ανυπακοη, τοσο απλο...

ανυπακοη, τοσο απλο...

Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2019

Το σκάνδαλο Novartis και η εσχάτη προδοσία…



του Δ. Καζακη


Η υπόθεση Novartis εξελίσσεται από ένα ακόμη σκάνδαλο διασπάθισης δημοσίου χρήματος, όπως εμφανίστηκε αρχικά, σε σκάνδαλο ολκής που αφορά στην ίδια τη λειτουργία του πολιτεύματος στην Ελλάδα. Μπροστά στα μάτια ακόμη και του πιο ανυποψίαστου αποδεικνύεται πόσο ανοχύρωτος είναι ο πολίτης και το πολίτευμα της χώρας έναντι της εξουσίας, του κυβερνώντος πολιτικού προσωπικού και των διαπλεκόμενων συμφερόντων.

Όσοι συνδέουν το σκάνδαλο Novartis με πράξεις εσχάτης προδοσίας κατά του πολιτεύματος έχουν δίκιο. Πρώτα και κύρια λόγω του αδιαφανούς χειρισμού της όλης υπόθεσης από δικαστικούς λειτουργούς με «κουκουλοφόρους» μάρτυρες και άλλα παρόμοια που μας γυρίζουν σε εποχές όχι απλής εκτροπής, αλλά ανοιχτής χούντας, εποχές Κόλλια. Μπορεί ο κ. Μανιαδάκης πρώην «μάρτυρας υπό προστασία» και νυν κατηγορούμενος να συνιστά ένα εξέχων δείγμα της σύμφυσης του πανεπιστημίου, του κράτους και της πολιτικής με τους «πρωταθλητές» της ελεύθερης αγοράς – όπως αποκαλούσε το έσχατο σκαλοπάτι της διαπλοκής ο θεωρητικός του είδους, κ. Σημίτης – αλλά η καταγγελία του εναντίον των δικαστικών λειτουργών συγκλονίζει ακόμη και τους πιο υποψιασμένους για την κατάντια της δικαιοσύνης.
Αυτό που δεν γνωρίζουν πολλοί είναι το γεγονός ότι η μήνυση-έγκληση του ΕΠΑΜ για την αδρανοποίηση και ουσιαστική κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος, η οποία κατατέθηκε στις αρχές Φεβρουαρίου 2018 στον Άρειο Πάγο, δόθηκε αρμοδίως σε δικαστικό λειτουργό που εμπλέκεται και στον καταγγελλόμενο ως σκευωρία χειρισμό της υπόθεσης Novartis. Λέτε να πρόκειται για σύμπτωση; Λέτε να συνέβη όλως τυχαίως;

Σχεδόν αμέσως μόλις ανέλαβε η συγκεκριμένη δικαστική λειτουργός την εν λόγω μήνυση άρχισαν να οργιάζουν οι φήμες. Φήμες που ήθελαν την ανάληψη της μήνυσης-έγκλησης του ΕΠΑΜ από συγκεκριμένους δικαστικούς λειτουργούς για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας. Σύμφωνα πάντα με τις φήμες οι συγκεκριμένοι – που εντελώς τυχαία εμπλέκονται σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τύπου και στο δικαστικό χειρισμό της υπόθεσης Novartis – φέρονται ιδιαίτερα δεκτικοί σε άνωθεν εντολές χωρίς να πολυσκοτίζονται για τις επιταγές του νόμου και του συντάγματος.

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2018

Χωρίς εισοδηματικά πλεονάσματα στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς δεν θα δούμε άσπρη μέρα.


του Δ. Καζακη

«Ο Αναξαγόρας υποστήριζε, ότι το χιόνι είναι μαύρο, αλλά κανένας δεν τον πίστευε,» έλεγε σε μια διάλεξή του ο Μπέρτραντ Ράσελ μέσα στη δύνη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Όμως δοθέντων των κατάλληλων μέσων και τρόπων, είναι δυνατόν στο μέλλον – όπως προέβλεπε ο φιλόσοφος και μαθηματικός Ράσελ – να υποχρεώσει κανείς με όρους κοινωνικής ψυχολογίας μια ολόκληρη κοινωνία να πιστεύει ότι όντως το χιόνι είναι μαύρο.

Πώς; Κυρίως με το πώς «η γνώμη ότι το χιόνι είναι άσπρο πρέπει να θεωρείται ότι φανερώνει ένα νοσηρό εκκεντρικό γούστο.» Κι επομένως το μόνο έργο που απομένει για τους επιστήμονες σ’ αυτήν την δυστοπία του μέλλοντος είναι μία και μόνη: «ν’ ανακαλύψουν πόσο ακριβώς κοστίζει κατά κεφαλή το να κάνουν τα παιδιά να πιστεύουν ότι το χιόνι είναι μαύρο και πόσο λιγότερο θα κόστιζε, αν τα έκαναν μόνο να πιστεύουν ότι το χιόνι είναι σκούρο γκρίζο.»(1)
Το γεγονός βέβαια ότι το χιόνι είναι άσπρο, δεν είναι παρά μια νοσηρή, γραφική, εκκεντρική άποψη, που όπως είναι απολύτως φυσικό δεν αφορά διόλου την επιστήμη. Φανταστείτε λοιπόν τι έχει να πάθει εκείνος που υποστηρίζει το αυτονόητο, ότι δηλαδή το χιόνι είναι άσπρο, μέσα σε μια κοινωνία, η οποία πιστεύει ακράδαντα με συνήγορο την κατεστημένη επιστήμη ότι το χιόνι είναι μαύρο, ή έστω σκούρο γκρι.

Το άσπρο, μαύρο.
Το ίδιο συμβαίνει και με τον Κρατικό Προϋπολογισμό που ψηφίστηκε πριν τρεις ημέρες στη Βουλή. Μια συγχορδία σεσημασμένων απατεώνων της πολιτικής και της οικονομίας με τη βοήθεια της πιο άθλιας και πουλημένης «ενημέρωσης» στην υφήλιο, επιχειρούν να μας πείσουν ότι το χιόνι είναι μαύρο και οφείλει να είναι μαύρο. Το πολύ-πολύ να είναι σκούρο γκρι, όπως ισχυρίζονται όσοι διατυπώνουν αντιπολιτευτικές ενστάσεις.

Η επιχείρηση αυτή επικεντρώνεται στο περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα της κυβέρνησης. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο συναγωνίζονται κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Η μεν κυβέρνηση επιδιώκει να υπερβεί το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων που θέτουν αυθαίρετα οι δανειστές – το χιόνι είναι μαύρο! – ενώ η αντιπολίτευση και οι ασκούντες κριτική στην κυβέρνηση ισχυρίζονται ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα οφείλουν να είναι χαμηλότερου ύψους – δηλαδή το χιόνι είναι σκούρο γκρίζο.
Κανένας από δαύτους δεν ασχολήθηκε με το αυτονόητο και το προφανές. Από πού προκύπτουν τα πρωτογενή πλεονάσματα του προϋπολογισμού; Από το εισόδημα του νοικοκυριού. Ποια είναι η κατάσταση του διαθέσιμου εισοδήματος του οικογενειακού προϋπολογισμού, προκειμένου να μιλάμε στα σοβαρά για πρωτογενή πλεονάσματα του προϋπολογισμού; Κανέναν δεν ενδιαφέρει.
Το γεγονός δηλαδή ότι το χιόνι είναι άσπρο – όχι μαύρο, ούτε σκούρο γκρι – κι επομένως για να υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα στα δημοσιονομικά, θα πρέπει να υπάρχει πολλαπλάσιο εισοδηματικό πλεόνασμα στα οικονομικά του νοικοκυριού, φαντάζει αδιανόητο. Συνεπώς η επιδίωξη πρωτογενούς πλεονάσματος στα δημοσιονομικά του κράτους υπό συνθήκες δραστικής μείωσης της αγοραστικής αξίας του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, συνιστά αφαίμαξη, ληστεία του κοινού ποινικού δικαίου, που οδηγεί τόσο την κοινωνία, όσο και ολόκληρη την οικονομία στην εξαθλίωση και την κατάρρευση..

Η επιστήμη του ζόφου.
Κι αυτό δεν γίνεται λόγω λανθασμένης δημοσιονομικής συνταγής. Ούτε μόνο λόγω ιδεοληψιών που κατάγονται από την χρυσή εποχή του καπιταλισμού, όπου οι πιο φανατικοί λάτρεις της ελεύθερης αγοράς, όπως ο Αββάς Τζόσεφ Τάουνσεντ στα 1786, πίστευαν ακλόνητα ότι όσο πιο εκτεταμένη είναι η φτώχεια και η πείνα στην κοινωνία, τόσο μεγαλύτερος είναι ο πλούτος της οικονομίας.(2)
Η λογική αυτή αποτυπώθηκε ανεξίτηλα στο δόγμα της σπανιότητας των μέσων και των πόρων ικανοποίησης των αναγκών. Κι επομένως οι πολλοί, οι φτωχοί, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να υπομένουν την εξαθλίωση διότι υπάρχει πάντα έλλειψη μέσων και πόρων για την ικανοποίηση των δικών τους αναγκών. Για να αντιμετωπιστεί αυτή η έλλειψη θα πρέπει πρώτα να υπάρξουν επαρκείς επενδύσεις, για να μπορούν να ελπίζουν οι φτωχοί ότι ίσως στο απώτερο μέλλον βελτιωθεί κάπως η θέση τους.
Ωστόσο για να υπάρξουν επενδύσεις, θα πρέπει οι λίγοι κάτοχοι του χρήματος να έχουν τη δυνατότητα όλο και μεγαλύτερων κερδών. Και για να υπάρξουν μεγαλύτερα κέρδη, αναγκαστικά θα πρέπει να αποσπούν περισσότερη απλήρωτη εργασία περιορίζοντας τα μέσα επιβίωσης από τους εργαζόμενους. Έτσι κλείνει ο φαύλος κύκλος, που οδηγεί αναγκαστικά τον φτωχό να γίνεται φτωχότερος και τον πλούσιο, πλουσιότερο.

Το δόγμα αυτό χαρακτηρίστηκε από τον Τόμας Κάρλαϊλ στις αρχές του 19ου αιώνα ως «επιστήμη του ζόφου», ή ζοφερή επιστήμη, ενώ ονόμασε τους καθηγητές της σε «καθηγητές της επιστήμης του ζόφου».(3)
Στον αιώνα που ακολούθησε χρειάστηκαν άοκνες και ακαταπόνητες προσπάθειες για να απαλλαγεί η οικονομία από το ζοφερό αυτό δόγμα ώστε να μετατραπεί όντως σε επιστήμη. «Mίσος, γελοιοποίηση και περιφρόνηση, θα μπορούσε να πει κανείς χωρίς μεγάλη υπερβολή, είναι η μοίρα του οικονομολόγου, που είναι οπαδός αυτού που συνηθίζαμε να αποκαλούμε ζοφερή επιστήμη, η οποία εξακολουθεί να θεωρείται ζοφερή αν και όχι πλέον επιστήμη. Και ζοφερή, κατά μία έννοια, είναι, δεδομένου ότι ασχολείται με την σπανιότητα, δηλαδή με το να μην είμαστε σε θέση να έχουμε τόσα πολλά αγαθά όσα θα θέλαμε.»(4)

Ήταν οι ηρωικές εποχές της οικονομίας, όπου προϋπόθεση μιας στοιχειωδώς επιστημονικής προσέγγισης ήταν πρώτα απ’ όλα να απαλλαγεί κανείς από τα δόγματα και κυρίως εκείνα του ζόφου. Ήταν η περίοδος όπου η οικονομία θεωρούσε χρέος της να ασχοληθεί με την πραγματική οικονομία όχι από την σκοπιά των λίγων εχόντων και κατεχόντων, αλλά των πολλών. Ήταν η εποχή που η οικονομία είχε θέσει ως αναπαλλοτρίωτο καθήκον της, προτεραιότητα και προϋπόθεση κάθε μεγαλόπνοου σχεδίου της, την πλήρη σταθερή απασχόληση και την πραγματική άνοδο της αγοραστικής δύναμης κυρίως όσων ζουν από την εργασία. Σ’ αυτό το πεδίο αναμετρούνταν οι πιο σπουδαίες οικονομικές θεωρίες και πολιτικές.
Ήταν η περίοδος όπου οι «καθηγητές της επιστήμης του ζόφου» ήταν αντικείμενο λοιδορίας, ταπείνωσης και απαξίωσης τόσο από την επιστημονική κοινότητα, όσο και την κοινωνία. Ήταν η εποχή που η οικονομία είχε εν πολλοίς αντιληφθεί ότι το χιόνι είναι εκ φύσεως άσπρο και για να γίνει μαύρο, ή έστω σκούρο γκρι, θα πρέπει με κάποιον τρόπο να το λερώσουν.
Η πορεία του οικογενειακού ελλείμματος.

Σε αντίθεση με σήμερα όπου οι «καθηγητές της επιστήμης του ζόφου» λύνουν και δένουν με τις πλάτες και προς όφελος της πιο ζοφερής και παρασιτικής ολιγαρχίας που υπήρξε ποτέ. Με χούγια, τρόπο, φιλοσοφία και ηθική ζωής ανάλογη με εκείνη του πιο πωρωμένου εγκληματία. Ο υπόκοσμος στις κορυφές της αστικής κοινωνίας.
Να γιατί το να συζητά κανείς και μόνο το γεγονός ότι αυτό που προέχει δεν είναι το δημοσιονομικό πρωτογενές πλεόνασμα που θέλουν να καρπωθούν οι δανειστές, αλλά τα οικονομικά του νοικοκυριού. Κι επομένως όσο υφίσταται αυτό το ανελέητο και αδίστακτο κυνηγητό του πρωτογενούς πλεονάσματος – και μάλιστα υπέρ των δανειστών – τόσο περισσότερο θα επιδεινώνεται η κατάσταση των νοικοκυριών, τόσο πιο δύσκολα θα τα φέρνουν βόλτα, τόσο πιο εκτεταμένη θα είναι η λεηλασία του λιγοστού οικογενειακού εισοδήματος.


Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο


Προς επαλήθευση όσων λέμε δείτε το διάγραμμα που παραθέτουμε. Τα στοιχεία είναι επίσημα και αφορούν στο έλλειμμα του οικογενειακού προϋπολογισμού. Η «καθαρή ετήσια λήψη δανείων» δεν αφορά στον δανεισμό των νοικοκυριών, αλλά αποτυπώνει το ύψος του ελλείμματος του διαθέσιμου εισοδήματος που πρέπει να καλυφθεί με κάποιον τρόπο προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι βασικές ανάγκες του νοικοκυριού. Συνιστά δηλαδή έλλειμμα διαθέσιμου εισοδήματος.

Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα του ΟΟΣΑ με τόσο μεγάλα ελλείμματα του οικογενειακού προϋπολογισμού, τα οποία συνεχίζουν να βαθαίνουν. Παραθέτουμε ένα σύνθετο διάγραμμα του ΟΟΣΑ όπου υπολογίζεται το έλλειμμα του οικογενειακού προϋπολογισμού των νοικοκυριών με βάση τις αρνητικές αποταμιεύσεις.

Τι δείχνει το διάγραμμα; Κάτι πολύ απλό. Το έλλειμμα του οικογενειακού προϋπολογισμού στην Ελλάδα βρίσκεται στα χαμηλότερα επίπεδα απ’ όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Κι επομένως αν θέλουμε στ’ αλήθεια να δούμε ανάκαμψη, τουλάχιστον στο μέσο επίπεδο της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τότε το οικογενειακό έλλειμμα της τάξης του 17% θα πρέπει να γίνει πλεόνασμα διαθέσιμου εισοδήματος τουλάχιστον 3% για τα νοικοκυριά.
Αυτό σημαίνει μια αύξηση της τάξης τουλάχιστον 20% στο διαθέσιμο εισόδημα του μέσου νοικοκυριού στην Ελλάδα. Και μάλιστα από το πρώτο κιόλας έτος. Διαφορετικά ξεχάστε το. Είναι παντελώς αδύνατο να πετύχουμε ως ρυθμούς ανόδου ακόμη και τους μέσους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η περίοδος από το 1999 έως το 2009, η οποία αφορά πρωτίστως την προετοιμασία και την είσοδο της χώρας στην ευρωζώνη, στηρίχθηκε στην διόγκωση του ελλείμματος στο ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών. Το έλλειμμα από 6% το 1999 κατέληξε στο 14% το 2007 στο ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα.
Πώς καλύφθηκε το έλλειμμα αυτό; Με τραπεζικό δανεισμό. Τα νοικοκυριά κατέφευγαν μαζικά στον τραπεζικό δανεισμό – κυρίως καταναλωτικό – προκειμένου να καλύψουν αυτό το έλλειμμα εισοδήματος. Δεν είναι τυχαίο που την περίοδο αυτή εκτινάχθηκε το ιδιωτικό χρέος των νοικοκυριών στις εγχώριες τράπεζες. Κυρίως για καταναλωτικούς σκοπούς.

Από το 2008 και έπειτα παρατηρείται μια οριακή μείωση του ελλείμματος ως ποσοστού στο ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών. Ο λόγος είναι η πτώση της οικονομίας αφενός και αφετέρου το κλείσιμο της κάνουλας των τραπεζικών δανείων.
Τα νοικοκυριά την εποχή της επιβολής των μνημονίων επιχείρησαν να περιορίσουν δραστικά τις δαπάνες τους και ως εκ τούτου το έλλειμμά τους στο διαθέσιμο εισόδημα. Ιδίως σε μια περίοδο όπου δεν μπορούσαν να προσφύγουν σε δανεισμό από τις τράπεζες.
Παρ’ όλα αυτά το έλλειμμα ως ποσοστό στο ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών κυμάνθηκε ανάμεσα στο -7% και -8%. Τα νοικοκυριά επιχείρησαν να το καλύψουν με κάθε δυνατό τρόπο. Είναι εποχή της μαζικής πώλησης κάθε λογής τιμαλφούς.
Με στόχο την γενική εκποίηση.

Από το 2015 και χάρις στην δραστική συρρίκνωση του διαθέσιμου εισοδήματος, το έλλειμμα στο οικογενειακό προϋπολογισμό των νοικοκυριών, άρχισε να εκτινάσσεται. Αυτό αποτελεί μέγιστη κατάκτηση των κυβερνήσεων Τσίπρα και της λογιστικής επίτευξης των πρωτογενών πλεονασμάτων.
Τα νοικοκυριά αναγκάστηκαν να επωμιστούν μεγαλύτερα βάρη λόγω στης δραστικής περικοπής των δαπανών του προϋπολογισμού, κυρίως των κοινωνικών δαπανών.

Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.


Δείτε για παράδειγμα την επιβάρυνση στη μέση δαπάνη για υγεία και εκπαίδευση στους ετήσιους οικογενειακούς προϋπολογισμούς. Οι δαπάνες για εκπαίδευση κυμαίνονται από 0,5% στη ∆ανία έως 3,2% του μέσου προϋπολογισμού των νοικοκυριών στην Ελλάδα. H Ελλάδα και η Πολωνία καταγράφουν τη μεγαλύτερη ιδιωτική δαπάνη για την υγεία, 7,3% και 4,8 % του μέσου προϋπολογισμού των νοικοκυριών, αντίστοιχα.
Με άλλα λόγια στην Ελλάδα έχουμε την μεγαλύτερη ιδιωτική δαπάνη από κάθε άλλη χώρα τόσο της ευρωζώνης, όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για εκπαίδευση και υγεία. Κι όλα αυτά για να μπορεί ο κρατικός προϋπολογισμός να δαπανά τα λιγότερα από τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης για παιδεία και υγεία.

Το αποτέλεσμα; Η εκτίναξη του ελλείμματος ως ποσοστό του ακαθάριστου διαθέσιμου εισοδήματος, το οποίο το 2017 αισίως έφτασε το -12%. Ενώ τα στοιχεία των πρώτων δύο τριμήνων του 2018 το έλλειμμα εκτινάχθηκε στο -15%. Ιστορικό ρεκόρ ολόκληρης της περιόδου από την ένταξη στην ευρωζώνη.
Κι όλα αυτά χάρις στην πολιτική του πρωτογενούς ελλείμματος προς όφελος των δανειστών. Αν είναι λοιπόν να εκτινάσσεται το έλλειμμα του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, να βράσω την αύξηση του ΑΕΠ και την μείωση του δείκτη της ανεργίας.

Πώς όμως καλύπτουν τα νοικοκυριά το εκτινασσόμενο οικογενειακό έλλειμμα; Αφενός με δραστική μείωση των μελών τους, ώστε να έχουν λιγότερα «στόματα να θρέψουν», όπως λέει ο λαός. Κι αυτό ενισχύει και θα ενισχύει κάθε χρόνο την απόλυτη μείωση του πληθυσμού της Ελλάδας είτε μέσα από το άνοιγμα όλο και περισσότερο της ψαλίδας ανάμεσα σε θανάτους και γεννήσεις, είτε μέσα από την μετανάστευση στο εξωτερικό κυρίως των πιο παραγωγικών ηλικιών.
Αφετέρου, τα νοικοκυριά καθώς έχουν εξαντλήσει τα αποθεματικά τους σε πολύ μεγάλο βαθμό και έχουν πουλήσει τα τιμαλφή, κινούνται πλέον σε τροχιά πώλησης της ακίνητης περιουσίας που τους έχει απομείνει. Το γεγονός αυτό έχει δώσει μια οριακή ώθηση στην οικονομία, αλλά αφορά μόνο και αποκλειστικά μια επιδερμική άνοδο του ΑΕΠ χωρίς βάθος και μέλλον.

Την εποχή αυτή αλλάζει χέρια η ιδιωτική ακίνητη περιουσία στην Ελλάδα. Και με την αναμενόμενη λαίλαπα των πλειστηριασμών είναι σχεδόν σίγουρο ότι το «κεραμίδι» που κάποτε ονειρευόταν κάθε ελληνική οικογένεια, θα γίνει όνειρο απατηλής νυκτός. Πολύ σύντομα θα μάθουμε όλοι μας εμείς οι νεότεροι τι σήμαινε για το επίπεδο διαβίωσης της μεγάλης πλειοψηφίας ο στίχος του ποιητή, αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε ψυχή!
Αν δεν απαλλαγούμε το ταχύτερο δυνατό από τους εκπροσώπους του ζόφου, αν δεν δώσουμε την πρέπουσα σημασία και την άμεση προτεραιότητα που απαιτείται στην άνοδο του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, τότε δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε τίποτε. Όσο γι’ αυτούς που τάζουν, ή ονειρεύονται την επιστροφή στην προτέρα κατάσταση όπου το έλλειμμα επί του ακαθάριστου διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών καλυπτόταν μέσα από έναν τρελό ιδιωτικό δανεισμό από τις τράπεζες, ας το ξεχάσουν.

Ο μόνος δρόμος, η μόνη εναλλακτική στο σημερινό αδιέξοδο είναι μπροστά. Μέσα από μια δημοσιονομική πολιτική που δεν θα κυνηγά πρωτογενή πλεονάσματα, ούτε θα υπακούει σε εντολές έξωθεν, αλλά θα χρηματοδοτεί άμεσα την υπερκάλυψη του ελλείμματος του οικογενειακού προϋπολογισμού και τις επενδύσεις που χρειάζονται ώστε να βρουν όλοι πλήρη και σταθερή απασχόληση με όρους παραγωγής και παραγωγικότητας τέτοιας που εξασφαλίζει ικανοποιητικές αποδοχές για όλους.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Μπέρτραντ Ράσελ, Επιστήμη & Κοινωνία, Αθήνα: Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος, 1975, σ. 40.
2. Joseph Townsend, A dissertation on the poor laws by a well-wisher to mankind, Berkeley: University of California Press, 1971.
3. Thomas Carlyle, Collected Works Vol. XIX, London: Chapman & Hall, 1859, σ. 52, κ.ά.
4. G. L. S. Shackle, Economics for Pleasure. Cambridge: University Press, 1959, σ. 1.

Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2018

Ομιλία του Δημήτρη Καζάκη, Προέδρου του ΕΠΑΜ, με θέμα Έθνος-Λαός, Εθνική Ανεξαρτησία. (βιντεο)

Την Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2018  σε αίθουσα του ξενοδοχείου Rοyal Olympic στην Αθήνα, πραγματοποιήθηκε ΗΜΕΡΙΔΑ που  διοργάνωσε το ΕΠΑΜ, για τα Εθνικά ζητήματα με θέμα: ”Πώς συγκροτείται το Γεωπολιτικό μνημόνιο”.

Στην εν λόγω ΗΜΕΡΙΔΑ αναπτύχθηκε η μετεξέλιξη της μνημονιακής σε στρατιωτική κατοχή της Ελλάδας, η ιστορικά πρωτοφανής επέκταση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ με πολυάριθμες στρατιωτικές βάσεις που εγκαθίστανται στη Χώρα μας, πράγμα που συνιστά μορφή στρατιωτικής κατοχής και προμηνύει εθνικές τραγωδίες προς όφελος των γεωπολιτικών συμφερόντων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, η επιλογή της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ που με δεδομένη την κλιμακούμενη ένταση στην Ν/Α Μεσόγειο και τις γεωστρατηγικές επιδιώξεις της υπερδύναμης του Ισραήλ θα εμπλέξει την Ελλάδα σε περιπέτειες, η πρόσδεση της Ελλάδος στον άξονα ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ισραήλ που επιδεινώνει τις σχέσεις της με παραδοσιακά φιλικές χώρες όπου συνεπιχειρεί ως μέλος της Συμμαχίας, εμπεριέχοντας κινδύνους που είναι πιθανό να οδηγήσουν σε εξελίξεις με σοβαρό κόστος για τα εθνικά μας συμφέροντα.

Επίσης έγινε αναφορά και στη συζήτηση περί Αναθεώρησης του Συντάγματος με αφορμή την «Συμφωνία των Πρεσπών” κατά την οποία ο ομιλητής, Φ. Μαζαράκης, επικεφαλής του τ. Δικαιοσύνης του ΕΠΑΜ, τόνισε ότι το ΕΠΑΜ  δεν θα ασχοληθεί με τη διαδικασία αυτή,  αλλά αντίθετα θα προτείνει κείμενο με προτάσεις για ένα νέο Σύνταγμα στην Απελευθερωμένη Ελλάδα. Ο συντονιστής της συζήτησης, Α. Παπαντωνίου,  κατήγγειλε την επιχειρούμενη από την Κυβέρνηση διαδικασία Αναθεώρησης του Συντάγματος, τονίζοντας ότι μία Κατοχική Κυβέρνηση δεν έχει  δικαίωμα να αγγίζει καν το Σύνταγμα, όντας Κατοχική.

Οι εκλεκτοί ομιλητές που χειροκροτήθηκαν θερμά από το κοινό, αλλά, ταυτόχρονα,  συγκλόνισαν και προβλημάτισαν, ήταν:

Ο Δημήτρης Καζάκης, Πρόεδρος του ΕΠΑΜ που ανέπτυξε την έννοια έθνος- λαός, Εθνική Ανεξαρτησία,

ο Βασίλης Ασημακόπουλος, Δικηγόρος, Δρ. Πολιτικής Κοινωνιολογίας, με θέμα: Αριστερά και εθνικό ζήτημα ,

ο Nίκος Ιγγλέσης, Οικονομολόγος – συγγραφέας, με θέμα: “Η μεγάλη σκακιέρα” της παγκοσμιοποίησης και το ελληνικό εθνικό ζήτημα,

ο Γιάννης Ραχιώτης, Δικηγόρος, με θέμα: Οι συνέπειες στην εξωτερική πολιτική από τη μετατροπή μας σε προτεκτοράτο. Μπορεί το Ελληνικό κράτος να υπάρξει ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο;

ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, δημοσιογράφος – πολιτικός αναλυτής, με θέμα: Eλλάδα και Κύπρος στον δρόμο των Σταυροφόρων. Το γεωπολιτικό μνημόνιο και η αλλαγή του χαρακτήρα της ελληνοτουρκικής σύγκρουσης, και

ο Φώτιος – Σπυρίδων Μαζαράκης, Δικηγόρος,  Δρ. Νομικής, με θέμα: Έθνος, λαός, από συνταγματική έποψη. Συνταγματικές υπερβάσεις στην συμφωνία των Πρεσπών.

To συντονισμό του Α΄ μέρους της συζήτησης μέχρι το μεσημέρι είχε ο δικηγόρος Αρης Λαμπρόπουλος. και του Β΄ μέρους ο Α. Παπαντωνίου, ναύαρχος ε.α, νομικός, μέλος του ΕΠΑΜ.

Κοινό συμπέρασμα ήταν η παραδοχή ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό καθεστώς Κατοχής, έρμαιο των δανειακών συμβάσεων, των μνημονίων και πλήθους εφαρμοστικών νόμων, ενώ η Κυβέρνηση αποτελεί όργανο εκτέλεσης εντολών ξένων δυνάμεων. Τα προβλήματα θα εντείνονται όσο παραμένουμε στο πλαίσιο που μας επιβάλουν οι δανειστές, η Ευρωζώνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό που μπορούμε να περιμένουμε είναι μόνο τα χειρότερα, που είναι η εκποίηση της ίδιας της Χώρας, της εθνικής της υπόστασης και ασφάλειας και ο αφανισμός του ελληνικού λαού,  αφού οι κατοχικές δυνάμεις “θέλουν την Ελλάδα χωρίς τους Έλληνες”.

Ο ελληνικός λαός ως έθνος, έννοιες ταυτόσημες και αλληλένδετες,  πρέπει να παλέψει για την επιβίωσή του, ν’ αποτινάξει πρώτα και κύρια το καθεστώς κατοχή και να ανακτήσει την πατρίδα του.  Εθνική Ανεξαρτησία, Αυτονομία, Ελευθερία, είναι έννοιες και αγαθά που κατακτώνται μόνον μέσα στη Δημοκρατία.

Στις εργασίες της Ημερίδας παραβρέθηκε και χαιρέτισε ο εκπρόσωπος της ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, Διονύσης Φλαμιάτος, επίσης προσωπικότητες και πολλοί φίλοι και μέλη του ΕΠΑΜ που έλαβαν μέρος στην ενδιαφέρουσα συζήτηση που ακολούθησε και διήρκησε μέχρι αργά το βράδυ.


Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2018

Ο ΗΛΙΑΣ ΗΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ










Νίκος Ι. ΚαραβέλοςΔικηγόρος-Συγγραφέας

nkaravelos@gmail.com

Επειδή η πλαστογράφηση της Ιστορίας της Μακεδονίας συνεχίζεται.

Επειδή και σήμερα κυκλοφορούν χάρτες της Μακεδονίας όπου εμφανίζονται ελληνικές περιοχές ως τμήματα τάχα μιας ενιαίας Σλαβικής Δημοκρατίας.

Επειδή οι Βόρειοι κακοί γείτονές μας σφετερίζονται το όνομα της Μακεδονίας, ιδιαίτερα τώρα μετά την επονείδιστη «Συμφωνία των Πρεσπών», την οποία υπέγραψαν, υπό τα βλέμματα των δύο πρωθυπουργών, οι δύο «γίγαντες» της εξωτερικής πολιτικής, από τη μία πλευρά ένας άχρωμος βαλτός Σκοπιανός κι από την άλλη ένας Έλλην ελλιποβαρής υπέρβαρος.

Επειδή τόσο η κυβερνώσα ιδιοτελής ανοησία, όσο και η ενεδρεύουσα μωρή αντιπολίτευση σιωπούν εκκωφαντικά.

Επειδή ομοίως βουβαίνεται από αμάθεια ή ενοχές και το σύνολο της Αριστεράς, πλην εξαιρέσεων.

Επειδή καθετί που υπερασπίζεται την ελληνικότητα της Μακεδονίας συκοφαντείται ως εθνικιστικό και ακροδεξιό.

Παραθέτουμε, λοιπόν, αυτούσιο το άρθρο, όχι κάποιου ακροδεξιού, αλλά του πάλαι Προέδρου της ΕΔΑ, Ηλία Ηλιού που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» στις 17.2.1991 και υπάρχει στο βιβλίο του Νικολάου Κ. Μάρτη: «Η πλαστογράφηση της Ιστορίας της Μακεδονίας» (εκδ.1983), με τίτλο: «Προσοχή στην Μακεδονία»:

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ τοῦ ΗΛΙΑ ΗΛΙΟΥ, Προέδρου της ΕΔΑ

«Μέ προχθεσινή ἐρώτηση πού ἀπηύθυνα στόν κ. ὑπουργό τῶν Ἐξωτερικῶν, ζητῶ νά πληροφορήσει τήν Ἐθνική Ἀντιπροσωπεία γιά τήν ἀκόλουθη ὕποπτη ἐνέργεια, πού θέτει ἐνδεχόμενα σέ διακινδύνευση τά ἐθνικά μας δίκαια πάνω στήν Ἑλληνική Μακεδονία καί βέβαια ὑπονομεύει ἔτσι τήν πολιτική εἰρήνης στά Βαλκάνια.

Φθάνουν μέ τό ταχυδρομεῖο καί δή ἀπό τή Δυτική Γερμανία καί ἀπό τόν Καναδά, ἀπευθυνόμενα πρός διαφόρους παραλῆπτες, ὁρισμένα δέματα, πού περιέχουν ἕνα εἶδος ἡμερολογίου τοῦ 1981. Τό ἡμερολόγιο αὐτό ἔχει στό ἐξώφυλλό του μέ σλαβική γραφή τή λέξη «Μακεδονίγια» καί κάτω ἀπ’ αὐτήν ἀπεικονίζει ἕνα πολεμιστή, σάν τούς παλιούς κομιτατζῆδες, μέ ἐφ’ ὅπλου λόγχη. Κάτω ἀπό αὐτόν ἀπεικονίζει τό γνωστό ἄγαλμα τῆς Ἐλευθερίας πού εἶναι στημένο στήν εἴσοδο τοῦ λιμανιοῦ τῆς Νέας Ὑόρκης καί φωτίζει τήν οἰκουμένη. Τέλος τό ἄγαλμα αὐτό στηρίζεται πάνω σ’ ἕνα χάρτη τῆς Βαλκανικῆς καί μάλιστα τῆς Ἑλληνικῆς κατά κύριο λόγο Μακεδονίας καί ἀναγράφει ἀπό κάτω ἀπό τήν παράσταση αὐτή σέ κακά ἐγγλέζικα τό σύνθημα «Ἀνεξάρτητη καί Ἐλεύθερη Μακεδονία».

Θά ἦταν μεγάλη ἀφέλεια τό νά ὑποτιμηθεῖ ἀπό τήν ἑλληνική πλευρά τό μεθόδευμα αὐτό. Σίγουρα δέν γίνεται «παιδιᾶς ἕνεκεν», ἀλλά ἐκφράζει μιά ὀργανωμένη ἐκστρατεία σέ βάρος τῆς ἐθνικῆς μας ἀκεραιότητας, ἀποβλέπει στόν ἀκρωτηριασμό τῆς Βόρειας Ἑλλάδας καί ἀπό ὅποια πλευρά καί ἄν προέρχεται ὑπονομεύει τήν πολιτική εἰρήνης στά Βαλκάνια πού ὅχι μόνο τήν ἔχει υἱοθετήσει ὅλο τό φάσμα τῶν πολιτικῶν κομμάτων τής χώρας μας, μά εἶναι ἀκόμα καί ἡ ἐπίσημη πολιτική τῆς χώρας μας.

Ὄντας ἕνας ἀπό τούς παραλῆπτες τοῦ ἐμπρηστικοῦ αὐτοῦ ἡμερολογίου, ἐπειδή ἡ συζήτηση τῆς ἐρώτησής μου θά καρκινοβατήσει, σύμφωνα μέ τόν Κανονισμό καί δέν θά’ρθει πιθανότατα πρός συζήτηση, γιατί θά προλάβουν ἐν τῷ μεταξύ οἱ ἐκλογές, θεωρῶ χρέος μου νά καταγγείλω καί στιγματίσω τήν ἐνέργεια αὐτή, ὁποιαδήποτε καί ἄν εἶναι ἡ προέλευσή της, διά τοῦ Τύπου. Ἀλλά εἶναι λιγότερο ὑπόθεση τῆς Ἀντιπολίτευσης καί πιό πολύ τῆς Κυβέρνησης, ἡ ὁποία χρέος ἔχει μέ τά μέσα πού βρίσκονται στή διάθεσή της, νά διερευνήσει καί ἐξακριβώσει τήν προέλευση τῆς δόλιας καί ἀνθελληνικῆς αὐτῆς ἐκστρατείας καί παραπέρα, μέ προσφυγή στίς διεθνεῖς διαδικασίες, ἀφοῦ προδήλως πρόκειται γιά ἀπειλή κατά τῆς εἰρήνης, νά προστατεύσει καί τά συμφέροντα καί τήν ἀκεραιότητα τῆς χώρας μας, ἀλλά καί τήν εἰρήνη τῆς περιοχῆς, πού δέν εἶναι δύσκολο νά ἐξελιχθεῖ σέ εὐρύτερη διεθνῆ ἀνάφλεξη.

Πολύ περισσότερο ἀπό τίς προεκλογικές μέριμνες, μαγειρέματα καί σχέδια μεταρρυθμίσεως τοῦ ἐκλογικοῦ νόμου ἡ κυβέρνηση χρέος ἔχει νά διαφυλάξει τό ἐθνικό ἀγαθό πού σήμερα εἶναι ἐμπιστευμένο σ’ αὐτήν, τήν ἀκεραιότητα τῆς χώρας μας καί τήν εἰρήνη στά Βαλκάνια καί γι’ αὐτό περιμένω νά προβεῖ τό γρηγορώτερο σέ δημόσιες ἀνακοινώσεις, προτιμώτερο στή Βουλή ἤ ἔστω καί στόν Τύπο».

Ελπίζοντας στην αφύπνιση, όχι βεβαίως των κυβερνώντων ή των ενεδρευόντων στην αίθουσα αναμονής της εξουσίας, αλλά του λαού μας και των πνευματικών του ταγών, αν βέβαια υπάρχουν ακόμη τέτοιοι, παραθέσαμε το σπουδαίο αυτό κείμενο.

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

Ο Δ. Καζάκης στη «Γνώμη» της Πάτρας: «H χώρα σε τροχιά εθνικού ακρωτηριασμού»








Συνέντευξη στην εφημερίδα «Γνώμη» της Πάτρας έδωσε ο πρόεδρος του ΕΠΑΜ, Δημήτρης Καζάκης, την Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2018. Ακολουθεί το δημοσίευμα με τη συνέντευξη:


Στην Πάτρα θα βρεθεί το ερχόμενο Σάββατο ο πρόεδρος του ΕΠΑΜ, Δημήτρης Καζάκης, ο οποίος λίγο πριν την επίσκεψή του μίλησε στη «Γνώμη» για τρία καίρια ζητήματα, μεταξύ των οποίων, είναι η Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά και η μήνυση που έχει υποβληθεί επί εσχάτη προδοσία.
Ο κ. Καζάκης επισημαίνει πως η «χώρα έχει τεθεί σε τροχιά εθνικού ακρωτηριασμού» και πως οι ξένοι παράγοντες θέλουν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον κ. Τσίπρα στην εξουσία για να ολοκληρώσουν το «έργο» τους.

EΡ.: H κυβέρνηση φαίνεται να κρέμεται από μία κλωστή εξαιτίας της Συμφωνίας των Πρεσπών. Ποια εκτιμάται ότι θα είναι η εξέλιξη;

Αυτή που επιθυμεί ο ξένος παράγοντας. Από την απαρχή της μνημονιακής κατοχής ακόμη και για το πότε θα γίνουν εκλογές στην Ελλάδα, αποφασίζουν οι δανειστές. Σήμερα πολύ περισσότερο, καθώς οι δανειστές έχουν στα χέρια τους – διαμέσου της λεγόμενης Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων – ολόκληρο το κρατικό ταμείο. Ακόμη και οι δαπάνες των εκλογών υπόκεινται στην έγκριση των δανειστών. Πόσο μάλλον οι ίδιες οι εκλογές. Ιδίως σε μια εποχή όπου – όπως φαίνεται πλέον καθαρά – μαζί και στη βάση της μνημονιακής κατοχής, αρχίζει να επιβάλλεται σε βάρος της Ελλάδας κι ένα αντίστοιχο «γεωπολιτικό μνημόνιο».

Η εκτίμησή μας είναι ότι ο ξένος παράγοντας (Ευρωπαίοι, ΗΠΑ) έχει ανάγκη αυτή την κυβέρνηση, προκειμένου να ολοκληρώσει την επιβολή αυτού του «γεωπολιτικού μνημονίου», τόσο προς τα Σκόπια, όσο και προς την Θράκη, το Αιγαίο και την Ήπειρο. Η χώρα έχει τεθεί σε τροχιά εθνικού ακρωτηριασμού και η κυβέρνηση Τσίπρα έχει αποδειχθεί ότι είναι η καλύτερη γι’ αυτή την δουλειά. Έχουν οδηγήσει την Ελλάδα πίσω στην εποχή του Πιουριφόι, γιατί να θέλει η Ουάσιγκτον, οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο να αλλάξει η συγκεκριμένη κυβέρνηση;

ΕΡ.: Το ΕΠΑΜ έχει υποβάλει μήνυση επί εσχάτη προδοσία. Ποια είναι η τύχη της; Πιστεύετε ότι θα αποδοθούν ευθύνες;

Η μήνυση-έγκληση επί εσχάτη προδοσία του ΕΠΑΜ βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην Εισαγγελία Εφετών Αθήνας και αναμένουμε την ανάθεσή της σε εισαγγελέα προκειμένου να ξεκινήσει η προδικαστική διαδικασία. Δηλαδή η εισαγγελική έρευνα με κλήση για ανωμοτί εξηγήσεις από υπουργούς πρώην και νυν, από βουλευτές πρώην και νυν, αλλά και από ανώτερους κρατικούς αξιωματούχους που συνέπραξαν στο έγκλημα. Τη διαδικασία αυτή δεν μπορούν να την αποφύγουν, εκτός κι αν βρεθεί εισαγγελέας να διαπράξει αδίκημα ανάλογο με εκείνο του περιβόητου εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Κόλλια, που πλαστογράφησε βασιλικά διατάγματα για να νομιμοποιήσει το πραξικόπημα της χούντας την 21η Απριλίου. Μέχρι σήμερα, αν και δίκαια υποστηρίζεται από πολλούς ότι η δικαιοσύνη δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, ωστόσο δεν έχουμε δείγματα δικαστικών λειτουργών που να διαπράττουν αντίστοιχες πράξεις προς το συμφέρον των σφετεριστών της εξουσίας.

Πάντως, όπως και να έχει, η συγκέντρωση υπογραφών στήριξης της μήνυσης, που αυτή τη στιγμή ξεπερνά τις 10 χιλιάδες, είναι ένας αποφασιστικός μοχλός πίεσης. Μαζί φυσικά με την δράση του ΕΠΑΜ, το οποίο δεν πρόκειται να εγκαταλείψει στην τύχη της την όλη υπόθεση.

ΕΡ.: Έχετε θέσει τους πέντε κυρίαρχους άξονες για να ανακτήσει η χώρα την κυριαρχία της. Αν είναι τόσο απλή και ρεαλιστική η εφαρμογή τους γιατί δεν το πράττουν τα κόμματα της εξουσίας;

Διότι πολύ απλά το πολιτικό προσωπικό της χώρας και των κομμάτων του κοινοβουλίου, έχει εξαγοραστεί από το τραπεζικό καρτέλ της ευρωζώνης εδώ και δεκαετίες. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι σχεδόν όλα τα κόμματα της βουλής, δεξιά και αριστερά, χρωστούν στις τράπεζες. Ο δανεισμός από τις τράπεζες είναι ένας εμφανής και νόμιμος τρόπος πολιτικής εξαγοράς, αλλά και διαπλοκής των κομμάτων με το τραπεζικό καρτέλ.
Είναι τυχαίο το γεγονός ότι κανένα, μα κανένα κόμμα – όσο ριζοσπαστικό, ή επαναστατικό κι αν εμφανίζεται – δεν θέτει θέμα τραπεζοκρατίας, δηλαδή απόλυτης κυριαρχίας των τραπεζών σε βάρος των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων και του κράτους. Ακόμη κι εκείνα τα κόμματα που καταγγέλλουν τις πολιτικές υπέρ των τραπεζών, επιμένουν – καθόλου τυχαία – να μην θέτουν το αυτονόητο, την εκκαθάριση εν λειτουργία των συστημικών τραπεζών με τη συνδρομή της δικαιοσύνης. Δηλαδή, αντί να ανακεφαλαιοποιεί κάθε τόσο ο Έλληνας φορολογούμενος τις τράπεζες, να γίνουν τα ενεργητικά τους φύλλο φτερό με ανοιχτό και δημόσιο έλεγχο προκειμένου να δούμε τι απέγιναν τα εκατοντάδες δις ευρώ που είχαν σε καταθέσεις, δάνεια και επενδυτικά χαρτοφυλάκια.

Γιατί νομίζετε ότι δεν το θέτουν; Είναι θέμα ιδεοληψίας, ή τρέμουν μια τέτοια ενδελεχή σε βάθος και πλάτος έρευνα; Πάντως όταν μια οικονομία καλείται να υπηρετήσει τη βιωσιμότητα τραπεζικών περιουσιών που υπερβαίνουν 2 έως 3 φορές το ΑΕΠ της χώρας, το μόνο σίγουρο είναι ότι η χρεοκοπία μετατρέπεται αναγκαστικά σ’ έναν αδιάκοπο φαύλο κύκλο για τη συντριπτική πλειοψηφία των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων και φυσικά του κράτους.

Γι’ αυτό και πριν μιλήσουμε για οτιδήποτε άλλο θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να ξεφορτωθούμε αυτό το απίστευτα σαράφικο, τοκογλυφικό και απόλυτα παρασιτικό τραπεζικό κύκλωμα, που ελέγχει την οικονομία και την πολιτική της χώρας και μας οδήγησε στη χειρότερη χρεοκοπία που έχει γνωρίσει ιστορικά η Ελλάδα, αλλά και η Ευρώπη. Αν δεν γίνει αυτό, τότε τίποτε άλλο ως πολιτική ανάκαμψης – ακόμη και με τις καλύτερες των προθέσεων – δεν πρόκειται να αποδώσει προς όφελος των πολιτών και της χώρας.

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.ΠΑ.Μ) διοργανώνει αυτή τη Δευτέρα (22/10) και η ώρα 18:30 στο Θέατρο 4 Εποχές (Μοσχονησίων 36, Πλατεία Αμερικής) εκδήλωση με θέμα:

Εσχάτη προδοσία - Ακυρα τα μνημόνια.

Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.


Ομιλητές:

Δημήτρης Καζάκης: Οικονομολόγος - αναλυτής, Πρόεδρος Ε.ΠΑ.Μ

Φώτης Μαζαράκης: Δρ Νομικής - Δικηγόρος, Επικεφαλής Τομέα Δικαιοσύνης Ε.ΠΑ.Μ

Αντώνης Παπαντωνίου: Ναύαρχος Ε.Α - Νομικός, μέλος Ε.ΠΑ.Μ

Ενημέρωση: www.epamhellas.gr

Πληροφορίες για τη μήνυση επί εσχάτη προδοσία:

Ψηφίστε: https://bit.ly/2ErfZUR 



Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

Τι υποδηλώνει το νέο μίνι κραχ των τραπεζικών μετοχών;






Μίνι κραχ χθες στο χρηματιστήριο Αθηνών με τις μετοχές των τραπεζών στο επίκεντρο. Πρόκειται για κινήσεις επανατοποθέτησης στη μετοχική σύνθεση των αποκαλούμενων συστημικών τραπεζών μπροστά στη διαφαινόμενη ανάγκη για περισσότερα κεφάλαια.

Το Μαξίμου αντέδρασε μιλώντας για κερδοσκοπία, που δεν δικαιολογείται από την κατάσταση των τραπεζών, αλλά και από την «μεταμνημονιακή» Ελλάδα. Η αλήθεια, όπως πάντα βέβαια, είναι ριζικά διαφορετική.

Οι κακοί κερδοσκόποι που καταγγέλλει η κυβέρνηση δεν είναι άλλοι από εκείνους που πλασάρει ως πολύτιμους επενδυτές για την Ελλάδα. Τους συνάντησε άλλωστε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας και το επιτελείο του στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη μόλις την προηγούμενη εβδομάδα. Κύριο αντικείμενο συζήτησης – όπως μαθαίνουμε – ήταν οι τραπεζικές ευκαιρίες στην Ελλάδα.

Ένα από τα αποτελέσματα αυτών των επαφών ήταν η αναβάθμιση του κ. Φλαμπουράρη σε κυβερνητικό γκαουλάιτερ των τραπεζών. Μπορεί ο εν λόγω κύριος να μην έχει ιδέα από τραπεζική, αλλά λόγω της εργολαβικής προϊστορίας του είναι ιδανικός για να επιτηρεί τα deals της κυβέρνησης με τους επενδυτές στο παρασκήνιο.
Άλλωστε δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αυτό το μίνι κραχ ακολούθησε την υποτιθέμενη άρση των capital controls. Βέβαια, δεν πρόκειται στ’ αλήθεια για άρση των απαγορεύσεων, μιας και δεν μπορεί ο καταθέτης να πάει στο γκισέ της τράπεζας για να «σηκώσει» ότι έχει και δεν έχει. Πρόκειται απλά για μια περιορισμένη δοκιμή.

Κι απ’ ότι φαίνεται ακόμη κι αυτή η περιορισμένη απελευθέρωση των αναλήψεων μέσω ATM ήταν αρκετή για να κλονίσει την κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών εντός 48 ωρών. Τόσο σαθρή είναι η κατάσταση των λεγόμενων συστημικών τραπεζών.
Το γεγονός αυτό αύξησε τις πιθανότητες για προσφυγή σε νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών εντός των επομένων μηνών – ίσως πριν βγει ο χρόνος. Κι αυτό δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο από τους κερδοσκόπους. Κυρίως του εξωτερικού, που κατά την κυβέρνηση βαφτίζονται επενδυτές και όπως η ίδια διαλαλεί έχει άριστες σχέσεις μαζί τους.
Ο δείκτης FTSE Athex των τραπεζών υποχώρησε σχεδόν 9% την Τετάρτη, αφού προηγούμενη ημέρα είχε μειωθεί κατά 18%. Η Τράπεζα Πειραιώς Α.Ε. έκλεισε κατά 21% χαμηλότερα, έχοντας μειωθεί συνολικά κατά 30% στο χαμηλότερο ιστορικά επίπεδο, μετά την ανακοίνωση του Διευθύνοντος Συμβούλου Χρήστου Μεγάλου στο Reuters ότι η τράπεζα αναζητά την ευκαιρία να εκδώσει χρεόγραφα για την ενίσχυση της κεφαλαιακής της επάρκειας. Κατ’ απαίτηση της ΕΚΤ.
Η Πειραιώς πρέπει να αντλήσει περίπου 500 εκατομμύρια ευρώ με την πώληση ομολόγων της κατηγορίας 2 βάσει σχεδίου που συμφωνήθηκε με τον Ενιαίο Μηχανισμό Εποπτείας της ΕΚΤ, όπως δήλωσαν στο Bloomberg δυο ανώνυμα στελέχη της. Ωστόσο, η αναταραχή που υπάρχει ήδη στην ευρωπαϊκή αγορά ομολόγων εν μέσω πολιτικών εντάσεων μεταξύ της Ιταλίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν διευκολύνει την κεφαλαιακή αναδιάρθρωση της Πειραιώς.

Επιπλέον, οι τράπεζες, συμπεριλαμβανομένης της Πειραιώς και της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε., έχουν δεσμευτεί έναντι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, να μειώσουν τα συνολικά μη εξυπηρετούμενα δάνεια κατά περίπου 60% μέχρι τα τέλη του 2021, όπως γράφει το Bloomberg. Οι τράπεζες προβλέπουν μια μείωση κατά περίπου 27% μέχρι το τέλος του επόμενου έτους.
Ποιο είναι το ύψος των μη εξυπηρετούμενων δανείων σήμερα; Παραθέτουμε δυο χαρακτηριστικά διαγράμματα σχετικά. Το ένα με εκτιμήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας και το άλλο με δημοσιευμένα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας.


Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.


Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.



Όποια στοιχεία κι να πάρει κανείς υπόψη του διαπιστώνει το γεγονός ότι περίπου 1 στα 2 δάνεια των τραπεζών σήμερα είναι μη εξυπηρετούμενο. Και μάλιστα με τάση αύξησης των μη εξυπηρετούμενων δανείων.
Η απαίτηση για δραστική μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων σε συνθήκες αδυναμίας επέκτασης των τραπεζών, είναι σίγουρο ότι θα κλονίσει έτι περαιτέρω την κεφαλαιακή του επάρκεια. Κι όχι μόνο αυτό. Η πολιτική μείωσης της έκθεσης των τραπεζών σε μη εξυπηρετούμενα δάνεια μέσα από τη μαζική τους πώληση σε επενδυτικά κεφάλαια (funds), έχει οδηγήσει σ’ ένα άνευ προηγουμένου κερδοσκοπικό κυκλώνα.

Ανώτατα τραπεζικά στελέχη των συστημικών τραπεζών σε αγαστή συνεργασία με κυκλώματα κερδοσκόπων του εξωτερικού έχουν συστήσει funds και αγοράζουν μαζικά κόκκινα, αλλά και πράσινα δάνεια από τις δικές τους τράπεζες. Το πρωτοφανές αυτό αλισβερίσι γίνεται υπό καθεστώς πλήρους ασυλίας από τους Ευρωπαίους δανειστές, την Τράπεζα της Ελλάδος, αλλά και με το αζημίωτο για τα ταμεία των κομμάτων εξουσίας. Εξ ου και η ομερτά.
Τα funds αυτά εμφανίζονται να αγοράζουν – πολλές φορές με τίτλους, δηλαδή χωρίς καταβολή ρευστού – δάνεια σε εξευτελιστικές τιμές επί της ονομαστικής τους αξίας. Τις περισσότερες φορές δεν φτάνουν ούτε καν το 5% της ονομαστικής αξίας των δανείων που αγοράζουν από τις τράπεζες. Ποντάροντας ότι με τον τρόπο αυτό ακόμη κι ένα ελάχιστο 20% επί της ονομαστικής αξίας να εισπράξουν από τον δανειολήπτη, συνιστά ένα εξαιρετικά υψηλό κέρδος.
Με την μέθοδο αυτή οι πλειστηριασμοί ακινήτων και γενικά προσημειώσεων των μη εξυπηρετούμενων δανείων μπορούν να αποφέρουν σημαντικά κέρδη. Ακόμη και σε συνθήκες που δεν επιτρέπουν υψηλές τιμές.

Σε κάθε περίπτωση η κερδοσκοπία με τα κόκκινα δάνεια επιδεινώνει την κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών σε μια οικονομία, η οποία δεν προσφέρεται για πιστωτική επέκταση. Κι αυτό ενισχύει την τάση για νέα ανακεφαλαιοποίηση.
Τα συσσωρευμένα δάνεια στις τέσσερις συστηματικά σημαντικές τράπεζες της χώρας ανήλθαν στα 88,6 δις ευρώ στα τέλη Ιουνίου, δηλαδή περίπου στο 50% του ετήσιου ΑΕΠ. Οι μετοχές των ελληνικών τραπεζών υποχώρησαν κατά περίπου 97% από τότε που η πρώτη φορά αριστερά ανέλαβε τη διακυβέρνηση.

Δείτε τον παρακάτω πίνακα για τη συνολική αξία των τραπεζικών μετοχών στην περίοδο 2009-2018.


Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο


Η διακύμανση της αξίας των τραπεζικών μετοχών, όπως δείχνει ο πίνακας, φανερώνει το παιχνίδι κερδοσκοπίας που στήθηκε με κύριο μοχλό τις τρεις ανακεφαλαιοποίησεις με χρέος που φορτώθηκε στις πλάτες του γνωστού υποζυγίου, του φορολογούμενου. Με την ανακεφαλαιοποίηση που ακολούθησε το γνωστό ληστρικό PSI του 2012 η τρέχουσα αξία των τραπεζικών μετοχών εκτινάχθηκε στα 26,3 δις ευρώ το 2013, από 4,6 δις ευρώ τον προηγούμενο χρόνο.
Το ελληνικό δημόσιο χρηματοδότησε μέσω της ανακεφαλαιοποίησης τις τράπεζες εισπράττοντας ως αντάλλαγμα σχεδόν το 89% της μετοχικής σύνθεσης τους. Ακολούθησε ένα άγριο παιχνίδι κερδοσκοπίας με σκοπό να χάσουν την αξία τους οι μετοχές του δημοσίου και να περάσει ο απόλυτος έλεγχος των τραπεζών σε «κατοίκους εξωτερικού», δηλαδή σε επενδυτικά κεφάλαια από το εξωτερικό.
Έως τα τέλη του 2015 το πακέτο των μετοχών που είχε στα χέρια του το ελληνικό δημόσιο έχασε σχεδόν το 87% της τρέχουσας αξίας τους, δηλαδή πάνω από 20,2 δις ευρώ έγιναν καπνός. ‘Έως το πρώτο τρίμηνο του 2018 το πακέτο των μετοχών του δημοσίου έχασε ένα ακόμη 56% επί της τρέχουσας αξίας τους το 2015, ήτοι επιπλέον 1,3 δις ευρώ κάνανε φτερά.
Με τον τρόπο αυτό οι Έλληνες φορολογούμενοι φορτώθηκαν επιπλέον δημόσιο χρέος σχεδόν 60 δις ευρώ από τις τρεις ανακεφαλαιοποίησεις, έναντι ανταλλάγματος σε εισηγμένες τραπεζικές μετοχές με τρέχουσας αξίας 1,7 δις ευρώ το πρώτο τρίμηνο του 2018. Πρόκειται για μια ακόμη μεγαλειώδης απάτη.
Ποιος επωφελήθηκε από όλο αυτό το αλισβερίσι; Οι κερδοσκόποι και μάλιστα του εξωτερικού. Όχι μόνο απομείωσαν τη συνολική τρέχουσα αξία των τραπεζών σε επίπεδα εξευτελιστικά, ώστε να ελέγξουν τα ΝΠΙ χωρίς μεγάλα κεφαλαιακά ρίσκα, αλλά κατέχουν σήμερα σχεδόν το 70% του συνόλου των εισηγμένων μετοχών των τραπεζών. Έναντι του 52% περίπου που κατείχαν το 2009.
Το παιχνίδι ήταν στημένο από την αρχή προκειμένου να αλλάξουν χέρια οι τράπεζες και τα περιουσιακά τους στοιχεία, χωρίς να κοστίσει σχεδόν τίποτε στα επενδυτικά κεφάλαια του εξωτερικού. Την λυπητερή, ως συνήθως, την πλήρωσε ο Έλληνας φορολογούμενος, βλέποντας την ίδια ώρα να εκτινάσσονται τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια του σε πρωτοφανές επίπεδο. Η Ελλάδα σήμερα είναι η πρώτη στον κόσμο ως προς τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια με δεύτερη την Κύπρο.
Σύμφωνα με τα προτεινόμενα σχέδια, οι τέσσερις τράπεζες θα μειώσουν το ύψος των κακών χρεών τους, κάπου μεταξύ 15 και 21%, σε σύγκριση με κοντά στο 48% που κατέχουν τώρα. Η Πειραιώς, η οποία έχει το υψηλότερο δείκτη κακών δανείων, ο οποίος φτάνει στο 54,7%, πρέπει να μειώσει το ποσοστό αυτό σε 21% μέχρι τα τέλη του 2021.
Οι περισσότερες μειώσεις θα επιτευχθούν μέσω πωλήσεων δανείων και τιτλοποίησης χαρτοφυλακίων. Οι τράπεζες ανέφεραν επίσης στο Bloomberg ότι περίπου η εξάλειψη το ένα τρίτο του καθαρισμού θα γίνει μέσω πλειστηριασμών περιουσιακών στοιχείων που έχουν ήδη τεθεί σε διαδικασία κατάσχεσης. Η μη τήρηση των στόχων θα μπορούσε να οδηγήσει σε κανονιστικές κυρώσεις, συμπεριλαμβανομένων και αιτημάτων για αύξηση του κεφαλαίου.
Όλα αυτά βέβαια έχουν θεμελιωθεί σε μια κινούμενη άμμο. Προϋποθέτουν αφενός ότι η αναλογία των μη εξυπηρετούμενων δανείων θα παραμείνει στα σημερινά επίπεδα, κάτι που δεν φαίνεται λογικό. Κι αφετέρου η μέχρι σήμερα κεφαλαιακή επάρκεια των εγχώριων τραπεζών συνίσταται σε αναβαλλόμενες φορολογικές απαιτήσεις, δηλαδή σε κεφαλαιοποίηση φορολογικών οφειλών τους προς το κράτος. Πώς είναι δυνατόν να αντέξουν τις ζημιές που θα προκύψουν από μια απότομη μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων τους;
Απ’ ότι φαίνεται οι κερδοσκόποι κυρίως του εξωτερικού μυρίστηκαν «ψητό» και ξεκίνησαν να παίρνουν θέσεις για να ξεκοκαλίσουν μια νέα πιθανή ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Μόνο που αυτή τη φορά οι κυρίως χαμένοι δεν θα είναι μόνο οι φορολογούμενοι, αλλά πρωτίστως όσοι έκαναν το τραγικό λάθος να μετατρέψουν τις προθεσμιακές καταθέσεις τους σε τραπεζικά ομόλογα και αμοιβαία. Χωρίς να αποκλείεται να χάσουν τα λεφτά τους και οι απλοί καταθέτες.

Πότε θα καταλάβουμε ότι οι συγκεκριμένες τράπεζες είναι ένα από τα μεγάλα βαρίδια που συνεχίζουν να τραβούν στο βυθό την ελληνική οικονομία και κοινωνία; Πότε θα καταλάβουμε ότι αυτό που προέχει δεν είναι η βιωσιμότητα του χρέους και των τραπεζών, αλλά η βιωσιμότητα της οικονομίας πρωτίστως των νοικοκυριών. Πότε θα καταλάβουμε επιτέλους ότι για τις συστημικές τράπεζες υπάρχει μόνο μία λύση, εκκαθάριση εν λειτουργία με τη συνδρομή των εισαγγελικών αρχών με σκοπό την δημιουργία νέου τραπεζικού βραχίονα της οικονομίας από μηδενικής βάσης.

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

Η Μήνυση Περί Εσχάτης Προδοσίας ΔΕΝ Παραγράφεται - Φ. Μαζαράκης στο ΗΧΩ 102,7 FM 24 Σεπ 2018

Τα μημονια και οι δανειακες συμβασεις επιβληθηκαν στη χωρα με ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ, κατι το οποιο ειναι ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ και ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ .!!! 




Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018

Η Ελλάδα πρέπει να οδηγηθεί σε πτώχευση χωρίς να θιγούν οι αγορές,( προσοχη, δεν γραφτηκε χτες, αλλα το 2010 ) .!!!!




Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010
Δημήτρης Καζάκης



Αυτό αποφάσισαν οι επίσημοι κύκλοι της Ευρωζώνης σε άμεση συνεννόηση με τους μεγαλύτερους διεθνώς θεσμικούς επενδυτές και τις ευρωπαϊκές τράπεζες που κατέχουν τον κύριο όγκο ομολόγων του ελληνικού δημόσιου χρέους. Στην Ελλάδα δεν θα επιτραπεί να προχωρήσει σε επίσημη χρεωκοπία, όπως π.χ. συνέβη με την Αργεντινή, η οποία αφού επίσημα κήρυξε τον εαυτό της σε πτώχευση μπόρεσε να διαγράψει πάνω από το 45% του δημόσιου χρέους της. Τουλάχιστον αυτή είναι η πρόθεση του κονσόρτσιουμ των κρατών με επικεφαλής την Γερμανία και τη Γαλλία, αλλά και των ιδιωτικών χρηματοπιστωτικών οίκων, που φέρεται να έχουν αναλάβει την αποκαλούμενη «διάσωση» της Ελλάδας. Μια «διάσωση» που στην πράξη είναι η επιβολή ενός καθεστώτος επίσημης πτώχευσης της χώρας επ’ ωφελεία των δανειστών της και των αγορών.


Για να προχωρήσει το σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας έδωσαν πράσινο φως και τα μεγαλύτερα Hedge Fund, που επισήμως οι ηγέτες της ευρωζώνης αποκαλούν κερδοσκόπους. Εκπρόσωποι των Hedge Fund, που πρωταγωνιστούν στις πιέσεις που δέχεται το ευρώ, συναντήθηκαν στις 8 Φεβρουαρίου σε άτυπο δείπνο εργασίας στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Εκεί βρέθηκαν οι συντονιστές επενδυτικών σχημάτων όπως η SAC Capital Advisors LP, η Soros Fund Management του γνωστού χρηματιστή Τζ. Σόρος, η Paulson & Co., Inc., του γνωστού πρώην υπουργού της κυβέρνησης Μπους, Τζον Πόλσον, κ.ά.. Η συνολική αξία των χαρτοφυλακίων όσων παραβρέθηκαν στο δείπνο ξεπερνά τα 700 δις δολ.. Το αντικείμενο της συνάντησης ήταν οι προοπτικές του ευρώ και οι επενδυτικές ευκαιρίες που παρουσιάζει. Στα πλαίσια του δείπνου οι κερδοσκόποι, εναντίον των οποίων οι ηγέτες της ευρωζώνης υποτίθεται ότι έχουν κηρύξει τον πόλεμο, διεμήνυσαν ανάμεσα στα άλλα ότι στηρίζουν το σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας από το Eurogroup και την ΕΚΤ. Έτσι προχώρησε τελικά η απόφαση για τη «διάσωση» δυο ημέρες αργότερα με την επίσημη ανακοίνωση του από τον πρόεδρο του Eurogroup, Γ. Κ. Γιούνγκερ.


Πρόκειται για ένα σχέδιο που προτιμούν, τουλάχιστον προς το παρόν, οι διεθνείς κερδοσκόποι, έναντι της προσφυγής στο ΔΝΤ. Πρόσφατα έγιναν γνωστές οι σκέψεις των επιτελείων του ΔΝΤ για μερική έστω επαναφορά των εθνικών νομισμάτων με τις κυμαινόμενες ισοτιμίες τους, ώστε να αποσυμφορηθούν οι ιδιαίτερα υπερχρεωμένες χώρες, όπως η Ελλάδα, μέσα από τη δυνατότητα έκδοσης δικού τους πληθωριστικού νομίσματος. Το ενδεχόμενο αυτό φαίνεται να φοβίζει προς το παρόν όσους έχουν επενδύσει τεράστια ποσά στο παιχνίδι της ισοτιμίας ευρώ-δολαρίου. Κι έτσι σύμφωνα με τις πληροφορίες που διέρρευσαν από το άτυπο δείπνο, διαμορφώθηκε μια άτυπη συμφωνία ανάμεσα στους ηγέτες της ευρωζώνης και τα μεγάλα Hedge Fund που θα επιτρέψει τελικά να απογειωθεί το σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας.


Αυτή η άτυπη συμφωνία προβλέπει την μερική αποκλιμάκωση των πιέσεων στα spreads, ώστε να κρατηθεί το κόστος δανεισμού (δηλαδή, τα επιτόκια) σε λογικά επίπεδα και να μπορέσει να γίνει η αναχρηματοδότηση του χρέους της Ελλάδας μέσα από τις προκηρύξεις ομολόγων που προτίθεται να κάνει το ελληνικό κράτος. Αυτή ή έστω και μικρή αποκλιμάκωση των πιέσεων θα βοηθήσει να περιοριστεί το ρίσκο και κόστος για την κοινοπραξία των κρατικών και ιδιωτικών ευρωπαϊκών τραπεζών, που φέρεται να έχουν αναλάβει μέσα στα πλαίσια του σχεδίου «διάσωσης» να αγοράσουν τα ελληνικά ομόλογα.


Η πρώτη φάση του σχεδίου «διάσωσης» ξεκινά με την προκήρυξη του νέου κοινοπρακτικού δανείου των 5 δις ευρώ. Σ’ αυτό θα ανταποκριθεί η κοινοπραξία των ευρωπαϊκών τραπεζών, η οποία με την εγγύηση και την ενίσχυση του Γερμανικού, Γαλλικού και πιθανά του Ολλανδικού κράτους, ελπίζει να αγοράσει μόνο μέρος των ελληνικών ομολόγων και με λογικό επιτόκιο. Φυσικά το όλο σχέδιο θα ναυαγήσει πριν καν ξεκινήσει αν η αγορά αντιδράσει αρνητικά στη νέα κοινοπρακτική έκδοση, εκτοξεύοντας τα επιτόκια πολύ πάνω από το 7%. Αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους που οι συντάκτες του σχεδίου «διάσωσης» ήθελαν και επεδίωκαν εναγωνίως τη συμφωνία με τους κερδοσκόπους. Αν όλα συμβούν σύμφωνα με τις κρατούσες προβλέψεις τότε το ίδιο σκηνικό θα επαναληφθεί και με την επόμενη προκήρυξη έκδοσης ελληνικών ομολόγων προς τα τέλη Μαΐου, αρχές Ιουνίου.


Το σχέδιο «διάσωσης» συνολικά προβλέπει την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, όχι με σκοπό την παραγραφή έστω κάποιου μικρού τμήματός του, ώστε να ανασάνει κάπως η χώρα, αλλά την μετάθεση των ημερομηνιών εξόφλησης ενός μέρους των ελληνικών ομολόγων. Προϋπόθεση της εφαρμογής του σχεδίου είναι η επιβολή ενός τόσο αυστηρού καθεστώτος εποπτείας και επιτήρησης το οποίο, όπως έγραψε η Γαλλική Liberation την προηγούμενη εβδομάδα, «θα ήταν ανήκουστο στην Ευρώπη πριν 25 χρόνια.» Σύμφωνα με δηλώσεις ενός υψηλόβαθμου Ευρωπαίου διπλωμάτη που αναφέρει η ίδια εφημερίδα στις 25 Φερβουαρίου, «η εμπράγματη νομική κηδεμονία της Ελλάδας που αποφάσισε το Eurogroup στις 15 Φεβρουαρίου είναι κάτι που δεν θα μπορούσε ούτε καν να φανταστεί κανείς μόλις λίγους μήνες πριν.» Και συνέχισε: «Δεν πρόκειται για μια απλή εφαρμογή των συνθηκών της ΕΕ, πηγαίνει πολύ πιο πέρα… Πρόκειται για μια αλλαγή δίχως να το λέμε που θα επιβάλει στην πράξη μια αληθινή οικονομική διακυβέρνηση στη ζώνη  του ευρώ.»


Ο Ζοζέφ Ντολ, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, σε άρθρο του στη Γαλλική Le Figaro στις 18 Φεβρουαρίου σχετικά με τα συμπεράσματα από την Ελληνική κρίση ξεκαθάριζε ότι τώρα πια η «συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στη νομισματική διαχείριση, πρέπει επίσης να επεκταθεί σε ολόκληρη την οικονομική διοίκηση των Κρατών που είναι μέλη.» Και έκλεινε το άρθρο του γράφοντας: «Είναι δύσκολο να το πει ένας Γάλλος… (αλλά) τα Κράτη δεν πρέπει πια να μείνουν προσκολλημένα στη δική τους επιφανειακή οικονομική κυριαρχία», η οποία έτσι ή αλλιώς αποτελεί «ψευδές πρόσχημα». Αυτό ακριβώς είναι το πολιτικό περιεχόμενο του σχεδίου «διάσωσης» για την Ελλάδα, με βάση το οποίο ξηλώνεται επίσημα και το τελευταίο ίχνος εθνικής κυριαρχίας στον τομέα της οικονομίας.



Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ειδικής επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την οικονομική και πιστωτική κρίση, Βολφ Κλιντς, στην Ελλάδα θα αποσταλεί «ύπατος αρμοστής» ή «κομισάριος οικονομικών» με εξουσίες ανάλογες με τους παλιούς αντιβασιλείς των Βρετανικών αποικιών, ή τους γκάουλαιτερ των Γερμανικών προτεκτοράτων. Σκοπός του είναι να εξασφαλίσει ότι οι Έλληνες θα τηρήσουν κατά γράμμα τους όρους του σχεδίου «διάσωσης». Αυτός μαζί με τους ευρωπαίους επιτρόπους θα αποφασίζουν τι θα πρέπει να κάνει η Ελλάδα, ερήμην των Ελλήνων. Όπως άλλωστε προβλέπεται και από την Συνθήκη της Λισσαβόνας, την οποία υπερψήφισε το 2007 η ελληνική κυβέρνηση έχοντας την συγκατάθεση της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ.



Οι όροι και οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ευρωπαϊκού σχεδίου «διάσωσης» για την Ελλάδα δεν επικεντρώνονται μόνο στα άμεσα μέτρα αυστηρής λιτότητας που ανακοινώνονται ανοιχτά. Το σχέδιο δεν προβλέπει μόνο τη μεγάλη αύξηση της φορολογίας με την παράλληλη δραστική περικοπή των δημοσίων δαπανών, κυρίως των κοινωνικών δαπανών, ώστε να κατέβει το δημόσιο έλλειμμα κάτω από το 3% του ΑΕΠ. Ούτε καν επικεντρώνεται στα δημοσιονομικά, εκτός από το γεγονός ότι θα βρίσκονται κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των ευρωπαίων επιτρόπων. Το κεντρικό ζητούμενο, το κλειδί του σχεδίου, είναι να περάσει ολόκληρη η δημοσιονομική διαχείριση της χώρας και κατά συνέπεια ολόκληρη η χώρα στον απόλυτο έλεγχο της επιτροπείας, δίχως να υπάρξουν σοβαρές αντιστάσεις ή αντιδράσεις.



Σ’ αυτό φαίνεται να υπάρχει έγκριση και από τις ΗΠΑ, οι οποίες έχουν δηλώσει την πρόθεσή τους να συμμετάσχουν ενεργά στο όλο σχέδιο «διάσωσης». Το μόνο που ανησυχεί την ηγεσία των ΗΠΑ είναι οι τυχόν πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις στην Ελλάδα. Αξιωματούχοι των ΗΠΑ, σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα της Γουόλ Στριτ Τζόρναλ, δηλώνουν την ανησυχία τους για την αυστηρότητα των μέτρων που απαιτεί ο ΄Ολιν Ρεν και η ΕΕ. Κι αυτό γιατί πιστεύουν ότι «το εκλογικό σώμα στην Ελλάδα και σε άλλες υπερχρεωμένες χώρες μπορεί να στραφεί ενάντια στην ΕΕ σαν αποτέλεσμα της αυστηρής λιτότητας», όπως αναφέρει η συγκεκριμένη εφημερίδα στις 2 Μαρτίου.



Οι ηγέτες της ευρωζώνης σε άμεση συνεννόηση με την κυβέρνηση έχουν θέσει ήδη σε εφαρμογή τον τρόπο που θεωρούν ότι θα τους επιτρέψει να περάσει η κηδεμονία της Ελλάδας με κοινωνική αποδοχή. Τα μέτρα που ανακοινώνονται ή συζητιόνται με ιδιαίτερη ένταση όπως η κατάργηση του 14ου μισθού, των συλλογικών συμβάσεων, της κοινωνικής ασφάλισης, η απελευθέρωση των απολύσεων, κοκ., είναι απαραίτητη «θεραπεία σοκ» που πρέπει να περάσει η κοινή γνώμη στην Ελλάδα για να συναινέσει στο σχέδιο «διάσωσης» και άρα στο καθεστώς κηδεμονίας. Το μήνυμα είναι σαφές. Ο Έλληνας πρέπει να δεχτεί να χάσει τη δουλειά του, το μισθό του, την σύνταξή του, προκειμένου να σωθεί η πατρίδα.



Από ποιον όμως κινδυνεύει η πατρίδα; Η επίσημη απάντηση των ηγετών της ευρωζώνης είναι απλή, οι κερδοσκόποι. Αυτοί είναι που απειλούν την Ελλάδα και ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό επαναλαμβάνει διαρκώς και ο κ. Γ. Παπανδρέου. Στο ίδιο μήκος κύματος με τη δήλωση του κ. Θαπατέρο ότι τα οικονομικά προβλήματα της Ισπανίας και της ευρωζώνης οφείλονται σε «συνωμοσία των κερδοσκόπων», αλλά και τις ανακοινώσεις των Γερμανών ότι θα βοηθήσουν τους Έλληνες να ξετρυπώσουν τους ασύδοτους κερδοσκόπους. Τα επιτελεία της ΕΕ και της ΕΚΤ ελπίζουν ότι μπορούν να αποπροσανατολίσουν το φιλότιμο και την φιλοπατρία του Έλληνα. Να τον κάνουν να πει, χαλάλι οι θυσίες προκειμένου να σωθεί η Ελλάδα. Γι’ αυτό και φροντίζουν να μείνουν κρυφές οι λεπτομέρειες του σχεδίου «διάσωσης».



Σύμφωνα με το σχέδιο η Ελλάδα θα τεθεί και επισήμως σε καθεστώς πτώχευσης, δηλαδή θα τεθεί στη διάθεση των δανειστών της και των επιτρόπων τους, αλλά δίχως να απολάβει τις όποιες ωφέλειες που έχει η πτώχευση για τον οφειλέτη. Δηλαδή την μερική έστω απαλλαγή από το βάρος των δανείων. Αυτός είναι ο θεμέλιος λίθος του σχεδίου «διάσωσης». Γι’ αυτό και δεν προβλέπεται η μείωση του δανεισμού. Παρ’ όλες τις «θυσίες» και τις παραχωρήσεις που καλείται να κάνει η χώρα και ο λαός. Μάλιστα όλες οι σοβαρές αναλύσεις δείχνουν ότι σε βάθος χρόνου με δεδομένη την αυστηρή λιτότητα και την κηδεμονία, ο δημόσιος δανεισμός της χώρας θα εκτιναχθεί σε νέα επίπεδα. Είναι ενδεικτικό ότι μια πρόσφατη μελέτη της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (δημοσιεύτηκε στις 5 Φεβρουαρίου αυτού του χρόνου) σχετικά με το δημόσιο χρέος αναφέρει ειδικά για την Ελλάδα ότι σύμφωνα με τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις του δημόσιου ελλείμματος και την πιο αυστηρή περιοριστική πολιτική η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα εκτιναχθεί σε τέτοια επίπεδα ώστε μόνο οι τόκοι από το 7-8% του ΑΕΠ σήμερα θα εκτοξευθούν στο 25% έως το 2040!



Ωστόσο, η ΕΕ και οι τράπεζες αναλαμβάνουν τη «διάσωση» της χώρας γιατί δεν πρέπει επ’ ουδενί να επιτραπεί στην Ελλάδα η έστω και μερική παραγραφή του δημόσιου χρέους της. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τα επιτελεία της ευρωζώνης και οι τραπεζίτες φοβούνται ότι θα πυροδοτούσε μια αλυσιδωτή αντίδραση μαζικών ρευστοποιήσεων στις αγορές. Κάτι που κανένας δεν μπορεί να σταματήσει ή έστω να περιορίσει σε καθεστώς ανοιχτών αγορών κεφαλαίου και κοινού νομίσματος, όπως είναι η ΟΝΕ με το ευρώ. Το κύμα ρευστοποιήσεων με τη σειρά του θα προκαλούσε όχι μόνο την καταβαράθρωση του ευρώ, άλλα θα οδηγούσε στο χείλος της καταστροφής ακόμη και τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, οι οποίες είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένες σε αυτού του είδους τα πιστωτικά προϊόντα. Καθώς η συνολική αξία των τραπεζικών χαρτοφυλακίων είναι πάνω από 4 φορές μεγαλύτερη του ΑΕΠ της ευρωζώνης, η χρεωκοπία αυτών των τραπεζών θα ισοδυναμούσε με μια οικονομική κατάρρευση τύπου Ισλανδίας ακόμη και για χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία.



Το δυσοίωνο αυτό ενδεχόμενο είναι που κάνει την αποκαλούμενη «διάσωση» της Ελλάδας αναγκαία και επιτακτική για τους μεγάλους της ευρωζώνης. Έστω κι αν τελικά δεν μπορέσει να αποφύγει η ευρωζώνη την εξέλιξη αυτή όποια τύχη κι αν έχει η Ελλάδα, όπως τουλάχιστον πιστεύουν πολλοί αξιόπιστοι διεθνείς αναλυτές.



Ως επίμετρο…
Κατά το δείπνο εργασίας των Hedge Fund στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης στις 8 Φεβρουαρίου, ήταν φυσικό σε κάποιο σημείο να έρθει η συζήτηση και στην κατάσταση στην Ελλάδα. Ο Πόλσον και οι συνεργάτες του εξήγησαν στη συντροφιά τους ότι τον Ιανουάριο που βρέθηκε στην Αθήνα, οι Έλληνες τραπεζίτες και οι κυβερνητικοί παράγοντες με τους οποίους συναντήθηκε του φάνηκαν ειλικρινείς και πολύ πρόθυμοι για συνεργασία. Η χώρα τον διαβεβαίωσαν είναι open for business -ανοιχτή για δουλειές. Τότε κάποιος πετάχτηκε και ρώτησε, τι γίνεται με τους απλούς Έλληνες; Είναι κι αυτοί open for business; Σε απάντηση κάποιοι από τους συνεργάτες του Πόλσον άρχισαν να αναλύουν την τυφλή εμπιστοσύνη που έχουν επιδείξει μέχρι σήμερα οι Έλληνες πολίτες στην ΕΕ και επομένως παρά τη δυσαρέσκειά τους θα ανεχθούν την κατάσταση. Κάποιοι άλλοι, όμως, δεν ήταν και τόσο σίγουροι και αναρωτήθηκαν αν ο Ελληνικός λαός θα ακολουθήσει το δρόμο της Ιρλανδίας ή της Ισλανδίας. Αν δηλαδή θα σκύψουν το κεφάλι στη μοίρα τους και θα προσπαθήσουν να αναζητήσουν διέξοδο στο έγκλημα, τις αυτοκτονίες και την μετανάστευση όπως οι Ιρλανδοί. Ή θα ξεσηκωθούν όπως έχουν κάνει εδώ και μήνες οι Ισλανδοί και δεν επιτρέπουν στην κυβέρνησή τους να πάρει σκληρά μέτρα, ούτε να δεχθεί κάποιου είδους κηδεμονία, είτε του ΔΝΤ, είτε της ΕΕ. Οι περισσότεροι συμφώνησαν ότι είναι νωρίς να πει κανείς και μόνο ένας από το επιτελείο του Σόρος υπενθύμισε ότι ο Ελληνικός λαός απέδειξε ιστορικά ότι είναι ένας από τους πλέον «ατίθασους» λαούς στην Ευρώπη. Τον έχει «εξημερώσει» τόσο πολύ η συμμετοχή του στην ΕΕ; Η μόνη απάντηση που υπήρξε ήταν πώς όπως κι αν έχουν τα πράγματα θα πρέπει με κάθε τρόπο να στηρίξουν δημόσια το σχέδιο «διάσωσης», την ελληνική κυβέρνηση που το δέχθηκε και προσωπικά τον πρωθυπουργό, Γ. Παπανδρέου. Λίγες ημέρες αργότερα ήρθε η δήλωση εμπιστοσύνης του Τζ. Σόρος.


Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

Καζάκης Σύνταγμα 1 6 2011, εξαιτιας ενος ομολογου του 1984, που πληρωνουμε το δανειο του 1887, ηταν ενα απιστευτο δανειο που μας οδηγησε σε τρεις χρεωκοπιες, μεσα σε δυο αιωνες, και ετσι μας βαλανε στο πρωτο μνημονιο, ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ, ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΕΝΑ ΤΕΡΜΑ ΣΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ .!!

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012 ΑΝΑΚΟΊΝΩΣΗ ΤΟΥ Ε.ΠΑ.Μ. ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΚΑΤΟΧΗΣ






Οι συμφωνίες στα πλαίσια του Eurogroup της δοτής κυβέρνησης Παπαδήμου κάνουν ακόμη και το 1ο Μνημόνιο με την αντίστοιχη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης του 2010 να ωχριούν. Με το πλαστό επιχείρημα ότι «η χώρα σώθηκε από την χρεοκοπία» οι πολιτικές δυνάμεις της συγκυβέρνησης παρέδωσαν κυριολεκτικά τα κλειδιά της χώρας στους δανειστές και τους ευρωκράτες.
Δεν συμφώνησαν μόνο στην κυριολεκτική διάλυση της εσωτερικής αγοράς εργασίας, προϊόντων και υπηρεσιών της Ελλάδας, ώστε να υποβαθμιστεί η χώρα στο επίπεδο των ανατολικών χωρών της Κεντρικής Ευρώπης, όπως επιτάσσει ξεκάθαρα το 2ο Μνημόνιο που ψήφισε στις 10/2 η δοτή πλειοψηφία της Βουλής.

Αποδέχτηκαν επίσης και τα εξής:

Πρώτο: Την παράδοση του συνόλου των δημοσιονομικών εσόδων της χώρας στη διάθεση των δανειστών με σκοπό να εξυπηρετείται πρώτα απ’ όλα το δημόσιο χρέος. Πλέον, μόνο ότι περισσεύει θα πηγαίνει στις πρωτογενείς δαπάνες (μισθοί, συντάξεις, υγεία, παιδεία, κοκ). Για τον σκοπό αυτό, η Ελλάδα καλείται να ενσωματώσει στο εσωτερικό της δίκαιο την ρήτρα αυτή και να κατοχυρώσει μέσα από αναθεώρηση του συντάγματος, το ταχύτερο δυνατό, ότι πρώτη προτεραιότητα είναι η εξυπηρέτηση του χρέους και όλα τα υπόλοιπα έπονται.

Δεύτερο: Την δημιουργία ειδικού λογαριασμού, υπό τον έλεγχο της τρόικας, ο οποίος θα διαθέτει πάντα ρευστότητα ίση με την πληρωμή των τοκοχρεολυσίων του επόμενου τριμήνου. Εάν η ρευστότητα στον λογαριασμό αυτόν πέφτει κάτω από αυτό το σημείο, τα χρήματα θα συμπληρώνονται από τα τακτικά έσοδα που προορίζονται για τη λειτουργία του ελληνικού κράτους. Μέσω αυτού του ειδικού λογαριασμού θα καταβάλλεται και η δόση του νέου δανείου που θα πηγαίνει αποκλειστικά σε τοκοχρεωλύσια.

Τρίτο: Την υποβολή της Ελλάδας σε πρωτοφανή εξωτερικό έλεγχο των δημοσιονομικών της και της οικονομίας της. Για το σκοπό αυτό πρόκειται να ενισχυθεί η Task Force με «ειδικούς» από τα κράτη μέλη, με σκοπό να θέσουν υπό τον έλεγχό τους όλες τις βασικές λειτουργίες του ελληνικού κράτους και να εξασφαλίσουν την μοιρασιά του δημόσιου πλούτου ανάμεσα στα μεγάλα συμφέροντα που ο καθένας αντιπροσωπεύει.

Τέταρτο: Την εγκατάσταση μόνιμης επιτροπείας στην χώρα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή,  με κύριο σκοπό τον έλεγχο του κρατικού προϋπολογισμού και με κύρια ευθύνη την απαρέγκλιτη εφαρμογή του προγράμματος. Ιδίως την εξασφάλιση ότι θα τηρηθεί η απόλυτη προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, έναντι κάθε άλλης ανάγκης του ελληνικού κράτους.
Όλα αυτά συμφωνήθηκαν από την δοτή κυβέρνηση Παπαδήμου με σκοπό, αφενός, να εγκριθεί ένα νέο πακέτο δανεισμού ύψους 130 δις ευρώ και, αφετέρου, να πραγματωθεί η εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων (PSI) με ονομαστικό «κούρεμα» της τάξης του 53,5%. Με τον τρόπο αυτό υποτίθεται ότι το χρέος της Ελλάδας θα κατέβει στο 120% έως το 2020 και θα γίνει «βιώσιμο». Πρόκειται για παραμύθια που σκοπό έχουν να κρύψουν το γεγονός ότι η Ελλάδα με το νέο πρόγραμμα παύει να είναι αυτοτελές, ανεξέρτητο και κυρίαρχο κράτος.

Υπό το νέο καθεστώς και κυρίως μετά την ένταξη της Ελλάδας στον μόνιμο Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, που προγραμματίζεται για τον Ιούλιο του 2012, θα υποβαθμιστεί στην κατάσταση ενός απλού νομικού προσώπου που τελεί υπό εκκαθάριση όπως κάθε άλλη επιχείρηση που βρίσκεται υπό πτώχευση. Δεν είναι τυχαίο ότι το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ) έχει καθεστώς ιδιότυπης Ανώνυμης Εταιρείας και έχει σαν σκοπό να αναλάβει τη διαχείριση κρατών υπό πτώχευση, μέχρι το ρόλο αυτό να αναλάβει από τον ερχόμενο Ιούλιο ο μόνιμος Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης, που συνιστά διεθνή οργανισμό, με καθήκοντα αντίστοιχα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την περιοχή της Ευρωζώνης. Τη συνθήκη αυτού του ΕΜΣ έχει ήδη υπογράψει η δοτή κυβέρνηση Παπαδήμου ερήμην του ελληνικού κοινοβουλίου και του ελληνικού λαού, μόλις πριν από λίγες ημέρες και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μία τόσο σημαντική είδηση πέρασε τελείως στα ψιλά κάποιων ιστολογίων και δεν βρήκε το δρόμο της σε κανένα ραδιοτηλεοπτικό σταθμό ή έντυπο ευρείας κυκλοφορίας.

Ταυτόχρονα, το νέο δάνειο των 130 δις ευρώ, δεν πρόκειται να δοθεί όπως το προηγούμενο, δηλαδή μέσω παροχής δανείων από τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης. Το Eurogoup έχει στήσει έναν νέο μηχανισμό δανεισμού, αρχικά, διαμέσου του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθεροποίησης (ΕΤΧΣ) και αργότερα, του μόνιμου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ). Ο δανεισμός μέσω αυτών των μηχανισμών προϋποθέτει την έκδοση ομολόγων με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου. Αυτό σημαίνει ότι ο μηχανισμός θα μπορεί να εκταμιεύει την εκάστοτε δόση του νέου δανείου, ανάλογα με το τι μπορεί να βάλει ενέχυρο η ελληνική κυβέρνηση και ανάλογα με την πορεία ιδιωτικοποιήσεων και ξεπουλήματος της χώρας. Αν δεν φτάνουν αυτά τότε θα χρησιμοποιούνται ως εγγύηση ακόμη και τα τακτικά έσοδα του προϋπολογισμού.
Για το λόγο αυτό και σύμφωνα με πληροφορίες που έρχονται καθημερινά στο φως της δημοσιότητας από διάφορες πηγές, τη στιγμή που η ίδια η «ελληνική» Κυβέρνηση δεν αναφέρει το παραμικρό για τις λεπτομέρειες του προγράμματος, έχει δημιουργηθεί ήδη σκιώδης εταιρεία στο Λουξεμβούργο, με άγνωστους μετόχους και σκοπό τη διαχείριση αυτών των εγγυήσεων, έτσι ώστε, πρώτα, το ΕΤΧΣ και ύστερα ο μόνιμος ΕΜΣ, να εκδίδει ομόλογα για το δανεισμό του ελληνικού κράτους αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Αυτό σημαίνει ότι το νέο δάνειο δεν θα μπορεί να εκταμιεύεται παρά μόνο στον βαθμό που θα αποδίδει το ξεπούλημα, ή ο ενεχυριασμός των περιουσιακών στοιχείων της χώρας. Σημειώνεται ότι διόλου τυχαία στο Λουξεμβούργο εδρεύουν τόσο o ΕΧΤΣ όσο και ο ΕΜΣ και στα δικαστήρια της χώρας αυτής έχει υπαχθεί κάθε διαφορά που τυχόν θα προκύψει μεταξύ της Χώρας μας και των δανειστών της η νέα Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης.

Υπενθυμίζεται τέλος ότι, όπως ξεκαθαρίζεται και στο Προοίμιο της Συνθήκης για το τον ΕΜΣ, προϋπόθεση για τη συνέχιση της χρηματοδότησης μέσω του ΕΣΜ είναι η άμεση υπογραφή και επικύρωση και του περιβόητου Συμφώνου Δημοσιονομικής Σταθερότητας, το οποίο θέτει νέους ομοιόμορφους κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας για όλα τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης, τους οποίους μάλιστα όλα τα Κράτη Μέλη οφείλουν όχι μόνο να ενσωματώσουν στην εσωτερική έννομη τάξη τους, αλλά και να τους αναβαθμίσουν πλέον σε συνταγματικούς κανόνες και μάλιστα το αργότερο έως το Μάρτιο του 2013. Σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι καλείται η χώρα μας, όπως και όλες οι χώρες που αντιμετωπίζουν δημοσιονομικά προβλήματα, να καταστήσουν τη μόνιμη λιτότητα συνταγματική επιταγή, εάν θέλουν να γλιτώσουν τη «χρεοκοπία» και να «σώσουν την πατρίδα», με βάση τη ρητορική που έχουν υιοθετήσει οι δανειστές μας και οι εγχώριοι συνεργάτες τους.
Τα δεδομένα αυτά εξασφαλίζουν ότι παρά την όποια εικονική απομείωση χρέους πετύχει το PSI, ένα είναι σίγουρο: το δημόσιο χρέος της χώρας δεν πρόκειται να γίνει βιώσιμο με κανένα τρόπο. Απλά θα εξασφαλίζει ότι ο ελληνικός λαός δεν πρόκειται ποτέ να γλυτώσει από το επίσημο καθεστώς δουλοπαροικίας που του επιβάλουν.

Οι συμφωνίες της συγκυβέρνησης αποτελούν πράξεις που υπερβαίνουν κατά πολύ την ταξική σκοπιμότητα και την εθνική υποτέλεια που διακρίνει για δεκαετίες το επίσημο πολιτικό σύστημα της χώρας. Τέτοιες συμφωνίες είναι πράξεις ανοιχτού δωσιλογισμού και είναι δύσκολο να βρεθούν ανάλογες, τόσο στην ιστορία της χώρας, όσο και διεθνώς, ακόμη και σε συνθήκες πολεμικής κατοχής. Η ίδια η ύπαρξη της χώρας, η επιβίωση του ελληνικού λαού, ακόμη και η τυπική αυτοτέλεια του ελληνικού κράτους, έχουν τεθεί υπό αίρεση. Το μόνο που μένει τώρα πια, είναι να τεθεί ο ελληνικός λαός και υπό επίσημη στρατιωτική κατοχή από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, προκειμένου να πειστεί πώς είναι προς το συμφέρον του να ζει ως δουλοπάροικος των αγορών και του ευρώ.
Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο θεωρεί τις συμφωνίες αυτές πράξεις εσχάτης προδοσίας και προκλητικής καταπάτησης κάθε έννοιας εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Θεωρεί επίσης την εκβιαστική επιβολή τους από το Eurogroup ως ανοιχτή εχθρική ενέργεια εναντίον του ελληνικού λαού, με μοναδικό σκοπό την υποδούλωσή του.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο θεωρεί ότι οι συμφωνίες αυτές είναι άκυρες, γιατί παραβιάζουν κατάφωρα κάθε έννοια εθνικού και διεθνούς δικαίου. Είναι επίσης άκυρες, γιατί τις αποδέχτηκε μια κυβέρνηση με διορισμένο πρωθυπουργό κατά παράβαση του συντάγματος και μια προσχηματική πλειοψηφία της Βουλής, χωρίς κανενός είδους νομιμοποίηση από τον ελληνικό λαό.
Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο δηλώνει απερίφραστα ότι θα αγωνιστεί μαζί με τον ελληνικό λαό για την άμεση ανατροπή του καθεστώτος δουλοπαροικίας και κατοχής. Καλεί όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που αντιτάσσονται στις συμφωνίες σε κοινή δράση, έτσι ώστε, το ταχύτερο δυνατό, να δημιουργηθεί εκείνο το αναγκαίο πλειοψηφικό ρεύμα που θα λυτρώσει τη χώρα και τον λαό από την «ξένη ακρίδα». Στην κατεύθυνση αυτή το Ε.ΠΑ.Μ. θα συνεχίσει να παίρνει, ή να συμμετέχει σε πρωτοβουλίες για την συγκρότηση μιας ευρύτατης συμπαράταξης δυνάμεων, με κύριο σκοπό την ακύρωση όλων των συμφωνιών και δεσμεύσεων που αναλαμβάνει ερήμην και σε βάρος του ελληνικού λαού η δοτή κυβέρνηση Παπαδήμου και το πολιτικό σύστημα της συγκυβέρνησης.
Το Ε.ΠΑ.Μ. καλεί τις δυνάμεις της αριστεράς, αλλά και το σύνολο των δυνάμεων που αντιτάχθηκαν στις συμφωνίες, να συναισθανθούν τις ιστορικές ευθύνες τους έναντι του ελληνικού λαού και της χώρας. Πρέπει να αντιληφθούν ότι δεν υπάρχουν πια περιθώρια για ιδεοληψίες και προσχήματα διαφορετικότητας. Όποιος δεν τοποθετείται σήμερα ξεκάθαρα ενάντια στο σύνολο του πλαισίου συμφωνιών του Eurogroup, ή αρνείται την κοινή δράση στη βάση αυτή, είτε δεν έχει αντιληφθεί την κρισιμότητα της κατάστασης, είτε υπηρετεί ξένες προς τον λαό σκοπιμότητες.

23/2/2012

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΜΟΥ


 




Η γιαγιά μου ήταν καλός άνθρωπος! Όπως όλες οι γιαγιάδες του κόσμου!

Όμως εγώ θα σας μιλήσω για τη δική μου γιαγιά.

Την έλεγαν Σοφία και στο χωριό τη φώναζαν Σοφιά ή Σοφούλα, εκεί στο Μοναστηράκι των Μυκηνών.

Εκεί βίωσε τη δύσκολη ζωή μέχρι το τέλος. Εκτός από πέντε σχεδόν χρόνια, που ήρθε στην Αθήνα, με χίλια βάσανα για να βοηθήσει τους δικούς μου. Ήταν το πρώτο και το τελευταίο της ζωής της ταξίδι, αν εξαιρέσουμε το μεγάλο ταξίδι της για τον χρόνο, λίγο αργότερα.

Με τον παππού μου τον Νικολή έκανε πέντε παιδιά, το μικρότερο ήταν ο πατέρας μου. Έφυγε ο άντρας της για τον πόλεμο κληρωτός, έτσι τους έπαιρναν τότε. Πολέμησε τους Τούρκους και τους Βουλγάρους, μεγάλωσε την πατρίδα του απελευθερώνοντας την Μακεδονία και την Ήπειρο. Στρατιώτης στη «Σιδηρά Μεραρχία Ναυπλίου».

Τον πατέρα μου τον γνώρισε όταν γύρισε από τις μάχες. Δεν ήξερε γράμματα. Ψηλός με παχύ μουστάκι, τον προόριζαν για υπαξιωματικό.

«Ξέρεις τίποτα γράμματα στρατιώτη;» τον ρώτησαν.

«Όχι» απάντησε.

«Τότε πανάθεμα τον πατέρα σου, τράβα πίσω στη γραμμή».

Αυτό το ανάθεμα ποτέ δεν το συγχώρεσε. Έμαθε γράμματα μέσα στον πόλεμο, από έναν δάσκαλο.

Όταν επέστρεψε, διάβαζε τις εφημερίδες στους συγχωριανούς του. «Γραμματιζούμενος» πλέον είχε τα προσόντα να λύνει τις διαφορές στο χωριό. Κάτι σαν δικαστής, να πούμε.

Κανείς δεν παραπονέθηκε ποτέ για τις αποφάσεις του!

Δούλεψε εργάτης στις ανασκαφές επάνω στις Μυκήνες, κοντά σε μεγάλους αρχαιολόγους, όπως ο Χρήστος Τσούντας, ο Άλαν Γουέις (Alan Wace), ο Καρλ Μπλέγκεν (Carl Blegen) και το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να κρυώνει το κρασί του στην υγρασία του τάφου.

Όσο έλειπε ο παππούς, η γιαγιά Σοφιά κρατούσε το σπίτι. Ταυτόχρονα παρείχε υπηρεσίες γιατρού, νοσοκόμας, μαίας και μοδίστρας. Αγαπούσε τον κόσμο, αγαπούσε τα παιδιά, είχε πάντα τον καλό λόγο για όλους και για όλα. Και στα φαρμάκια που έπινε ο κόσμος από τη φτώχεια και την άγνοια, στεκόταν αρωγός.

Ξέθαψα τελευταία ένα παλιό συμβόλαιο με το οποίο η γιαγιά μου δώρισε στον πατέρα μου έναν μικρό ελαιοαγρό στις Μυκήνες. Μέσα του οι ελιές φυτρώνουν δίπλα σε αρχαίους μυκηναϊκούς τάφους!

Στο τέλος του εγγράφου, λίγο πάνω από τις υπογραφές, αναφέρονται τα ακόλουθα, σε εκείνη την παλιά καθαρεύουσα που τόσο άδικα κυνηγήσαμε, ενώ κι αυτή θα αποτελούσε έναν πλούσιο παραπόταμο του μεγάλου αιώνιου ποταμού της ελληνικής γλώσσας:

«Ταύτα συνομολογησάντων και αποδεξαμένων ευχαρίστως των συμβαλλομένων, προς τους οποίους υπέμνησα (υπενθύμισα) και τας διατάξεις τού περί μεταγραφής νόμου, συνετάγη τη αιτήσει των το παρόν (συντάχθηκε το παρόν με αίτησή τους) όπερ (το οποίο) αναγνωσθέν ευκρινώς και εντόνως εις επήκοον πάντων (και το άκουσαν όλοι) και βεβαιωθέν, υπογράφεται νομίμως παρά πάντων και εμού (από όλους και από τον συμβολαιογράφο) – πλην της δωρητρίας, (δηλαδή της γιαγιάς μου της Σοφιάς), ήτις (η οποία) κληθείσα να υπογράψει ωμολόγησεν άγνοιαν γραμμάτων».

Προσέξτε το φοβερό ρήμα «ωμολόγησεν»!

Δεν λέει «εδήλωσεν»!

Ομολογώ σημαίνει αναγνωρίζω, παραδέχομαι, εκφράζω την αδυναμία μου, παραδέχομαι το σφάλμα μου, συνομολογώ την ενοχή μου.

Σήμερα, με το θράσος της ανοησίας θα χρησιμοποιείτο το ρήμα «δηλώνω», παρά το γεγονός πως η λέξη έχει και φορτίο υπερηφάνειας.

Ενώ το «ομολογώ» ακόμα και σε νομικό επίπεδο έχει μέσα του την συντριβή, τη βαθιά στενοχώρια, την απελπισία. Μόνο ευαίσθητοι ομολογούν την αδυναμία τους, ακόμα κι αν δεν φταίνε, ακόμα κι αν το λάθος δεν είναι δικό τους. Ακόμα κι αν γι’ αυτό που βιώνουν ευθύνονται άλλοι.

Όμως ομολογούν γιατί πονούν, γιατί μόνο οι ευαίσθητοι πονούν. Όπως η γιαγιά που έκανε «το πρώτο της ζωής της ταξίδιον», καλύπτοντας την τεράστια για τα δεδομένα της απόσταση, από το Άργος ως την Αθήνα, μόνο και μόνο για να δει το αγαπημένο παιδί του αγαπημένου της παιδιού και να το αναστήσει λιγάκι.

Αυτός ο άνθρωπος που τόσα ήξερε και τόσα έδωσε «ωμολόγησε άγνοιαν γραμμάτων»!

Ο άλλοι, οι πνευματικά και ψυχικά αγράμματοι που δεν δίνουν τίποτα κι όμως τολμούν να μας κυβερνούν και να μας διδάσκουν, θα είχαν ποτέ το θάρρος και την ευαισθησία να ομολογήσουν δημόσια την αγραμματοσύνη τους;

Ανάκτηση Εργασίας ή ανάκτηση κυριαρχίας









Με αφορμή της δηλώσεις του πρωθυπουργού στην ΔΕΘ,  γίνονται αναφορές σε δημόσιες συζητήσεις, στην αναγκαιότητα ή μη της περικοπής των συντάξεων και της αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών και στην αρχιτεκτονική του νέου συνταξιοδοτικού συστήματος. Σχεδόν καμία συζήτηση δεν γίνεται για το πραγματικό διακύβευμα. Το συνταξιοδοτικό σύστημα της Ελλάδας είναι διανεμητικό. Οι σημερινοί εργαζόμενοι πληρώνουν τις συντάξεις των σημερινών συνταξιούχων κι αυτό διότι κάποιοι πολιτικοί λεηλάτησαν τα ασφαλιστικά ταμεία.  Για την αποφυγή φαινομένων ακραίας φτώχειας των ηλικιωμένων, επινόησαν την ύπαρξη κάποιας μορφής βασικής εθνικής σύνταξης, η οποία θα χρηματοδοτείται από τον προϋπολογισμό και θα παρέχεται με ηλικιακά κριτήρια. Εκεί θα εξαντλείται η συμβολή του κρατικού προϋπολογισμού.

Η Ελλάδα θα είναι μία ακόμα χώρα της Ε.Ε. , όπου θα υπάρχει κάποια μορφή συστήματος Ελαχίστου Εγγυημένου Εισοδήματος, δηλαδή κάποιου επιδόματος έσχατης ανάγκης. Και σε συνδυασμό με την παροχή  αγαθών και υπηρεσιών σε είδος προς τα φτωχότερα νοικοκυριά – κάτι που έχει υιοθετηθεί στο πλαίσιο των προγραμμάτων «καταπολέμησης της ανθρωπιστικής κρίσης», φτωχοποιούν ακόμα περισσότερο τον λαό.
Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, συζητούν αν θα πρέπει να γίνει περικοπή συντάξεων από 1-1-2019.  Η απάντηση του πρωθυπουργού σε ερώτηση δημοσιογράφου του ΑΝΤ1 για τις συντάξεις, ήταν η εξής:  ‘’ Το συγκεκριμένο μέτρο θα εξηγήσουμε στην Κομισιόν ότι είναι ένα μέτρο αντιαναπτυξιακό και μη διαρθρωτικό. Διότι αφορά στην προσωπική διαφορά και αφορά κάποια συγκεκριμένη μερίδα συνταξιούχων, οι οποίοι σήμερα είναι πάνω από 70 ετών οι περισσότεροι. Άρα η όποια περικοπή δαπανών δεν θα είναι μια μόνιμη περικοπή. Θα σβήσει με το πέρασμα του χρόνου. Δεν θα έχει καμία επίπτωση στη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος ‘’.

Το… μακάβριο επιχείρημα με το οποίο θα επιχειρήσει να πείσει ο Αλέξης Τσίπρας τους δανειστές γιατί δεν θα πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις!..  
(κατά τα άλλα, βγήκαμε από τα μνημόνια και αποφασίζουμε μόνοι μας ).
Με δεδομένο ότι το 2019 έχουμε εκλογές, σε Ευρώπη και Ελλάδα, είναι πιθανό , το θέμα των περικοπών των συντάξεων , να γίνει αντικείμενο ψηφοθηρίας τόσο από Έλληνες βουλευτές, όσο και από Ευρωπαίους αξιωματούχους που ζητούν θώκους. Μην μας φανεί παράξενο αν ο Μοσχοβισί και άλλοι Ευρωπαίοι ζητήσουν να μην γίνει περικοπή συντάξεων, (ενώ είναι ψηφισμένο και αποφασισμένο).

Τα βασικά της προβλήματα της οικονομίας.
Εάν κάποιος μελετήσει τα στατιστικά στοιχεία των τελευταίων ετών για την εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το βασικό της πρόβλημα είναι η ύπαρξη χρόνιας ύφεσης, δηλαδή μεγάλη χρονική περίοδο με φθίνουσα οικονομική δραστηριότητα, η οποία έχει μεταφραστεί, σε μόνιμα υψηλή ανεργία.
Στόχος των Μνημονίων ήταν, βραχυχρόνια, η χρηματοδότηση των δημοσιονομικών αναγκών και η στήριξη των τραπεζών και, μεσοπρόθεσμα, η αποκατάσταση των εσωτερικών και εξωτερικών ισορροπιών, η επιστροφή της χώρας στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου και η δημιουργία μιας βάσης για σταθερή και βιώσιμη ανάπτυξη.

Πέτυχαν τους στόχους τους τα Μνημόνια;
Η συνήθης απάντηση που δίνεται στον δημόσιο διάλογο είναι αρνητική, και το γεγονός ότι μετά από οχτώ χρόνια η Ελλάδα  φοβάται μην αποκλειστεί από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου (δηλαδή τα δάνεια και την πίστωση) , αντί να θέτει θέμα κυριαρχίας , φαίνεται να συνηγορεί προς αυτή την άποψη.
Μεταξύ 2008 (πρώτη χρονιά με αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης) και 2017, το ΑΕΠ μειώθηκε σχεδόν κατά ένα τρίτο (Πηγή: IMF, Reinhart and Rogoff (2018) and Eurostat ) . Επιπρόσθετα, η ελληνική κρίση είναι μία από τις πλέον μακροχρόνιες που έχουν καταγραφεί σε καιρό ειρήνης μεταπολεμικά. Η ύφεση ήταν αναπόφευκτη. Για να μειωθούν τα πρωτογενή δημοσιονομικά ελλείμματα διαλέγουν την αύξηση των φόρων και τη μείωση των δημοσίων δαπανών.  Οι ενέργειες αυτές έχουν προφανή υφεσιακά αποτελέσματα. Το συνολικό ύψος των μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής στην Ελλάδα ήταν πραγματικά δυσθεώρητο. Ex ante, τα μέτρα αυτά κατά την περίοδο 2010-2017 αντιστοιχούσαν σε ποσοστό σχεδόν 30% του ΑΕΠ, σχεδόν ισόποσα μοιρασμένα μεταξύ αύξησης των φορολογικών εσόδων και περιστολής των δημοσίων δαπανών.

Τα πραγματικά ερωτήματα.
Ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας στην ΔΕΘ , έκανε λόγο για σχέδιο ανάπτυξης και σχέδιο ΑΝΑΚΤΗΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. ( το σχέδιο και το όραμα για την Ελλάδα της νέας εποχής), όπως το ονόμασε.  Στην ουσία ήταν μια προεκλογική παροχολογία , μιας και είμαστε πλέον σε προεκλογική περίοδο.
Η Ελλάδα έχασε 18 δις Ευρω του ΑΕΠ , έγινε κατά 18 δις φτωχότερη το 2017 και θα κουβαλά αυτή τη ζημιά των 18 δις ευρώ ετησίως για πολλά χρόνια. (πηγή ΕΛΣΤΑΤ ).
Όλα αυτά δεν τα γνωρίζουν οι εταίροι- δανειστές μας ; Ασφαλώς ναι. Τότε γιατί ποιούν την νήσσαν ;  Πολύ απλά , θέλουν να ξεμπερδέψουν όσο γίνεται πιο γρήγορα με την Ελλάδα, διότι υπάρχει ένα σοβαρότατο πρόβλημα που ακούει στο όνομα ΙΤΑΛΙΑ.  
Πέρα από τους εταίρους δανειστές , όμως, το πραγματικό πρόβλημα της οικονομίας είναι ότι τελεί υπό καθεστώς  (ας μου επιτραπεί η έκφραση ), ‘’δομικής κατάρρευσης ‘’. Και για να ξεπεραστεί η κατάσταση αυτή, απαιτούνται επενδύσεις 20 δις ευρώ το χρόνο. Ποιος θα τις κάνει; Με ποια κεφάλαια; Σε ποια χώρα;  Υπό ποιες διοικητικές και πολιτικές συνθήκες ;

Αυτά είναι τα πραγματικά ερωτήματα και όχι οι διάφορες αναπτυξιακές υποσχέσεις.

Αντί λοιπόν ο πρωθυπουργός να μιλά για  ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ , θα έπρεπε να μιλά για ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ. Αλλά δυστυχώς οι υποταγμένοι και οι υποτελείς δεν μιλούν ποτέ για κυριαρχία.