουν, η οικονομία παίρνει μπροστά και πως το success story δείχνει πως οι «θυσίες» του ελληνικού λαού έπιασαν τόπο και πως οι καλύτερες μέρες είναι προ των πυλών.

Ας το ξεκαθαρίσουμε. Δεν έχει «πάτο» το βαρέλι της μνημονιακής καταστροφής. Δεν τα έχουμε δει όλα αν συνεχίσουν να μας κυβερνούν οι μνημονιακοί συνεταίροι. Μνημόνιο είναι το πλέγμα νόμων και ρυθμίσεων που δένουν χειροπόδαρα την κοινωνία και έχουν στόχο να διασφαλίσουν τον αρχικό στόχο των εμπνευστών τους. Να παγιώσουν και να διαιωνίσουν τη λιτότητα, την εσωτερική υποτίμηση και το ξήλωμα δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Η πλήρης κατάρρευση των συντάξεων, η διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος, η συνέχιση της κατάρρευσης δημόσιας υγείας και παιδείας, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας είναι μπροστά μας αν δεν τους σταματήσουμε.
Η «παράταση» του Μνημονίου, η «πιστωτική γραμμή» είναι σαφείς αποδείξεις πως η μνημονιακή συγκυβέρνηση έχει άρρηκτα συνδεδεμένη την ύπαρξή της με τις μνημονιακές δεσμεύσεις. Οι τροϊκανοί επισείουν συνεχώς τις μνημονιακές δεσμεύσεις, που μαζί συνομολόγησαν, και δεν τους κάνουν τη χάρη κάποιων «διευκολύνσεων». Η κοινωνική απονομιμοποίηση, η εσωκομματική αμφισβήτηση και η έλλειψη διάθεσης για οποιαδήποτε διαπραγμάτευση κάνουν επιτακτική την ανάγκη άμεσης δημοκρατικής ανατροπής. ‘’

Θα μπορούσε κάλλιστα το παραπάνω κείμενο να είναι σημερινό, είναι όμως από το 2014.

Και τότε μιλούσαν για τέλος μνημονίων, για θυσίες του λαού που επιτέλους πιάνουν τόπο. Τι έχει αλλάξει;; Υπάρχουν διαφορές; Καμία απολύτως.
Το success story του  δεν είναι άλλο από την υποτιθέμενη ‘’ Έξοδο από το μνημόνιο ‘’. Το ΜΝΗΜΟΝΙΟ που θα έσκιζε ο Τσίπρας, τελειώνει.
Στις 21 Αυγούστου βγαίνουμε από το μνημόνιο διατυμπανίζουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Από 1η Ιανουαρίου όμως θα έχουμε νέες περικοπές συντάξεων. Με τη νέα περικοπή της προσωπικής διαφοράς το 2019 και τη μείωση του αφορολογήτου, οι συντάξεις και τα εισοδήματα θα μετατραπούν σε φιλοδωρήματα.
Η «έξοδος» από τα μνημόνια και η έναρξη της μεταμνημονιακής εποχής, θα βρει τους συνταξιούχους και όσους εργάζονται, φτωχότερους, με τα χειρότερα όμως δυστυχώς να έπονται…
Οι δεσμεύσεις της χώρας και η εποπτεία από τους ‘’ΘΕΣΜΟΥΣ’’ θα ισχύουν και μετά την 21η Αυγούστου. Το πλαίσιο της εποπτείας καταγράφεται στο άρθρο 14.1 του Κανονισμού 472/2013, το οποίο προβλέπει ότι «τα κράτη-μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα, εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει ληφθεί από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη-μέλη, τον ΕΜΧΣ, τον ΕΜΣ ή το ΕΤΧΣ.

Τα πρώτα μέτρα που έρχονται το 2019:
  • Μείωση συντάξεων
  • Αύξηση αφορολόγητου
  • Η έμμεση αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών για 1 εκατ. ελεύθερους επαγγελματίες.
  • Ως γνωστόν το 2018 ήταν η πρώτη χρονιά εφαρμογής του μέτρου κατά το οποίο οι ασφαλιστικές εισφορές των ελεύθερων επαγγελματιών υπολογίζονταν για το σύνολο του εισοδήματός τους χωρίς να αφαιρούνται οι ασφαλιστικές εισφορές του προηγούμενου έτους.   
  • Μετά από πιέσεις το υπουργείο Εργασίας είχε θεσπίσει μια μικρή έκπτωση κατά 15% αλλά μόνο για το 2018. Το 2019 η έκπτωση αυτή απαλείφεται και έτσι του χρόνου οι εισφορές των ελεύθερων επαγγελματιών αν είχαν ίδια ή περίπου ίδια εισοδήματα με αυτά του 2018 θα είναι 15% υψηλότερες.
  • Η αύξηση των αντικειμενικών αξιών που θα ολοκληρωθεί σταδιακά ως το 2020 συμπαρασύροντας όλους τους φόρους που βαρύνουν το ακίνητο.
    Θα έχουμε βγει όμως από το μνημόνιο και δεν μας πειράζει!!!!
Το 4ο μνημόνιο είναι γεγονός. Για λόγους (ευτελούς) πολιτικής προπαγάνδας, και προκειμένου να κρατηθούν κάποια προσχήματα, ως φύλλα συκής , το αποκαλούν , ως «πρόγραμμα μεταμνημονιακής παρακολούθησης”. Προσπαθούν, όχι, μόνο, να κρύψουν την σκληρή και αδυσώπητη πραγματικότητα, από τους πολίτες της χώρας, αλλά και να την παρουσιάσουν, ως ειδυλλιακή.

Η αγυρτεία ενός πολιτικού συστήματος
Όλοι αυτοί που σήμερα δίνουν παράσταση για το «θεαθήναι» στη Βουλή και τα τηλεοπτικά κανάλια, έχουν ενστερνιστεί την πολιτική τριών μνημονίων. Οι κυβερνήσεις των μνημονίων έχουν επιβάλλει περικοπές στις συντάξεις , φόρους και μέτρα, χωρίς ποτέ κάποια από αυτές να καταργήσει έστω και μια αντισυνταγματική παράγραφο από τους νόμους των προηγούμενων.
Τώρα μπροστά στη νέα σφαγή που έρχεται, μοιράζουν υποσχέσεις στο λαό και ανταλλάσουν κατηγορίες και χαρακτηρισμούς. Στήνουν μια κάλπικη αντιπαράθεση για το ποιος έκοψε περισσότερο τις συντάξεις, ποιος εφάρμοσε καλύτερα το μνημόνιο. Όλες οι δήθεν αντιπαραθέσεις και εκφράσεις στα τηλεοπτικά παράθυρα, αποτυπώνουν, σε όλο το μεγαλείο της, την αγυρτεία ενός πολιτικού συστήματος που ενώ, εδώ και οκτώ χρόνια ψηφίζει και επιβάλει νόμους που μειώνουν μισθούς, συντάξεις και εισοδήματα, με τους ίδιους πάνω – κάτω πρωταγωνιστές, εμφανίζεται σήμερα να υπερασπίζεται τα δικαιώματα του λαού!

Οι Τσίπρας, Μητσοτάκης, Γεννηματά, Καμμένος και Θεοδωράκης, ψήφισαν όλοι μαζί το τρίτο μνημόνιο που δέσμευσε τη χώρα, να επιβάλλει μέτρα λιτότητας και φτωχοποίησης ενός λαού. Το τρίτο μνημόνιο, ο νόμος 4336/2015 με τον τίτλο: «Συνταξιοδοτικές διατάξεις − Κύρωση του Σχεδίου Σύμβασης Οικονομικής Ενίσχυσης από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας και ρυθμίσεις για την υλοποίηση της Συμφωνίας Χρηματοδότησης», ψηφίστηκε, κατά πλειοψηφία, από τη Βουλή και έθεσε την οριστική ταφόπλακα όσο αφορά την κυριαρχία της χώρας.

Στις 21 Αυγούστου λοιπόν, δεν τελειώνουν μόνο τα μπάνια του Ελληνικού λαού, τελειώνουν και τα μνημόνια, (όπως τελείωσαν και το 2014).
Τι πραγματικά θα γίνει όμως, θα το δούμε στην πράξη. Οι καιροί ου μενετοί.
Κάθε φορά που ακούω έναν πολιτικό λόγο ή διαβάζω αυτούς που μάς διοικούν, εδώ και χρόνια αισθάνομαι τρόμο, γιατί δεν ακούω τίποτα που να ηχεί ανθρώπινα. Πάντα οι ίδιες λέξεις που λένε τα ίδια ψέματα

Αλμπέρ Καμύ, 1913-1960, Γάλλος συγγραφέας, Νόμπελ 1957

Ο Γιώργος Αναλυτής είναι μέλος  του ΕΠΑΜ