Αποκάλυψη: «Έτσι τα παίρνουν Έλληνες πολιτικοί!»

Του ΓΙΑΝΝΗ ΝΤΑΣΚΑ


Πώς πέθανε ο Γιασέρ Αραφάτ το 1999; Δολοφονήθηκε με δηλητήριο και τώρα κάνουν εκταφή των οστών για να το διαπιστώσουν. Γιατί δολοφονήθηκε; Στη μάχη για τον έλεγχο της περιοχής της Μέσης Ανατολής και των πετρελαίων.

 Πώς πέθανε ο Τουργκούτ Οζάλ το 1993, ενώ ήταν πρόεδρος της Τουρκίας; Δολοφονήθηκε με δηλητήριο και αυτό σχεδόν επιβεβαιώθηκε με εκταφή των οστών. Γιατί δολοφονήθηκε; Για τον ίδιο σχεδόν λόγο με τον γείτονα Αραφάτ. Πώς παρουσιάστηκαν οι θάνατοι των δύο ηγετών που πότε είχαν την αγάπη και πότε την έχθρα μεγάλων δυνάμεων; Ως θάνατοι από ξαφνική επιδείνωση της υγείας και επιπλοκή με παλαιότερη ασθένεια.

Ποιος εν ενεργεία πρωθυπουργός της Ελλάδας πέθανε ξαφνικά από επιπλοκή της υγείας του και ενώ ήταν υπό την πίεση μεγάλων δυνάμεων; Ο Ιωάννης Μεταξάς. Αμφισβητήθηκαν τα αίτια θανάτου του Μεταξά; Όχι επίσημα, αν και κάποια μουρμουρητά υπήρξαν κατά καιρούς, αφού τόσο οι Γερμανοί, όσο και οι Βρετανοί είχαν λόγους να τον βγάλουν από τη μέση και να επιδιώξουν να βάλουν κάποιον της δικής τους επιρροής. Όχι από κοινού, αλλά από αντίθετες αφετηρίες ορμώμενοι. Στον οικονομικό τομέα ο Μεταξάς ήταν αδιάφθορος; Δεν κατηγορήθηκε επίσημα ποτέ για κάτι χειροπιαστό…



Ο Βενιζέλος ήταν καθαρός στον τομέα αυτόν; Ο παλαιός Καραμανλής; Ο Παπανδρέου; Τους συνοδεύει καθαρό ποινικό μητρώο επίσημα, αλλά… Αυτά τα «αλλά» είναι το σημερινό μας ρεπορτάζ σε μία εποχή που όλοι κρατούν την ανάσα τους για τις επικείμενες αποκαλύψεις μέσω της «λίστας Λαγκάρντ» ασύστολου ΧΡΗΜΑΤΙΣΜΟΥ πολιτικών διαχρονικά.

Βάση του σημερινού ρεπορτάζ αποτελεί μια εξέλιξη στην οποία πρωταγωνιστεί η… περίπου εγγονή του Ζίμενς! Για όσους δεν γνωρίζετε, ο Ζίμενς ήταν βαρόνος και ο ιδρυτής της ομώνυμης εταιρείας, η οποία κυριάρχησε στην Ελλάδα και αυτοτελώς και μέσω θυγατρικών της, όπως η «Τελεφούνκεν», αλλά και η ΑΕG από την πόρτα της οποίας ξεκίνησε η τρομοκρατική δράση στην Ελλάδα με την περίφημη «ομάδα Κασσίμη». Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι ο Ζίμενς έκανε γαμπρό Έλληνα από τον οποίο απέκτησε μια εγγονή κανονική και μία… περίπου. Η κανονική, η Αννίτα, ήταν κόρη της Χέρτας Ζίμενς και του περίφημου Γιάννη Βουλπιώτη, ο οποίος μετά τον γάμο με τη Χέρτα από απλός υπάλληλος της Ζίμενς Γερμανίας διορίστηκε γενικός διευθυντής της Ζίμενς στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.

Ο Βουλπιώτης χώρισε γρήγορα με τη Χέρτα Ζίμενς, επειδή αρρώστησε και οδηγήθηκε σε κλινική της Ελβετίας. Ο Βουλπιώτης παντρεύτηκε τη νεαρή Έλεν Ευγενίδη, γνωστής οικογένειας της Θεσσαλονίκης και απέκτησε από τον γάμο την Ιζαμπέλα, η οποία είναι η… περίπου εγγονή του Ζίμενς και «πρωταγωνίστρια» του σημερινού ρεπορτάζ με ένα βιβλίο που ελάχιστοι πληροφορήθηκαν, ελάχιστοι ακούμπησαν και ελάχιστοι θα ακουμπήσουν, γιατί είναι… βόμβα για το πολιτικό σύστημα, όπως διαχρονικά επιβλήθηκε στη χώρα και μέσω της Ζίμενς και μέσω άλλων εξωτερικών παραγόντων.

Οι ομοιότητες
Στο βιβλίο αμφισβητείται και ο θάνατος του Μεταξά. Έχει περιληφθεί ένας διάλογος, σύμφωνα με τον οποίο ο θάνατος του Μεταξά είναι παρόμοιος με τον θάνατο των Αραφάτ και ο Οζάλ. Δηλητηρίαση με ένεση και δράστες μάλλον Βρετανοί που ζητούσαν περισσότερα από τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας, ο οποίος μόλις είχε αποστασιοποιηθεί από τον γερμανο-ιταλικό άξονα… Είναι βάσιμη η αποκάλυψη; Ποιος μπορεί να ξέρει πραγματικά και ποιος θα βεβαιωθεί, αν δεν υπάρξουν επιστημονικά τεκμήρια, όπως αυτά που αναζητούνται στους δυο άλλους θανάτους που επισυνέβησαν στην ίδια γειτονιά και σε περιόδους έντονης διαμάχης (η οποία μάλλον δεν σταμάτησε ποτέ…) για τον έλεγχο της περιοχής. Η πραγματική βόμβα του βιβλίου είναι ότι η κόρη του Βουλπιώτη όχι μόνο επιβεβαιώνει τη φήμη ότι ο πατέρας της πρόδρομος του Χριστοφοράκου χρημάτιζε το πολιτικό σύστημα για λογαριασμό της Ζίμενς, αλλά αναφέρεται και σε συγκεκριμένα γεγονότα εμπλέκοντας ακόμα και τον ίδιο τον Μεταξά και τον… Βενιζέλο!

Εξαρτημένος ο… αδιάφθορος
Φυσικά, για τους παρακάτω το βιβλίο είναι… πάρτι διαπλοκής. Κολλητιλίκια του λαδωτηριού της Ζίμενς με τον περίφημο Πάγκαλο, τον οποίο το βιβλίο κυριολεκτικά γελοιοποιεί, τον αδιάφθορο… Ναπολέοντα Ζέρβα του ΕΔΕΣ, ο οποίος παρουσιάζεται ως εξαρτημένος από πάθη χαρτιών και άλλα που για να τα ικανοποιήσει έσπευσε να παρακαλέσει το λαδωτήρι να προσλάβει ως γραμματέα του την όμορφη και κατά πολύ νεότερη σύζυγο του αδιάφθορου πολέμαρχου Ζέρβα… Είναι εξαιρετικά σημαντική αποκάλυψη γιατί η «περίπου εγγονή του Ζίμενς γράφει αποκαλυπτικά και ενοχλητικά και για τον πατέρα της και δεν ωραιοποιεί τη ζωή και τη δράση του.

Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι αναφορές ονομάτων και γεγονότων που δείχνουν πώς στήθηκε το πάρτι της διαπλοκής και η εξουσία ολίγων οικογενειών στη χώρα. Πώς γίνονταν οι χρηματισμοί στην κορυφή της πολιτικής σκηνής και όταν το διαβάσετε θα νομίζετε ότι ζείτε το σήμερα. Ιδιαίτερα εκεί που αναφέρεται ο χρηματισμός με… καφετέριες και τηλεφωνικές συσκευές κορυφαίων πολιτικών, οι οποίοι όμως στην πραγματικότητα «τα έχουν πάρει χοντρά» και οι συσκευές είναι απλό σύμπτωμα απληστίας και εξάρτησης… Η κόρη Ιζαμπέλα παρουσιάζει με συγκλονιστικό τρόπο το πώς ιδρύθηκαν τα διαβόητα «Τάγματα Ασφαλείας» από τον πατέρα της, ως περίπου εκπρόσωπο της γερμανικής κυβέρνησης σε μία σύσκεψη στην οποία μετείχε το «ανφάν γκατέ» της ελληνικής πολιτικής σκηνής.

Τα έγγραφα του χρέους
Λίγοι θα προσέξουν μία επίσης αποκάλυψη βόμβα, η οποία γίνεται με σύντομο και διακριτικό τρόπο. Περιγράφει πώς ο αποχωρών Γερμανός πρεσβευτής συνέταξε και παρέδωσε στην ελληνική κυβέρνηση, την παραμονή της αποχώρησης, έγγραφα επίσημα στα οποία καταγράφηκε με τρόπο αδιαμφισβήτητο το γερμανικό χρέος προς την Ελλάδα από το κατοχικό δάνειο και τις άλλες γερμανικές αρπαγές. Αυτή η αποκάλυψη επιβεβαιώνει το τεράστιο ζήτημα, το οποίο αν επιλυθεί, όπως επιβάλλουν οι διεθνείς κανόνες, η Ελλάδα δεν θα έχει ΚΑΝΕΝΑ οικονομικό πρόβλημα. Η συγγραφέας, που προφανώς έχει στοιχεία, αναμειγνύει τον πατέρα της ως κομιστή των εγγράφων του χρέους από τον Γερμανό πρεσβευτή Άλτενμπουργκ προς την ελληνική κυβέρνηση. Έγγραφα και αρχεία, που έχουν ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΑΞΙΑ και ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ το χρέος και την πορεία του διαχρονικά έφτασαν, ήδη στα χέρια μας και η διαχείρισή τους γίνεται κατά τον πιο επίσημο τρόπο σε σχέση με τη χώρα μας.

Στο σημερινό φύλλο δημοσιεύουμε μέρος του βιβλίου-βόμβα που αναφέρεται στον ΧΡΗΜΑΤΙΣΜΟ του πρωθυπουργικού γραφείου και τη μέθοδο της Ζίμενς-Γερμανίας. Επίσης, την αποκάλυψη για τον θάνατο του Μεταξά και την παράδοση των εγγράφων για το γερμανικό χρέος. Το βιβλίο εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο «Λιβάνη» και αποτελεί ΤΕΡΑΣΤΙΑ προσφορά στον αγώνα για τα εθνικά δίκαια, έστω και αν στριμώχνουν τους Γερμανούς σε μία περίοδο που στην Ελλάδα ρίχνουν δίχτυα και άλλες δυνάμεις, όπως οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Ρωσία και άλλες. Εθνικό συμφέρον είναι αυτό που συμφέρει την Ελλάδα, όποιος και αν το προσφέρει και έχοντας αυτό ως γνώμονα, και όχι από αντιγερμανική διάθεση, παρουσιάζουμε τις σημερινές αποκαλύψεις. Μακάρι η κυβέρνηση Μέρκελ να αναγνωρίσει ότι φιλία και συνεργασία με την Ελλάδα μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από την αναγνώριση των ελληνικών δικαίων, κάτι που συμμερίζονται πολλοί Γερμανοί πολιτικοί στην αντιπολίτευση, οι οποίοι θα πρέπει να ενισχυθούν με κάθε τρόπο από την ελληνική πλευρά.

Η… άτυπη μίζα από Βουλπιώτη στον συνεργάτη του Μεταξά
«Μια από τις πρώτες επαφές του στην Αθήνα ήταν να συναντήσει το φίλο και συνεργάτη του, τον Παναγιώτη Λυκουρέζο. Πήγε στο γραφείο του, στην οδό Κανάρη, δίπλα από το νεόχτιστο πολυώροφο γκαράζ της Αθήνας με τα εκπληκτικά ασανσέρ που ανέβαζαν μηχανικά τα αυτοκίνητα για πάρκινγκ, και τον αιφνιδίασε όταν παρουσιάστηκε μπροστά του. Με λίγα γενικά λόγια του είπε τι είχε κατά νου να κάνει και ότι έψαχνε να βρει χώρο για να στεγάσει το γραφείο του.
‘‘Δεν το συζητάμε. Το γραφείο σου είναι κιόλας εδώ. Το διαμέρισμα αυτό είναι ευρύχωρο και μπορούμε να συστεγαστούμε. Υπάρχουν δύο δωμάτια, με χωριστή μάλιστα είσοδο, που μπορούμε να πάμε αμέσως να τα δούμε. Θα τα αδειάσουμε, θα τα καθαρίσουμε και θα εγκατασταθείς αμέσως’’.
Ο Λυκουρέζος επέμεινε μπροστά στις αντιρρήσεις του Βουλπιώτη, που έλεγε ότι δεν ήθελε να του γίνει βάρος κ.λπ., είπε ότι θα του θύμωνε αν αρνιόταν, μέχρι που εκείνος, αφού είδε τα δωμάτια, συμφώνησε.

Και πρόσθεσε ο φίλος του:

‘‘Μέχρι να σου βάλουν τηλέφωνο, γιατί αργούν πολύ οι νέες συνδέσεις, μπορείς να χρησιμοποιείς τα δικά μας’’.
‘‘Όσο γι’ αυτό, δεν υπάρχει το παραμικρό πρόβλημα. Αλίμονο. Θα μου βάλουν αμέσως τη νέα σύνδεση’’.
Μέχρι να ολοκληρωθούν οι προετοιμασίες για το γραφείο, κατέφθασε και η γραμματέας του από το Βερολίνο. Επρόκειτο για μια νέα Ελένα, αληθινά ανανεωμένη και ασυνήθιστα όμορφη. Ο Βουλπιώτης παραδέχτηκε από μέσα του ότι αυτό ήταν κάτι που δεν το είχε προσέξει τόσα χρόνια.
Μετά τις πρώτες κουβέντες, έβγαλε από την τσάντα της και του έδωσε ένα φάκελο με το λογότυπο της γενικής διεύθυνσης του συγκροτήματος Ζίμενς, ένα φάκελο που ο Βουλπιώτης τον περίμενε. Τον άνοιξε με προσοχή και πράγματι επρόκειτο για την ανάθεση της αποκλειστικής αντιπροσωπείας στην Ελλάδα, καθώς και πλήρη και ανεπιφύλακτη πληρεξουσιότητα για τη διαχείριση όλων των συμμετοχών του συγκροτήματος σε ελληνικές εταιρείες, για κάθε διαπραγμάτευση με το ελληνικό Δημόσιο κ.ά.

Ήταν το καλύτερο που περίμενε από τον πρώην πεθερό του, ίσως και κάτι παραπάνω απ’ αυτό. Του βγήκε ένας αυθόρμητος στεναγμός ανακούφισης και στράφηκε στην Ελένα:
‘‘Σ’ ευχαριστώ πολύ, αγαπητή μου, που μου τον έφερες. Εγώ, εσύ κι αυτά τα έγγραφα, όσο κι αν είναι απίστευτο, κάνουν μια φοβερή σύνθεση επιτυχίας. Ελπίζω να τα καταφέρουμε. Καλώς ήρθες, λοιπόν. Τα έχω ρυθμίσει όλα. Επί του παρόντος, θα μείνεις σε μια πανσιόν στην οδό Βουκουρεστίου, μέχρι να προσαρμοστείς και να διαλέξεις μόνη σου ένα διαμέρισμα της αρεσκείας σου ή όποια άλλη λύση επιθυμείς για τη στέγασή σου. Σου τονίζω ότι αν θέλεις κάτι, εκτός από μένα, μπορεί να σου φανεί χρήσιμος και ο Σεργκέι, που φυσικά γνωρίζει την Αθήνα καλύτερα από σένα’’.

Όταν ο Βουλπιώτης έμεινε μόνος, ήταν πια βέβαιος ότι η νέα δραστηριότητά του στην Ελλάδα θα πήγαινε κατ’ ευχήν. Τις λεπτομέρειες τις είχε προγραμματίσει καλά. Τώρα μπορούσε να επισκεφθεί τον πρωθυπουργό για να τον ενημερώσει. Είχε πολλά να του πει και έτρεφε ενδόμυχα τη βεβαιότητα ότι θα έβρισκε την κατάλληλη ανταπόκριση από το στρατηγό Μεταξά, που τον υποληπτόταν και τον θεωρούσε ακραιφνή Έλληνα και έντιμο πολιτικό, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι από γερμανόφιλος το είχε γυρίσει τώρα μάλλον σε αγγλόφιλος.

Πράγματι, σε σύντομο χρόνο του ορίστηκε ακρόαση. Θα έπρεπε να τον επισκεφθεί στο γραφείο που διατηρούσε στο Υπουργείο Εξωτερικών, από την είσοδο της οδού Ζαλοκώστα, στο δεύτερο όροφο. Ήταν το παλιό αρχοντικό του Ανδρέα Συγγρού, που η χήρα του το είχε πουλήσει στην κυβέρνηση Βενιζέλου κι αυτή το αναπαλαίωσε – όχι ότι ήταν απαραίτητο, αλλά ίσως για να επωφεληθεί κάποιος εργολάβος. Ήταν πάντως καλό σημάδι ότι τον δεχόταν σε αυτό το γραφείο και όχι στο ‘‘επίσημο’’ που διατηρούσε στα Παλαιά Ανάκτορα, στην άλλη πλευρά της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας, όπως είχε πρόσφατα μετονομαστεί η Κηφισίας.

Ο πρωθυπουργός τον καλωσόρισε θερμά και με χαμόγελο, ενώ μέσα από τα γυαλιά του τον κοιτούσε διερευνητικά. Ο επισκέπτης του κρατούσε στα χέρια του δύο τετράγωνα πλακέ κουτιά και ένα μεγαλύτερο πακέτο, που μάλιστα φαινόταν βαρύ. Ανυπομονούσε να μάθει τι ήθελε ο περίεργος αυτός επιχειρηματίας, ενώ ήξερε πολύ καλά ότι εκκρεμούσαν καταβολές του ελληνικού Δημοσίου υπέρ της Τελεφούνκεν για την παράδοση του ραδιοφωνικού σταθμού.

‘‘Σε τι μπορώ να σας φανώ χρήσιμος, κ. Βουλπιώτη;’’
‘‘Κύριε πρόεδρε, έρχομαι κατ’ αρχάς να σας ενημερώσω ότι προτίθεμαι να εγκατασταθώ εφεξής μονίμως στην Αθήνα. Ήδη έχω αρχίσει τα σχετικά διαδικαστικά θέματα. Σας έφερα από τη Γερμανία ένα δωράκι για το σπίτι σας ή, μάλλον, δύο. Πρόκειται για ένα γραμμόφωνο, το πιο σύγχρονο, καθώς διαθέτει ενσωματωμένα ηχεία και φυσικά λειτουργεί με ηλεκτρισμό, που ακόμη δεν έχει κυκλοφορήσει στην αγορά’’.

‘‘Σας ευχαριστώ και το δέχομαι το δώρο σας, αν και γνωρίζετε ότι δε μου αρέσουν αυτά. Το δέχομαι μόνο για να μη φανεί ότι σας προσβάλλω και σας κακοκαρδίσω’’.
‘‘Το θεώρησα υποχρέωσή μου να σας φέρω αυτό το μικρό δωράκι. Και θα σας παρακαλέσω, κύριε πρόεδρε, αν δεν έχετε αντίρρηση, να το βάλουμε μια στιγμή για δοκιμή, για να σας δείξω πόσο εύκολος είναι ο χειρισμός του’’.
‘‘Αν το θεωρείτε απαραίτητο, να το κάνουμε’’, απάντησε ο Μεταξάς και φώναξε έναν από τους γραμματείς του για να βοηθήσει.

Βρήκαν μια πρίζα και πράγματι το δοκίμασαν, βάζοντας ένα δίσκο να παίξει για λίγο, αφού ο Βουλπιώτης κάθισε στην παλιά δερμάτινη πολυθρόνα που του προσφέρθηκε. Ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν χαμογελαστός, ξαφνικά πήρε μια σοβαρή έκφραση για να αρχίσει την ουσιαστική συζήτηση.
‘‘Φαντάζομαι ότι γνωρίζετε, κύριε πρόεδρε, πόσο έχω βοηθήσει την ελληνική κυβέρνηση σε διάφορες φάσεις, ιδίως αφότου αναλάβατε εσείς την εξουσία. Αναφέρομαι στις συμβάσεις της Ζίμενς για τα τηλεφωνικά κέντρα και της Τελεφούνκεν για το ραδιόφωνο. Ελπίζω ότι αναγνωρίζετε τις προσπάθειές μου και πόσο πίεσα το συγκρότημα που εκπροσωπώ, ώστε να επιτύχω τις χαμηλότερες δυνατές τιμές’’.

‘‘Χωρίς αμφιβολία’’.
‘‘Με την ευκαιρία, σας θυμίζω ότι ανταποκρίθηκα με το παραπάνω στο πνεύμα της προφορικής μας συμφωνίας για να προσφέρω εξαντλητικά χαμηλές τιμές, κατορθώνοντας να κάνω και μια επιπρόσθετη τελική έκπτωση 3%’’.
‘‘Βεβαίως. Αλλά δεν κατανοώ γιατί το αναφέρετε, αφού εξ όσων γνωρίζω, η κυβέρνησή μου δεν έχει κανένα παράπονο’’.

‘‘Θα σας απαντήσω. Πρόσφατα δέχτηκα στο γραφείο μου στο Βερολίνο την επίσκεψη ενός συνεργάτη σας, ο οποίος μου δήλωσε ότι τελούσατε εν γνώσει και κατέληξε να μου ζητήσει να του καταβάλω, εκείνη την ώρα μάλιστα ει δυνατόν, άτυπη προμήθεια της τάξεως του 5%…»
Ο Μεταξάς θύμωσε και κοκκίνισε. Τα μάτια του ζωντάνεψαν και γυάλισαν.
«Ακουστέ, κ. Βουλπιώτη. Αποκλείεται. Αποκλείεται συνεργάτης μου να έκανε τέτοιο πράγμα. Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Εκτός αν σας εξαπάτησε, δηλώνοντας ότι είναι συνεργάτης μου, χωρίς να είναι πραγματικά. Ξέρετε, συμβαίνουν κι αυτά».

«Όχι, κύριε πρόεδρε. Δε χρειάστηκε να κάνει καμιά ψευδή δήλωση, διότι τον γνωρίζω από παλιά ως στενό συνεργάτη σας και φαντάζομαι ότι παραμένει στη θέση αυτή ως σήμερα».
«Και ποιος είναι αυτός ο φερόμενος ως συνεργάτης μου, παρακαλώ; Για πείτε το όνομα του».
«Πρόκειται περί του κυρίου Διάκου. Αυτός είναι ο συνεργάτης σας, ο οποίος με επισκέφθηκε στο Βερολίνο για να μου ζητήσει να εισπράξει το 5%».

«Αποκλείεται. Αποκλείεται ο Διάκος… Αποκλείεται να έκανε τέτοιο πράγμα».
«Τι αποκλείεται; Αφού ήρθε σ’ εμένα τον ίδιο και μου το είπε».
«Ο Διάκος; Δεν είναι δυνατόν!»
«Κύριε πρόεδρε, ο Διάκος ήταν εκείνος που με επισκέφθηκε και μου ζήτησε αυτά τα χρήματα. Δεν έχω λόγο να σας πω ψέματα. Άλλωστε, έχω στοιχεία. Και αν θέλετε, να σας τα παρουσιάσω».
Ο Μεταξάς θύμωσε περισσότερο με την επιμονή του Βουλπιώτη να κατηγορεί το σύμβουλο του, αλλά άρχισε να του περνάει απ’ το μυαλό μήπως ήταν αλήθεια. Τελικά, κάμφθηκε μπροστά στην επιμονή του και, αφού έλεγε πως έχει στοιχεία, αναρωτήθηκε με τι στοιχεία θα μπορούσε να πειστεί.
«Έχετε κανένα χαρτί που να επαληθεύει τον ισχυρισμό σας;»

«Έχω κάτι περισσότερο από ένα χαρτί, που θα μπορούσε να είναι και πλαστογραφημένο. Έχω τη φωνή του κυρίου Διάκου να μου ζητάει ό,τι σας είπα προηγουμένως».
«Πώς έχετε τη φωνή του; Δηλαδή;»
«Το πράγμα είναι απλό, κύριε πρωθυπουργέ. Θα το καταλάβετε αμέσως, αν μου επιτρέψετε να χρησιμοποιήσω το γραμμόφωνο που σας έφερα».
«Ορίστε, μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε».
Μέσα από το δεύτερο τετράγωνο κουτί, ο Βουλπιώτης έβγαλε ένα δίσκο, προϊόν της καταγραφής της συνομιλίας του με τον Γιάννη Διάκο. Ο δίσκος τοποθετήθηκε στο γραμμόφωνο που είχε φέρει και ο ήχος ρυθμίστηκε ώστε να ακούγεται ευκρινώς ο διάλογος. Η φωνή του Διάκου δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί, ούτε τα λόγια του να παρερμηνευτούν. Μετά απ’ όσα άκουσε, ο Μεταξάς δεν πίστευε στ’ αφτιά του και έδειχνε εξοργισμένος.

Στο τέλος, κατέρρευσε και πήρε μια αξιολύπητη έκφραση ανθρώπου που τον έχουν μαχαιρώσει πισώπλατα και η πληγή τον πονάει.
«Θα ασχοληθώ προσωπικώς με το θέμα. Τη συζήτηση μας θα τη συνεχίσουμε όταν θα είμαι έτοιμος. Κατ’ ακολουθίαν, να αναμένετε νεότερά μου σύντομα. Σας ευχαριστώ και να πάτε στο καλό».

Διαφθορά από την κορυφή έως τα νύχια
«[...] Η κυρία Ευγενίδη δεν είχε ανάγκη να επιβεβαιώσει τις υποψίες της όταν το ζευγάρι γύρισε στο σπίτι. Τα βλέμματά τους είχαν μια διαφορετική όψη, η δε ευχαρίστησή τους ήταν διάχυτη. Το μόνο που την προβλημάτισε ήταν μήπως είχε συμβεί κάτι που μπορεί να το είδε κάποιος και γινόταν έτσι αντικείμενο κουτσομπολιού. Δε θα της άρεσε. Η οικογένεια Ευγενίδη ήταν γνωστή σε ολόκληρη τη Θεσσαλονίκη και πολύ εύκολα θα μπορούσαν να ανάψουν τέτοιες συζητήσεις. Από την άλλη, σκέφτηκε, ο Βουλπιώτης δεν ήταν άπειρος σ’ αυτά και θα είχε προνοήσει ανάλογα. Κι εκείνη τη στιγμή, καθώς τα είχε όλα αυτά στο μυαλό της κι αφού ξανακοίταξε την κόρη της βλέποντας τα πελάγη ευτυχίας που καταλάβαινε πως ζούσε, της ήρθε μια βιαστική ιδέα και θέλησε να την ανακοινώσει για να σιγουρέψει τις εξελίξεις:

‘‘Αγαπητέ κ. Βουλπιώτη, πέρασαν κιόλας δυο ημέρες αφότου ήρθατε και παρέλειψα να σας πω κάτι σημαντικό. Ξέρετε, έχουμε αποφασίσει με την κόρη μου να μετακομίσουμε στην Αθήνα…’’
Η Έλεν αισθάνθηκε πως έσκασε μια βόμβα στο σαλόνι του σπιτιού τους. ‘‘Ναι, αυτό ήταν’’, σκέφτηκε και κοιτούσε πότε τη μητέρα της και πότε τον Βουλπιώτη. ‘‘Τώρα όλα θα είναι διαφορετικά και πολύ πιο εύκολα’’.

Κάτι ανάλογο σκέφτηκε κι εκείνος.
Από πολλά χρόνια ο Βουλπιώτης διατηρούσε εξαιρετικά στενό σύνδεσμο με τον περίφημο στρατηγό Πάγκαλο. Πολλές φορές, όταν βρισκόταν στην Αθήνα, τον επισκεπτόταν στο σπίτι του στη γωνία των οδών Αριστοτέλους και Αβέρωφ ή στο πατρικό του στην Ελευσίνα. Εξίσου καλές σχέσεις διατηρούσε και με το Ζακυνθινό πολιτικό Αναστάσιο Ταβουλάρη, που υπήρξε υπουργός Συγκοινωνιών στη δικτατορία Πάγκαλου. Από το 1925, όταν νεαρότατος είχε αναδειχτεί αιφνίδια σε ανερχόμενο αστέρι του συγκροτήματος Ζίμενς, είχε γνωριστεί πολύ καλά και με τους δυο αυτούς άντρες και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στο παρασκήνιο για να προωθήσει τη γερμανική τεχνολογία, ενώ τότε ιδρύθηκε και η ΑΕΤΕ, που εγκαταστάθηκε στο γνωστό κτίριο της οδού Σταδίου, ακριβώς δίπλα από την Παλιά Βουλή.

Ο Βουλπιώτης άλλωστε ήταν εκείνος που είχε οργανώσει την αγορά των τηλεφωνικών κέντρων επί Πάγκαλου και στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον Ταβουλάρη ως αρμόδιο υπουργό. Επί του παρόντος ο Βουλπιώτης, καθισμένος αναπαυτικά, βυθισμένος σε σκέψεις και αναπολήσεις, έφερε στο μυαλό του την πρώτη του συνάντηση με τον Πάγκαλο, όταν ο τελευταίος ήταν ακόμη κατώτερος αξιωματικός. Ο ίδιος τότε ήταν παιδάκι και ο Πάγκαλος είχε έρθει στο σπίτι τους για να συναντήσει τον πατέρα του, συνταγματάρχη του Πυροβολικού, με σκοπό να κάμψει τη σκληρή στάση που τηρούσε έναντι του κινήματος του Γουδί, το οποίο μόλις είχε εκδηλωθεί, πράγμα που ωστόσο δεν κατόρθωσε ο μέλλων δικτάτορας.

Θυμήθηκε με αγάπη την τετράγωνη λογική του πατέρα του, που όλοι πάντα τον αντιμετώπιζαν με απέραντο σεβασμό. Ο στρατηγός Κωνσταντίνος Βουλπιώτης ήταν μορφωμένος αξιωματικός και ακέραιος χαρακτήρας. Την εποχή που ήταν ταγματάρχης, γύρω στο 1900, είχε χειριστεί μια πολύ δύσκολη υπόθεση, την ‘‘υπόθεση Βλυσμά’’. Επρόκειτο για τη χρηματοδότηση της παραγωγής της ‘‘πτητικής μηχανής’’ του Βλυσμά, που θα μπορούσε να εξελιχτεί σε εθνική αεροπορική βιομηχανία. Ο πατέρας Βουλπιώτης, αν και πίστευε στο ταλέντο του Βλυσμά, δεν τον βοήθησε για να χρηματοδοτηθεί – ζητούσε μόνο 4.500 δραχμές για τα πειράματά του.

 Το υλικό που είχε συγκεντρωθεί για την υπόθεση αυτή –έγγραφα, αναφορές, μετρήσεις κ.λπ.– φυλάχτηκε στο σπίτι και, όταν ο γιος Βουλπιώτης το ξαναβρήκε και πέρασε ένα ολόκληρο βράδυ ξεφυλλίζοντάς το, κατάλαβε τι ευκαιρία είχε χαθεί εκείνα τα χρόνια… Έψαξε να βρει τον ονειροπόλο εκείνο αξιωματικό, τον Βλυσμά, και τον συνάντησε, πικραμένο γέρο πια. Είχε ξεμείνει με το όνειρο που ποτέ δεν υλοποιήθηκε, να βλέπει άλλες μικρές χώρες να ιδρύουν παρόμοιες εξοπλιστικές βιομηχανίες. Θες από συναισθηματισμό για να τον βοηθήσει, θες από ενδιαφέρον για να μάθει περισσότερα, τον χρησιμοποίησε ως έμμισθο σύμβουλο και, λίγο προτού αρχίσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος, τον τοποθέτησε στη διοίκηση των επιχειρήσεων του».

«[...] Αλλά όταν έχεις να κάνεις με κρατικές προμήθειες, επικρατεί διαφορετική ατμόσφαιρα. Είναι δεδομένος ο προϋπολογισμός, συνεπώς ξεκαθαρισμένο το νούμερο που αντιπροσωπεύει το κέρδος σου. Το θέμα είναι να πάρεις τη δουλειά, δηλαδή να ‘‘νικήσεις’’, να βγάλεις από τη μέση τους ανταγωνιστές με οποιονδήποτε τρόπο. Εδώ η διαπραγμάτευση έχει άλλη γοητεία. Πρέπει να είσαι σε διαρκή συναγερμό, να δίνεις πολλές μικρές μάχες για να κερδίσεις το τελικό αποτέλεσμα και στο αναμεταξύ να αχρηστεύεις τους ανταγωνιστές, ακόμη και με βρόμικα μέσα, την ίδια ώρα που αναζητάς ‘‘φίλιες’’ δυνάμεις για αναδιάταξη των συμμαχιών.

Χώρια που μπορείς να απολαμβάνεις το φαινόμενο να βλέπεις τους μανδαρίνους της κρατικής μηχανής να εξουδετερώνονται στη βάση της διαφθοράς. Ας πούμε, τον αρμόδιο τμηματάρχη μιας κρατικής υπηρεσίας, που ως τότε ήταν πεισματικά αρνητικός, να μαλακώνει μέχρι δουλοπρέπειας μόλις αρχίζει η υπόσχεση της μίζας. Αυτή η αλλοίωση της προσωπικότητας, που βέβαια είναι το κλειδί για να πετύχεις την ανάθεση, μοιάζει σαν χαμαιλέοντας, σαν λιοντάρι που έπεσε στην παγίδα σου και είναι πια ανήμπορο.

Μπορεί τον ταλαίπωρο τον τμηματάρχη να τον συνέλαβες αιχμάλωτο με το χρήμα που έσταξες ή που του έταξες, έχεις όμως να κατανικήσεις και άλλα θηρία, τους πολιτικούς προϊστάμενους, που –όταν δεν είναι άτεγκτοι κέρβεροι, πράμα εντελώς σπάνιο– είναι πολύ πιο απαιτητικοί. Έχουν αξιώσεις περίπλοκες, οι οποίες ξεκινούν από μεγάλα χρηματικά ποσά και φτάνουν μέχρι συνδυασμένα αιτήματα για παροχές ακινήτων, πακέτα μετοχών, αφανείς χρηματοδοτήσεις δράσεων, προσλήψεις στελεχών και ό,τι άλλο σκεφτούν, ακόμη και την επαγγελματική προώθηση των παιδιών τους.
Αλλά σ’ αυτά ο Βουλπιώτης είχε γίνει ειδικός, καθώς παρόμοια ίσχυαν και σε άλλες χώρες, όχι μόνο στην Ελλάδα.

Του άρεσε αυτή η μετάλλαξη των γνωστών πολιτικών, που στο προσκήνιο έδειχναν βαριές κι ατσαλάκωτες προσωπικότητες, αλλά όταν διαπραγματευόταν εξωδίκως μαζί τους για το τι θα επωφεληθούν προσωπικά και βέβαια παράνομα, τους έβλεπε να γίνονται ευτελή ανθρωπάκια και να χάνουν ως διά μαγείας την αίγλη τους, την παγκοίνως αναγνωρισμένη αίγλη τους. Και αφού η δωροδοκία γινόταν πράξη, ο Βουλπιώτης επανερχόταν χαιρέκακα μ’ ένα ασήμαντο δωράκι, ‘‘συμβολικού χαρακτήρα’’, όπως τους έλεγε δήθεν για να μην τους προσβάλει: ένα ασυνήθιστο μοντέλο τηλεφωνικής συσκευής, ας πούμε, ή ένα επιτραπέζιο αντικείμενο, ένα σουμέν με μονόγραμμα, έναν πενοστάτη ή ένα ηλεκτρικό ρολόι τοίχου. Φυσικά, αν επρόκειτο για πρωτοκλασάτο κυβερνητικό στέλεχος, τα δώρα μπορούσαν να είναι ένα πλήρες δειγματολόγιο των ηλεκτρικών συσκευών που παρήγε το συγκρότημα.

Τότε κρυφογελούσε ειρωνικά και χαιρέκακα από μέσα του, βλέποντας το δωρολήπτη να παίρνει το δωράκι κατευχαριστημένος – με τη νοοτροπία τού «ό,τι αρπάξει». Χωρίς ακόμη να έχει συνειδητοποιήσει ότι είναι πλέον εξαρτημένος από έναν οποιονδήποτε Βουλπιώτη που τον έχει στο χέρι. Και τον έχει στο χέρι, διότι οποτεδήποτε επιλέξει μπορεί ακόμη και να δημοσιοποιήσει τη δωροδοκία ή, αν βγει στη δημοσιότητα ένα σκάνδαλο, να την παραδεχτεί και να την προσυπογράψει. Και μόνο η απειλή τον καθιστούσε δέσμιο.

Βέβαια, ως πληρεξούσιος διευθυντής του συγκροτήματος Ζίμενς, χειρίστηκε πολλές κρατικές συμβάσεις τα χρόνια που ακολούθησαν τη δικτατορία Πάγκαλου, με αποκορύφωμα το ιδιαίτερο πλέγμα που είχε σχηματίσει στην τελευταία κυβέρνηση του Βενιζέλου, με το μεγαλύτερο γιο του οποίου άλλωστε διατηρούσε στενότατη φιλία. Ο Κυριάκος Βενιζέλος, ο οποίος τότε υπηρετούσε στο Βερολίνο ως διπλωματικός υπάλληλος, αναμείχθηκε ευθέως στο σκάνδαλο Ζίμενς, ένα από αυτά που κυριάρχησαν στην πολιτική σκηνή της εποχής και με το σύνθημα ‘‘Κάτω οι κλέφτες’’ οδήγησε στην πτώση του Βενιζέλου.

Στη συνέχεια, ο Βουλπιώτης κινήθηκε δραστήρια ως μεσάζοντας μεγάλων ξένων εργοστασίων και μέχρι την 4η Αυγούστου 1936 πέτυχε να λάβει από το ελληνικό Δημόσιο μεγάλες εξοπλιστικές παραγγελίες, μοιράζοντας μίζες σε όποιον αναλάμβανε έμπρακτα να τις σιγουρέψει. Με την άνοδο του Μεταξά στην εξουσία, δόθηκαν μεταξύ άλλων οι παραγγελίες για την επέκταση των τηλεφωνικών κέντρων και για την εγκατάσταση ραδιοφωνικού σταθμού.

Γνωρίζοντας για τις μίζες που δίνονταν αφειδώς στο παρελθόν, ο μυστικοσύμβουλος του Μεταξά Γιάννης Διάκος αποπειράθηκε να πάρει κι αυτός μίζα, όπως πρότεινε στο Βερολίνο, όταν επισκέφθηκε τον Βουλπιώτη. Αυτός αρνήθηκε και μετέφερε το θέμα απευθείας στον Μεταξά. Σε κάθε περίπτωση, ο Διάκος δεν απομακρύνθηκε από το πρωθυπουργικό περιβάλλον, ούτε παραπέμφθηκε στη δικαιοσύνη ούτε βεβαίως βρέθηκε εκείνος ο δίσκος των 78 στροφών στα αρχεία του Μεταξά, τα οποία μετά το θάνατό του εκχωρήθηκαν με τη διαθήκη του στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.
Δυο εβδομάδες μετά την ακρόαση του Βουλπιώτη από τον Μεταξά, πραγματοποιήθηκε νέα συνάντησή τους. Μάταια περίμενε να ακούσει από το στόμα του πρωθυπουργού μια κουβέντα σχετική. Ο Βουλπιώτης, αφού διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε τέτοια πρόθεση, δεν είχε λόγο να επανέλθει. Γι’ αυτόν, το ζήτημα Διάκου είχε λήξει, έτσι κι αλλιώς.
‘‘Κύριε πρόεδρε’’, του είπε, ‘‘έχω να σας ενημερώσω για κάτι που φαντάζομαι πως σας ενδιαφέρει. Όταν με δέχτηκε την τελευταία φορά ο Χίτλερ, πήρα την πρωτοβουλία να του ζητήσω κάτι που για μένα αποτελούσε εθνικό καθήκον: να τιμήσει την Ελλάδα στο πρόσωπό σας!’’

‘‘Δεν έχω ανάγκη από τιμές, και δη από τον κύριο Χίτλερ. Τι είναι πάλι αυτό;’’
‘‘Μα σας είπα, η Ελλάδα πρέπει να τιμηθεί. Και πράγματι, όπως πληροφορήθηκα, θα παρασημοφορηθείτε με την υψίστη γερμανική διάκριση. Είναι ζήτημα διαδικασίας το πώς και πότε θα σας επιδοθεί, διότι η απόφαση έχει ληφθεί προσωπικώς από τον Χίτλερ’’.
Ο Μεταξάς αισθάνθηκε κολακευμένος, αλλά έκρυψε την αλλαγή της διάθεσής του πίσω απ’ τα γυαλιά που φορούσε.

‘‘Γνωρίζετε ότι δε μου αρέσουν αυτά! Τι με περνάτε, σαν τον Κονδύλη που καμάρωνε τα λιλιά του; Ας είναι όμως. Προς χάριν της ομαλότητος στις ελληνογερμανικές σχέσεις, δε δύναμαι να αρνηθώ. Τι να κάνουμε; Τουλάχιστον η διάκριση αυτή, όπως είπατε, θα είναι ανάλογη της θέσεώς μου ως πρωθυπουργού;’’
‘‘Ασφαλώς και θα είναι. Απ’ ό,τι με ενημέρωσαν λίγο πριν φύγω, πρόκειται να σας επιδοθεί το παράσημο του γερμανικού αετού’’.

‘‘Η αμφιβολία μου έγκειται στη βαθμίδα του παρασήμου. Ελπίζω να έχει ληφθεί υπ’ όψιν ότι παρασημοφορείται ένας πρωθυπουργός!’’
‘‘Μα είναι δυνατόν, κύριε πρόεδρε, να αμφιβάλλετε; Ίσως παρέλειψα από λάθος να σας πω ότι πρόκειται περί μεγαλόσταυρου’’.
‘‘Αν είναι έτσι, δεν τίθεται ζήτημα. Θα το δεχτώ’’».

Υποψίες για δολοφονία Μεταξά
«[...] Έφτασε σε λίγο στην οδό Κανάρη 5 και ανέβηκε στο γραφείο με το ασανσέρ.
‘‘Θλιβερό το νέο, Κρίστιαν, αλλά ελπίζω να βγει σε καλό για την Ελλάδα, αν ακολουθήσουν έστω και τώρα την πρόταση που είχε φέρει ο Άνγκερερ’’.
‘‘Μην αυταπατάσαι. Το παιχνίδι το ελέγχουν απόλυτα οι Εγγλέζοι. Τον Μεταξά τον έβγαλαν από τη μέση όταν τόλμησε να τους αντιμιλήσει με τη νότα που έστειλε στις 18 του μηνός. Ούτε νομίζω πως το Βερολίνο εξακολουθεί να είναι διαθέσιμο όπως ήταν μέχρι πριν από ένα μήνα’’.
‘‘Γιατί λες ότι τον έβγαλαν από τη μέση; Εννοείς ότι τον σκότωσαν, όπως το είχες πει;’’
‘‘Τότε ήταν μια σκέψη μου, γιατί είχε χαθεί ξαφνικά από τους πάντες. Τώρα υπάρχουν στοιχεία…’’
‘‘Πότε πρόλαβες και τα συγκέντρωσες για να είσαι τόσο απόλυτος;’’

‘‘Μη φανταστείς ότι χρειάστηκε και μεγάλη προσπάθεια. Ό,τι θα σου πω είναι πλήρως διασταυρωμένο. Ο Μεταξάς ήταν όλες αυτές τις ημέρες σε απελπιστική κατάσταση, από μια απροσδιόριστη δηλητηρίαση, που κανείς δεν ξέρει ούτε πότε εκδηλώθηκε ούτε βεβαίως πώς προκλήθηκε. Ένας από τους γιατρούς του, που τυχαίνει να είναι και παλιός προσωπικός φίλος του, ο καθηγητής Γερουλάνος, μπόρεσε να ξεπεράσει όλες τις δυσκολίες που του έβαζαν και προχθές κάλεσαν ένα διάσημο Γερμανό καθηγητή.

 Ωστόσο, επειδή, όπως ξέρεις, έχουν τώρα απαγορευτεί όλες οι πολιτικές πτήσεις και δεν έδιναν άδεια για να έρθει κατευθείαν αεροπλάνο από τη Βιέννη, ενώ μπορούσαν, τελικά έκαναν την εξής ρύθμιση για να έρθει όσο γινόταν πιο γρήγορα: θα μετέβαινε αεροπορικώς στο Βελιγράδι και από εκεί θα πήγαινε να τον παραλάβει ένα ελληνικό στρατιωτικό αεροπλάνο. Το ραντεβού στο Βελιγράδι ήταν για χθες το απόγευμα και ο καθηγητής είχε φτάσει εγκαίρως και περίμενε. Από την Αθήνα όμως συνέχιζαν να κωλυσιεργούν, προφανώς υστέρα από παρασκηνιακές ενέργειες κάποιων οργάνων των Εγγλέζων.

Ο Γερουλάνος, όσο περνούσε η ώρα, είχε πανικοβληθεί και τελικά έπεισε τον αντισμήναρχο Χαράλαμπο Ποταμιάνο, ο οποίος αγνόησε τα εμπόδια και με την έγκριση του διαδόχου Παύλου πήρε το αεροπλάνο του και κατευθύνθηκε στο Βελιγράδι. Μόλις έγινε αυτό, ο στρατηγός Γουέιβελ, που υποτίθεται ότι βρισκόταν στην Κρήτη, εμφανίστηκε στη βίλα της Κηφισιάς, συνοδευόμενος από έναν αρχίατρο του βρετανικού ναυτικού που κρατούσε ένα βαλιτσάκι. Κατά τις απολύτως εξακριβωμένες πληροφορίες μου, μη διανοηθείς να τις αμφισβητήσεις, οι δυο Άγγλοι έδιωξαν τους γιατρούς και τους νοσοκόμους και έμειναν μόνοι με τον Μεταξά, που βρισκόταν σε κακή κατάσταση. Ο αρχίατρος του έκανε μια ένεση, δήθεν με ένα νέο φάρμακο, που αρνήθηκε στην οικογένειά του να πει τι ήταν, αν και η γυναίκα του και η μεγαλύτερη κόρη ρωτούσαν έξαλλες να μάθουν. Μετά απ’ αυτό, ο Μεταξάς έπεσε σε κώμα και κατά την επίσημη εκδοχή πέθανε σήμερα τα ξημερώματα’’.

‘‘Και ο Γερμανός καθηγητής; Δεν πρόλαβε να έρθει;’’
‘‘Όχι, διότι απλούστατα, μόλις ο Ποταμιάνος έφτασε με το αεροπλάνο του στο Βελιγράδι, οι άνθρωποι της ελληνικής πρεσβείας τον περίμεναν για να του πουν ότι ματαιώνεται η αποστολή, διότι είναι πλέον αργά, ο Μεταξάς πεθαίνει και δεν έχει καμιά ελπίδα…’’
‘‘Δηλαδή δεν προλάβαινε να γυρίσει το αεροπλάνο με το Γερμανό πριν πεθάνει;’’

‘‘Βεβαίως και προλάβαινε. Ο Ποταμιάνος θα προλάβαινε να επιστρέψει πριν ξημερώσει, αν τον άφηναν, φέρνοντας τον καθηγητή. Ο οποίος καθηγητής είναι ειδικευμένος και ακόμη κι αν δεν κατόρθωνε να σώσει τον Μεταξά, ιδίως μετά τη χθεσινοβραδινή ένεση, θα μπορούσε μετά το θάνατό του να κάνει το ευκολότερο πράγμα για εκείνον, δηλαδή να ανιχνεύσει τι περιείχε η μυστηριώδης ένεση του Εγγλέζου αρχίατρου. Κι έτσι, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ο Ποταμιάνος εξακολουθεί να βρίσκεται στο Βελιγράδι, ενώ ο Γερμανός καθηγητής φαντάζομαι θα ετοιμάζεται να γυρίσει στη Γερμανία. Αν αυτό δεν είναι δολοφονία, να μου πεις εσύ τι είναι…’’
‘‘Κρίμα…’’

‘‘Και κάτι ακόμη. Επειδή είναι πασίδηλο πόσο σχεδιασμένος ήταν ο θάνατος του Μεταξά, θα σου πω τι θα ακολουθήσει. Ο νέος πρωθυπουργός, που αυτή την ώρα δεν έχουμε ιδέα ποιος θα είναι, θα αποδεχτεί με το “Καλημέρα σας” τις αεροπορικές δυνάμεις που ήθελαν να στείλουν στη Θεσσαλονίκη οι Εγγλέζοι. Εμείς βέβαια είμαστε υποχρεωμένοι να προστατευτούμε, καθώς η Γερμανία δεν είναι αφελής, και να μην αυταπατώμεθα ότι θα γίνει αυτό που μέχρι τώρα στο Βερολίνο θεωρούνταν απίθανο: εκστρατεία για να διώξουμε τους Εγγλέζους από την Ελλάδα. Αυτονόητο δεν είναι;’’»

Οι αποδείξεις του γερμανικού χρέους
«[...] Ο Γερμανός διπλωμάτης σηκώθηκε και πήγε στο γραφείο του. Γύρισε πίσω με ένα χαρτί στο χέρι και του το έδωσε να το δει. Στο δακτυλογραφημένο έγγραφο με το λογότυπο της διπλωματικής αντιπροσωπείας του Ράιχ είχε επισυναφθεί με ένα συνδετήρα μια λογιστική κατάσταση.
‘‘Λοιπόν, κ. Βουλπιώτη, δεν παρέλειψα αυτό που σας είχα υποσχεθεί. Ιδού το τελευταίο πρωτοκολλημένο έγγραφο που θα κοινοποιηθεί αύριο το πρωί εκ μέρους της γερμανικής πρεσβείας στην ελληνική κυβέρνηση και στην Τράπεζα της Ελλάδος, την ώρα που θα φεύγω αεροπορικώς για το Βελιγράδι με τη γραμματέα μου και το βοηθό μου.

Όπως βλέπετε, αναφέρονται τρία ποσά. Το ένα είναι το ακριβές ποσό που έχει λάβει το Ράιχ από τις 27 Απριλίου 1941 μέχρι σήμερα έναντι των προβλεπόμενων από το διεθνές δίκαιο εξόδων κατοχής, το δεύτερο αφορά τον αντικειμενικό προσδιορισμό αυτών των εξόδων, δηλαδή τι έπρεπε να είχαμε λάβει, και το τρίτο είναι το ακριβές ποσό που οφείλει το Ράιχ να επιστρέψει στην Ελλάδα οψέποτε υπογραφεί η συνθήκη ειρήνης, θεώρησα χρέος μου να συντάξω και να στείλω αυτό το έγγραφο, αφού προηγουμένως οι υπηρεσίες μας έλεγξαν και βεβαίωσαν τα ποσά, ώστε να μπορεί το ελληνικό κράτος εν καιρώ να διεκδικήσει και να λάβει το οφειλόμενο ποσό’’».


http://www.paraskhnio.gr